فکر کن مجبور بشی شب این‌جا، تو این اتاق، تک و تنها باشی. شاید کتاب بخونی یا بری توی فکر و خیال و یا همچین چیزی. گاهی اوقات یه فکری به کله‌ت می‌زنه؛ ولی تو کسی رو نداری که بهش بگی اون چیزی که فکر کردی، این‌جوریه یا این‌جوری نیست. یه وقت‌هایی پیش می‌آد که یه چیزی رو می‌بینی ولی نمی‌دونی اون چیزی که دیدی راستی راستی هست یا نه، فقط فکر و خیاله. کسی رو نداری که ازش بپرسی که اون هم چیزی رو که تو می‌بینی، می‌بینه یا نه. کسی رو نداری که این رو بهش بگی. هیچ چیزی نداری که چیزهای دیگه رو با اون بسنجی.
‌
- موش‌ها و آدم‌ها، جان استن‌بک