راهروی خوابگاه همین الان.

...

وای عاشق تمام وقت‌هایی‌ام که توی بخش‌های کاملا جدید تهران تنهام و درگیر پیداکردن مسیر، ایستگاه اتوبوس و بی‌ار‌تی و مترواَم. از انسان‌ها سوال می‌پرسم و با دقت و توجه پرسه‌زنی می‌کنم. همه‌چیز برام تازه‌س و می‌خوام کشف کنم. الان هم که هوا بارونیه و خدایا عاشقِ زیستنم، عاشقِ بودنم!

حالا قراره با خیلی چیزا یادت بیوفتم رها.

تهران لعنتی! حالا دیگه نمی‌تونم وقتی برگشتم مثل قبل تو خیابون‌های تهران قدم بردارم. وقتی انقلابم یادت می‌افتم. وقتی از کنار دانشگاه رد می‌شم یادت می‌افتم. وقتی نصفه شبا تو راهروی خوابگاه پرسه می‌زنم و عکس می‌گیرم یادت می‌افتم. وقتی آهنگ ایتالیایی گوش می‌دم یادت می‌افتم. وقتی اوریانا فلانچی می‌خونم یادت می‌افتم. وقتی صدای فرامرز اصلانی رو می‌شنوم یادت می‌افتم. وقتی یادم میاد چقدر عاشق تهرانم یادت می‌افتم. بیشتر از همه "زندگی" تورو به یاد من میاره رها. تو عاشق زندگی بودی. عاشق عاشق.

زندگی‌ای که از تو و هزاران رها گرفته شد...

کیر تو جمهوری اسلامی

بابت همه چیز

فائزه مستعان

برادر و پدرش سر خاک‌سپاری به قاتلینش لعنت می‌فرستادن و می‌‌گفتن انتقامتو می گیریم.

اردوغان کله کیری

مهم‌تر از بایکوت توله‌های نظام، بایکوت نرمالایزکنندگان جنایته، که تعدادشون خیلی بیشتره، و جز جیره‌خواری نقش سیاسی اهمیت‌داری ندارند. با کسی که در شبکه‌های اجتماعی، یا هر رسانه و پلتفرمی، توجیه یا دفاع از آدمخوارها رو یک «عقیده شخصی» جا میزنه، باید به شکل یک خلافکار برخورد کرد، نه به شکل «یک طرف بحث». اهمیتی نداره اگه اون خلافکارها بابت اون برخوردها به شما بگن دیکتاتور، یا مخالف آزادی بیان، یا هرچه. وقتی نباید «یک طرف بحث» باشند، یعنی درباره مفهوم آزادی بیان هم نباید «یک طرف بحث» باشند. خلافکارها باید فقط یک طرف میز دادگاه باشند. این چیزیه که سال‌ها پیش به دیگران اصرار می‌کردم، اما اسمش رو «رادیکالیسم» میذاشتن. تا اینکه رسیدیم به اینجا.