Mood

تولستوی میگه: تا موقعی میتوان زیست که مستِ زندگی باشی. به محض اینکه مستی بپرد،انسان در می‌یابد که این جهان تزویری بیش نیست. و اما هنر؟ هنر هم آیینه ی زندگی است و هنگامی که خود زندگی فاقد معنی باشد، بازی آیینه هم دیگر لطفی ندارد!

من چپ دست بودنم رو دوست دارم،
فقط کاش میتونستم راحت تر بافتنی رو یاد بگیرم و کج و کوله نشه. 🧶

ان جی امروز بهم یه تیکه دریا داد، خیلی قشنگه.

https://news.1rj.ru/str/c/1275523368/3060
خییلی خوشحال شدم که آگوا رو دیدم، اگه بدونید چقدر شیرین و خوش صحبته*-*

منم خیلی خوشحال شدم
خیلی خوبو مهربونه، خیلییییی *-*

https://news.1rj.ru/str/SOLITUDEMAN2/6532
ما ارادت داریم *-*
ماهی از خودته ✨
(معاشرتی هستم با آدم های خوبی که خصوصیت های جالبی دارند)
(این مطلب توضیح بیشتر میطلبد که توضیحش در توان اکنون من نیست)

برای آب های آزاد و برای آغوش هایی که می تپن.
@Olfatimeh

#خونه


[Ricardo Mujica]

مسئله اینه که من نمی‌خوام حرف مهمی بزنم. نمی‌خوام آدم مهمی باشم، یا چیز مهمی به‌جا بذارم از خودم. یه‌زمان می‌خواستم، تلاش زیادی هم بابتش کردم، ولی دیگه نمی‌خوام. من دیگه حتی تلاشی برای دوست داشته‌شدن هم نمی‌کنم؛ یا شاید حتی برعکس، دارم برای دوست نداشته‌شدن تلاش می‌کنم. هرکس که ذره‌ای بهم توجه نشون می‌ده، هول می‌شم و می‌خوام زودتر بهش بفهمونم که ببین من آدم به دردنخوری‌ام. من بدم، بی‌حوصلم، کجم، فلانم. از اینکه کسی ازم تعریف کنه، بیشتر از اینکه خوشحال بشم، نگران می‌شم. قبلا البته اینجوری نبود. برای تعریف‌شنیدن تلاش می‌کردم حتی. الان ولی همش می‌ترسم از اینکه قد تعریف‌ها از قد خودم بلندتر بشه؛ انقدری که مجبور شم بدوام تا خودمو به تصویر خودم برسونم. بحث این نیست که دلم نمی‌خواد دوستم داشته‌باشن. نه. بحث اینه که دوست داشته‌شدن بخاطر بی‌نقص بودن، فوق‌العاده بودن یا هرچیز سطحی و بی‌خط‌وخش دیگه‌ای ابدا احساس آرامش به آدم نمی‌ده. این مسابقه‌ایه که تو توش مجبوری بی‌نقص باشی _درحالیکه امکان نداره واقعا باشی_ تا دوست داشته‌بشی، و چی کثافت‌تره از این؟
من تو عمرم، آدم‌های کمی رو دوست داشتم ولی اگر داشتم، مثل جسی تو پیش‌از‌نیمه‌شب، همه‌ی پکیج رو قبول کردم و پذیرفتم. ابدا کار ویژه‌ای نکردم، فقط دلم می‌خواست این امنیت رو بدم بهشون که اگر گند زدید، اگر چاق شدید، اگر بی‌پول شدید، اگر طلاق گرفتید، اگر موهاتون ریخت یا دیابتی شدید، من همه‌ش رو می‌پذیرم و ازتون نمی‌خوام بخاطر من تبدیل به چیزی بشید که نیستید. من کنارتون هستم چون دوستتون دارم، حتی اگه به‌نظرم اشتباه کنید. تعریف دوست‌داشتن تو دنیای من اینه. تو طول این سال‌ها ولی، وسط ارتباطات مختلف با آدم‌های متفاوت، متوجه شدم تعریف دوست‌داشتن، خوب بودن یا موردتائید بودن خیلی متفاوت شده با چیزی که من فکر می‌کنم؛ و راستش من این مدل جدید رو نمی‌خوام. چندوقت پیش یه‌توییت خوندم با این مضمون که به بعضی آدما نباید نزدیک شد، چرا که به محض نزدیکی با "سوراخ‌سمبه‌های هویتی‌شون" مواجه می‌شی و ویترین بی‌خط‌وخشی که ازشون داشتی فرو می‌ریزه. باورتون می‌شه؟ جهان داره به سمتی می‌ره که آدم‌ها ترجیح می‌دن هرگز به کسی نزدیک نشن تا اون تصویر بی‌نقصی که عاشق تماشا کردنش هستن از بین نره. تا با سوراخ‌سمبه‌های هویتی کسی مواجه نشن. ضعف و اندوه‌های شخصیش رو نبینن و از کابوس‌هاش خبردار نشن. این میل به اینستاگرامیزه کردن همه‌چی، این فانتزی‌گرایی دیوانه‌وار که آدم‌ها رو دور و دلخواه می‌خواد، این جنون دیده‌شدن و خوب‌تر دیده‌شدن، تا سر حد مرگ می‌ترسونه منو؛ و همینم هست که دیگه دلم نمی‌خواد. نه مهم بودن رو، نه خوب بودن رو و نه دوست داشته‌شدن طبق این متر و معیارهای جدید رو.

وقتی رژیمی و امیال خوراکیت رو برای برادرت درست میکنی.
🙄⚰🗡

خب دوستان.
گربه‌ی دوستم پاش شکسته و نیاز به جراحی و مراقبت های بعد از اون داره. حالا هزینه‌ی جراحی جور شده و مشکلی براش نیست. الان فعلا مشکل هزینه های بستری و مراقبت های بعد از جراحی عه که چیزی حدود ۵۰۰ هزار تومن می‌شه. متاسفانه وضعیتش یکم وخیم تر از اونه که بتونیم بیاریمش خونه و بستریش نکنیم.
لطفا این رو به اشتراک بذارید و اگر می‌تونستید کمکی بکنید، به آی دی دوستم پیام بدین و باهاش هماهنگ کنید یا با شماره‌ش تماس بگیرید.
ممنونم بابت کمکی که می‌کنید.

09104496842
@Shhidden

6037 7011 8234 3837
به نام فاطمه بی نظیر