یکی از بچه های کانال نویس در اثر بیماری سرطان فوت شدن. دوستانشون حرکت خوبی رو برای شادی روح ایشون شروع کردن. اگر دوست داشتید تو این حرکت سهیم بشید.

هزینه های درمان سرطان مافوق تصور گرون و کمرشکنه. درد مریض شدن عزیز ادم یک طرف، هزینه ها ی سرطان به راحتی یک خانواده با درآمد متوسط رو در عرض چند ماه میرسونه به زیر خط فقر.

اینکه هرکس دوست داره چجوری نذر بکنه و پولش رو چجوری خرج بکنه به خودش مربوطه و من نمیتونم کسی رو بابت مثلا غذا نذر کردن و قربانی انجام دادن شماتت کنم. ولی ”نظر شخصی” من اینه که اجر کمک به یک خانواده ای که مریض سرطانی دارند به مراتب بیشتر از اینجور هزینه هاست ...

پ.ن : از طریق اپلیکیشن آپ به راحتی میشه به حساب محک پول واریز کرد.

از چند ساعت پیش که خبر فوت رو تو کانال بهمن خوندم آشفته شدم، دلم مچاله شد برای آدم ها و خودم رفتنمون.
:'(

جولی رو یادتونه؟
وقتی برادرم آوردش جولی دوماهه بود،
الان پنج تا بچه داره.

چقدر آدم‌های متاهل خوب، تحسین برانگیزند.

این صحنه برای سریال penny dreadful بود. خونه‌ی دورین گری. زیبایی های فراوان.

این✨

پخش کردن نذری بین آدم ها،
صبح و صدای گنجیشکا، وقتی بهشون میگی دستشون نسوزه .‌.
خوب بود!

خانواده رفتن سفر
و اقدامی که بعدش انجام دادم این بود که پنجره ها رو بستم پرده رو کشیدم و اومدم ادامه ی فیلما رو ببینم.

چرا کسی مدام دل آدم چنگ را میزند؟

هزار باده‌ی ناخورده در رگ تاک است‌‌.
به خودم میگم امید هست بچه جان!
فقط گاهی به جای راه رفتن باید انگار که توی دشت های پهن و سبز باشی؛ بدویی!
از وسط دشت سواری بر اسب با شمشیر یا تیراندازی از کلبه ی دور ممکنه آدم رو هدف بگیره اما چیزی که مهمه دویدن تو زمان مناسبه!
چونکه امید هست هنوز.
اینکه حافظه ی کوتاه مدتم کمی کمرنگ‌تر شده دلیلی شده که مدام همه چیز رو بنویسم،
برای اینکه همه چیز رو بنویسم باید مدام تو ذهنم تکرارشون کنم
و وقتی چیزی به این شکل تکرار میشه بی‌معنی میشه انگار اون واژه چیزی شبیه فشار دادن اتفاقی حروف کیبور هست!
برای سه ماه آینده نامه ی نوشتم و میدونم کسی که اون نامه رو میخونه من نیست،
منی که حالا هستم نیست!
برای همین انگار که نامه ی خداحافظی باشه چیزهایی گفتم که احتمالا بعدا دیگه تکرار نشن و البته که خوشحالم.
چند وقت دیگه پاییز میرسه آدم باید مراقب خودش و قلب و دست‌های سردش باشه.
دوتا وبلاگم رو حذف کردم و چند کانال شخصی رو هم،
ودفتر های روزانه نویسی رو گذاشتم که پاکسازی کنم.
و بعد من ها رو توی عمارت درون دفن کنم.
اینها رو مینویسم چون آدم ها برای ثبت کردن نیاز دارن به تبدیل کردن به کلمه به نقاشی به مجسمه به موسیقی یا هرچیزی که باهاش آروم میگیرن.
این چند روز که تنها بودم بیشتر فکر کردم به همه چیز،
و شبیه بچه‌ی که برای اولین بار در مورد اتم بهش چیزی گفته باشن از فکرای خودم تعجب میکردم،
اما خوبه انگار دارم یاد میگیرم چطور ب‍‍‍‍پذیرم تغییر کنم و با هوای زندگی حرکت کنم همه‌ی حجم احساس بی‌قرار کننده ام رو آروم کنم، نگهش دارم و ازش مراقبت کنم برای روزهایی که باید.
امیدوارم بتونم خیلی بیشتر کنار خدا باشم.

خانواده برگشتن، همش میرم در آغوش میگیرمشون.
محبتمونو به روش خودمون به کسایی که دوستشون داریم نشون بدیم، و اینکارو به آینده موکول نکنیم.
و از تنها زندگی کردن لذت ببریم🙃
(موزیک پایین رو به دفعات زیاد گوش بدیم)