انگار در پیدا کردن زبانی که بتونم حرفام رو باهاش بگم عاجزم.

از تنهایی مگریز
به تنهایی مگریز
گهگاه آن را بجوی و تحمل کن
و به آرامش خاطر مجالی ده

من هم دلتنگ آنها هستم.

امروز یک عالم قاب مناسب #از_زمینی_ها دیدم اما گوشیم خاموش شده بود و حیف شدن.

امروز روز جهانی قلب بود.
کمی پیش هم بارون اومد.
آدمی دلش میخواد شروع کنه به نوشتن و کشیدن و خسته و آخیش گویان بیارامه میون وال ها و ابرها‌.

استاد جانورشناسیم یه خانوم جدی و زیبا با موهای قرمز فرفریه، فکر کنم بعد از کلاس رو اژدهاش میشینه میره خونه.

أحببتك بكل الطرق و أولها الصمت!

+واسه چی رفتی ژنتیک بخونی؟ مثلا تهش چی میشی؟
-هیچی دیگه میخوام کارخونه تولید انسان نشکن و نسوز بزنم
+ (خنده) پس در واقع هیچی
-(تو دلم: ها ها ها بخندین، یه روز که اصلاحات ژنتیکی مو دیدین گریه میکنین)


#فرانکشتاینی_که_منم

«استخوان‌بندی یک نهنگ به خشکی افتاده»

همیشه موج نهم تنهایی، قوی‌ترین موج، همان که از دورترین نقطه می‌آید، از دورترین جای دریا، همان است که تو را سرنگون می‌کند و از سرت می‌گذرد و تو را به اعماق می ‌کشاند، و سپس ناگهان رهایت می‌کند، همان‌قدر که فرصت کنی تا به سطح آب بیایی، دستهایت را بالا ببری، بازوهایت را بگشایی و بکوشی تا به نخستین پر کاه بچسبی. تنها وسوسه‌ای که کسی هرگز نتوانسته است بر آن غالب شود: وسوسه‌ی امید.

پرندگان می‌روند در پرو میمیرند
رومن گاری
#کتاب