🔺سناریوی دموکرات‌ها در کنوانسیون2020 برای غلبه بر ترامپ
✍️محمدحسین اشرفی/ کارشناس روابط بین الملل و مطالعات آمریکا

کنوانسیون انتخاباتی حزب دموکرات ایالات‌متحده، طی چهار روز، البته با تأخیری که مسبب آن ویروسی ناخوانده بود از دوشنبه 27 مرداد تا پنجشنبه 30 مردادماه در حالی برگزار شد که برخلاف عرف کنوانسیون‌ها در این کشور، این حزب، برگزاری مراسم، به‌صورت مجازی را در دستور کار خود قرار داد. کاملا هریس در چهارشنبه و جو بایدن در پنجشنبه‌شب به‌طور رسمی نامزدی حزب را پذیرفتند و وارد کارزار نبرد با ترامپ شدند. چهار شب مذکور برای دموکرات‌ها برخلاف جمهوری‌خواهان از اهمیت خاصی برخوردار بود چراکه برای جمهوری‌خواهان بدین سبب که اساساً رقابتی در کار نبوده، مرحلۀ مذکور، مُبَیِّن محفلی تشریفاتی بوده است.

مطالعه کامل مطلب در وبسایت سیاست

📎https://thepolitics.ir/research/2020/09/08/772/

@thepoliticss

ایران به دموکرات ها دل خوش نکند

شیرین هانتر

دیپلماسی ایرانی

@usstudies
🇺🇸🇺🇸
از سال 2017 که دونالد ترامپ رئیس جمهوری ایالات متحده شد، روابط این کشور با ایران به طور مداوم به وخامت گراییده و این روند پس از خروج آمریکا از برجام در ماه مه 2018 تسریع شده است. ایالات متحده علیه فروش نفت ایران و بسیاری از دیگر بخش های اقتصادی تحریم اعمال کرد. حتی شیوع ویروس کرونا هم که تا به امروز بیش از 20 هزار قربانی در ایران گرفته، هیچ تاثیری در ترغیب دولت ترامپ به تسهیل کارزار «اعمال فشار حداکثری» و موافقت او با واردات بیشتر توسط ایران نداشت.

ایران ابتدا ایران با آنچه «صبر استراتژیک» توصیف می کند، واکنش نشان داد و سعی کرد امضاکنندگان اروپایی برجام را متقاعد کند برای کاهش مشکلات اقتصادی و مالی ناشی از تحریم های ایالات متحده راهی بیابند. ایران حتی به ترور سردار قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران، محتاطانه واکنش نشان داد. اما این استراتژی نتیجه نداد. از این رو، ایران برای ایجاد هزینه برای ایالات متحده، افزایش گام به گام سطح ذخایر اورانیوم غنی شده را آغاز کرد. به رغم صبر و احتیاط ایران، ایالات متحده فشارها را افزایش داد و درصدد تمدید تحریم تسلیحات متعارف سازمان ملل علیه ایران برآمد. این تلاش در شورای امنیت به شکست انجامید و حتی متحدان اصلی ایالات متحده یعنی بریتانیا، آلمان و فرانسه به آن رای ممتنع دادند. ناکامی آمریکا در شورای امنیت نشان دهنده شدت مخالفت دیگر کشورها با سیاست ایالات متحده در قبال ایران بود؛ سیاستی که صرفا مبتنی بر فشار است و هیچ انگیزه ای برای ترغیب ایران به مصالحه ایجاد نمی کند. نهایتا مایک پومپئو، وزیر امور خارجه دولت امریکا با استناد به «ساز و کار بازگشت تحریم های سازمان ملل» برای اعمال مجدد تحریم های سازمان ملل (تحریم های پیش از برجام) اقدام کرد؛ اما با توجه به خروج آمریکا از برجام، این اقدام غیرقانونی خوانده و رد شد. با این حال، پمپئو اعلام کرد تحریم ها علیه ایران 20 سپتامبر با تایید سازمان ملل یا بدون آن، مجددا اعمال خواهند شد.

پاسخ دموکراتیک

به رغم اینکه دولت ترامپ اظهارات و اقدامات ضدایرانی خود را افزایش داده، دموکرات ها در انتقاد از سیاست های او چندان واضح نبوده اند. انتقاد اصلی آنها این است که سیاست های ترامپ هیچ تاثیری در سقوط دولت ایران یا وادار کردن آن به پذیرش خواسته های ایالات متحده یا متوقف کردن فعالیت های ایران در خاورمیانه نداشته اند. آنها از این مساله ناراحت هستند که سیاست های دولت ترامپ بیشتر از ایران، ایالات متحده را در سطح بین المللی منزوی کرده اند.

دموکرات ها حتی پس از بحران کووید 19 در ایران هم به هزینه انسانی تحریم های ایالات متحده اشاره ای نکردند. به علاوه، آنها هیچ برنامه مشخصی درباره چگونگی انجام کارها در صورت روی کار آمدن ارائه نداده اند. به طور خلاصه، رویکرد آنها به مساله ایران بیشتر مبتنی بر انتقاد از ترامپ بوده و نه ارائه جایگزین های مناسب برای سیاست های او. 

در مواردی که حرف از جزئیات شده، اظهارات مشاوران سیاست خارجی جو بایدن، نامزد دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، به مواضع دولت ترامپ بسیار نزدیک بوده است. در رابطه با برجام، بر خلاف انتظار عمومی مبنی بر پیوستن مجدد دولت بایدن به این توافق، خوانش دقیق اظهارات مشاوران بایدن چندان امیدبخش نیست. برای نمونه، تونی بلینکن، نامزد احتمالی سمت مشاور امنیت ملی بایدن، گفته ایالات متحده تنها پس از بازگشت ایران به تعهدات هسته ای به برجام باز خواهد گشت. یکی از برداشت ها از این اظهارات این است که ایران باید پیش از بازگشت آمریکا به توافق روند افزایش ذخایر اورانیوم غنی شده را معکوس کند. به علاوه، بلینکن به این مساله اشاره کرده که در دوره توافق موقت همه تحریم ها برجا خواهند ماند. احتمال موافقت ایران با چنین شرطی اندک است. با سابقه ای که آمریکا در رابطه با برجام دارد، ایران بدون اطمینان از بازگشت آن به برجام و کاهش تحریم ها، قدم هایی که در عقب نشینی از برجام برداشته است معکوس نخواهد کرد.

ادامه⬇️

بلینکن همچنین گفته ایالات متحده مذاکره درباره توافق طولانی تر و بهتر با ایران را خواستار است، اما توضیحی درباره منظور خود از واژه «بهتر» ارائه نداده. آیا منظور او این است که حق غنی سازی ایران را نفی کند؟ آیا منظور او این است که توافق جدید باید موشک های ایران و فعالیت های منطقه ای آن را نیز تحت پوشش قرار دهد؟ اگر این تفسیر صحیح باشد، نمی توان انتظار داشت در ریاست جمهوری بایدن پیشرفتی در حل اختلاف بین آمریکا و ایران حاصل شود. ایران از حق خود برای غنی سازی یا از موشک هایش نمی گذرد مگر اینکه این خواسته ها در چارچوب یک برنامه گسترده تر کاهش سلاح در منطقه مطرح شوند. موشک های ایران توانایی بازدارندگی اصلی آن به شمار می روند.

سایر مشاوران بایدن به ویژه جیک سالیوان در عین تاکید بر دیپلماسی از حفظ فشار موجود علیه ایران سخن گفته اند. 

محدودیت های دیپلماسی

به نظر می رسد مشاوران بایدن بر این باورند که دیپلماسی می تواند به خودی خود مسائل را حل کند؛ اما اینطور نیست. دیپلماسی تنها زمانی موفق می شود که تمایل به سازش در دو طرف وجود داشته باشد. زمانی که دیپلماسی تنها برای اولتیماتوم استفاده شود، حتی اگر مودبانه و نرم باشد، باز هم شکست می خورد. باراک اوباما به این دلیل موفق به دستیابی به توافق با ایران شد که به مصالحه و ایجاد انگیزه برای ایران تمایل داشت. اما در اظهارات بایدن هیچ نشانه ای دال بر آمادگی یا تمایل او به سازش دیده نمی شود.

شاید تفسیر اظهارات بلینکن و دیگر افراد پیش بینی قاطعی از رویکرد آتی بایدن ارائه ندهند و بهتر است که اینطور باشد؛ اما اگر این اظهارات منعکس کننده نظرات و تمایلات بایدن باشند، امید چندانی به بهبود روابط ایالات متحده و ایران وجود نخواهد داشت.

یک رویکرد سازنده تر دولت احتمالی دموکرات برای نزدیک شدن به ایران این است که آمریکا مجددا به برجام بازگردد و دست کم بخشی از تحریم ها را لغو کند و از ایران بخواهد به تعهدات برجامی بازگردد. دولت بایدن باید به تدریج مجوز همکاری با ایران را برای شرکت های آمریکایی صادر کند و از این طریق مسیر گفت و گو درباره موضوعات منطقه ای و سایر مسائل را هموار کند.

برای ممکن شدن هر گونه گشایشی در روابط، ایران هم باید سهم خود را انجام دهد. ایران دیر یا زود متوجه این موضوع خواهد شد که مجبور است در خصوص مسائل منطقه ای و نگرانی های مشترک با ایالات متحده و سایر قدرت های غربی گفت و گو کند. بدون برگزاری چنین گفت و گوهایی حتی اگر ایالات متحده به برجام برگردد، باز هم نمی توان انتظار داشت روابط اقتصادی به طور کامل در سطح منطقه ای و بین المللی عادی شوند.

@usstudies
🇺🇸🇺🇸


https://responsiblestatecraft.org/2020/08/31/joe-biden-must-elaborate-his-iran-policy/

فصل بگم بگم در انتخابات آمریکا

@usstudies
🇺🇸🇺🇸
از اولین دوشنبه ماه سپتامبر (دوشنبه هفته‌جاری) که در آمریکا روز کارگر بود، رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری در آمریکا شکل جدی‌تری به‌خود گرفت. کمپین‌های انتخاباتی از این به بعد، تمرکز خود را روی جذب آرای کسانی می‌گذارند که در قالب حزبی رای نمی‌دهند و اصطلاحا به آنها «مرددین» گفته می‌شود. آنان که تقریبا حدود 15 درصد جمعیت رای‌دهندگان را تشکیل می‌دهند، تعیین‌کننده‌ پیروز انتخابات هستند. به‌همین دلیل از پایان روز کارگر تا روز انتخابات این وظیفه اساسی مبارزه انتخاباتی است که بالاترین درصد را از بین این رای‌دهندگان غیرمتعهد جلب کند. با توجه به اینکه این ۱۵درصد تا آخرین روزهای پایانی انتخابات نظر خود را شکل نمی‌دهند و در نظرسنجی‌ها نیز نمی‌توان ردی از آنان یافت، کمپین‌ها بیشتر از اینکه این افراد درصد رای را به‌سمت خود جذب کنند، تلاش می‌کنند آنان را از کاندیدای رقیب و حزبش دور کنند. برای این کار کمپین‌ها وارد افشاگری علیه جریان رقیب می‌شوند.

در تقویم انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا، افشاگری علیه کاندیدای دیگر، عمدتا در آخرین ماه منتهی به انتخابات ریاست‌جمهوری یعنی ماه اکتبر (مهرماه) به شکل جدی آغاز می‌شود. در این کشور، اکتبر به «ماه رسوایی» معروف است. با شروع این ماه، هر کمپین به شکلی جدی و سازمان‌یافته علیه کاندیدای حزب رقیب دست به افشاگری‌ می‌زند. انتخاب ماه اکتبر برای رسوا کردن از این جهت حائز اهمیت است کاندیدایی که علیه او افشاگری صورت می‌گیرد، فرصت چندانی تا ماه نوامبر برای ترمیم جایگاه ازدست‌رفته خود نخواهد داشت. طبیعی است افشاگری‌ها در این بازه، عمدتا به کمپین نامزد رقیب مرتبط باشد. این را که چه روزی در ماه اکتبر پروژه رسوایی در انتخابات کلید بخورد، نظرسنجی‌های انتخاباتی مشخص می‌کنند. با افزایش اختلاف رای کاندیداها در نظرسنجی‌ها، کمپین مقابل، با یک افشاگری قابل‌تامل به‌دنبال راهی برای متوقف کردن روند رو به رشد محبوبیت کاندیدای رقیب است.

ادامه ⬇️


http://farhikhtegandaily.com/news/45592/-فصل-بگم-بگم-در-انتخابات-آمریکا/

♦️پمپئو: اروپایی‎ها برای اعمال تحریم علیه ایران به ما ملحق شوند

🔹ذخایر اورانیوم ایران به ۱۰ برابر میزان مجاز رسیده و توافق هسته‌ای به تاریخ پیوسته. فشار و گفت‌وگوهای جامع تنها راه پیش رو است.

@usstudies
🇺🇸🇺🇸

ترامپ: دستور تشکیل نیروهای فضایی مشابه نیروهای روسیه و چین را صادر کردم

روسیاالیوم

«دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهوری آمریکا روز گذشته -سه‌شنبه- گفت که دستور تشکیل نیروهای فضایی مشابه نیروهای روسیه و چین را صادر کرده است.

ترامپ گفت: «نیروهای فضای آمریکا در فهرست وعده‌های انتخاباتی من نبوده‌اند.»

وی افزود: «ضرورت این موضوع را پس از آنکه به ریاست رسیدم، درک کردم. زیرا من فعالیت‌های چین و روسیه را دیدم و با خود گفتم که ما باید همین کار را انجام دهیم.»

رئیس‌جمهوری آمریکا در ادامه با اشاره به تشکیل این نیروها گفت: «کار آسانی نبود بلکه بسیار سخت بود.»

ترامپ در دسامبر گذشته بودجه هیئت نظامی جدیدی مختص فضا را به نام نیروی فضایی آمریکا به طور رسمی تصویب کرد.

@usstudies
🇺🇸🇺🇸

بیشتر رای دهندگان به پیروزی ترامپ بر بایدن در مناظرات معتقدند

هیل

طبق نتایج یک نظرسنجی که روز یکشنبه منتشر شد، تعداد بیشتری از رای دهندگان آمریکایی پیش بینی می کنند دونالد ترامپ برنده مناظرات انتخاباتی 2020 در مقابل جو بایدن خواهد بود.
در نظرسنجی یو اس ای تودی‏، دانشگاه سافولک از رای دهندگان ثبت شده، 47 درصد آنها پیش بینی کردند ترامپ در مناظره های ریاست جمهوری نتیجه خوبی کسب خواهد کرد، در مقایسه با 41 درصد که چنین چیزی را درباره بایدن گفتند.

در میان رای دهندگان مستقل یک اختلاف 10 امتیازی در این خصوص وجود داشت بطوری که 47 درصد گفتند ترامپ برنده مناظره ها می شود و 37 درصد گفتند انتظار دارند بایدن برنده شود.

اولین مناظره نامزدهای ریاست جمهوری قرار است روز 29 سپتامبر در کلیولند برگزار شود که کریس والاس مجری "فاکس نیوز ساندی" اداره کننده آن خواهد بود.

اما در خصوص پیام رئیس‌جمهور در ارتباط با انتخاب مجددش در کنوانسیون ملی حزب جمهوریخواه که در ماه گذشته برگزار شد، رای دهندگان نظر چندان خوبی نداشتند. 37 درصد از رای دهندگان ثبت شده در این نظرسنجی گفتند آن کنوانسیون ها احتمال حمایت آنها از رئیس جمهور در ماه نوامبر را کاهش داد، در مقایسه با 33 درصد که گفتند پس از تماشای کنوانسیون ها ، احتمال رای دادن شان به ترامپ بیشتر شد.

با این حال ترامپ هنوز در اکثر نظرسنجی های سراسری و نیز در نظرسنجی های بسیاری ایالت های سرنوشت ساز همچنان از بایدن عقب است. اما برخی نظرسنجی ها نشان داده اند در هفته های اخیر این رقابت در حال نزدیک‌تر شدن است.
در نظرسنجی دیگر یو اس ای تودی /سافولک که هفته گذشته انجام شد، 50 درصد رای دهندگان گفتند در ماه نوامبر از بایدن حمایت خواهند کرد، در مقایسه با 43 درصد آنها که گفتند از ترامپ حمایت خواهند کرد. در نظرسنجی یو اس ای تودی/ دانشگاه سافولک با یک هزار رای دهنده ثبت شده بین 28-31 اوت تلفنی تماس گرفته شد.

@usstudies
🇺🇸🇺🇸

https://www.google.com/amp/s/thehill.com/homenews/campaign/515349-more-voters-think-trump-will-win-debates-than-biden-poll%3famp

🔺برگزیت: پروتکل ایرلند شمالی چیست و چرا به آن نیاز است؟

✍️امیرحسین عسکری

🔹طبق توافق‌نامه‌ای که به پروتکل ایرلند شمالی معروف است، با شروع روابط جدید پادشاهی متحده و اتحادیه اروپا ، از اول ژانویه، کالاها نیازی به بررسی در امتداد مرز ایرلند نخواهند داشت؛ اما سؤالی که مطرح می‌شود این است که مکانیسم و عملکرد این پروتکل چگونه است؟

مطالعه کامل مطلب در وبسایت سیاست

📎https://thepolitics.ir/research/2020/09/11/778

@thepoliticss

به من رای دهید، مالیاتتان را می‌بخشم!

رئیس‌جمهور آمریکا در توییتی نوشت:
وقتی ما برنده شویم، من به عنوان رئیس جمهوری شما تمام مالیات بر درآمدهای معوق را از محل بودجه عمومی خواهم بخشید.
همیشه از امنیت اجتماعی شما محافظت خواهم کرد. جوبایدن خواب آلود عکس آن عمل خواهد کرد. او مالیات شما را افزایش خواهد داد و کشورتان را نابود خواهد کرد.

@usstudies
🇺🇸🇺🇸

بازی جدید، بزرگ و خطرناک در شرق مدیترانه


@EuroAtlantic
🇪🇺🇺🇸

در آخرین مورد از اقدامات تحریک‌آمیز مربوط به اکتشاف نفت و گاز در شرق مدیترانه، ترکیه اخیراً دست به رزمایش دریایی در منطقه‌ای از این دریا زده است که یونان آن منطقه را آب‌های سرزمینی خود قلمداد می‌کند. این اقدام ترکیه در تقابل با کارتل انرژی موسوم به «اتحادیه گاز شرق مدیترانه» است که شامل مصر، اسرائیل، ایتالیا، یونان، قبرس و تشکیلات فلسطین است.

وب‌سایت #اندیشکده_بروکینگز آمریکا در یادداشتی نوشت: اتحادیه اروپا به دنبال میانجیگری است. طبق اظهارت امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، اوضاع به‌قدری نگران‌کننده است که فرانسه نیروی دریایی خود در شرق مدیترانه را تقویت خواهد کرد؛ اما این‌ها تنها تکه‌ای از یک کوه یخ است.

در آغاز ماه اوت، مصر و یونان توافقی برای مرزبندی منطقه ویژه اقتصادی خود (مناطق دریایی تحت اختیار این کشورها) امضا کردند تا بخش خصوصی بتواند از منابع دریایی و زیردریایی بهره‌برداری کند که طبق انتظار، ترکیه آن را نپذیرفت. این موافقت‌نامه‌ها به‌طور دوجانبه توسط کشورها تنظیم‌شده است، هرچند که چارچوب بین‌المللی نیز بر آن نظارت دارد. هدف از این توافق، جلوگیری از جاه‌طلبی‌های ترکیه در این منطقه و پاسخ به اقدامات تحریک‌آمیز آنکارا (یادداشت تفاهم آنکارا با دولت وفاق ملی لیبی در استانبول در مورد مناطق ویژه اقتصادی و عملیات نظامی) است.

ضمانت لیبی

توافق لیبی – ترکیه دارای دو هدف عمده بود؛ تعریف مناطق ویژه اقتصادی ترکیه و لیبی و بهره‌برداری از منابع انرژی و تأمین کمک نظامی برای دولت وفاق ملی در جنگ داخلی جاری لیبی توسط ترکیه. هدف کلی آنکارا این است که ترکیه تا زمانی که از «اتحادیه گاز شرق مدیترانه» کنار گذاشته می‌شود بر این اتحادیه پیش‌دستی کند. اگر کشورهای عضو این اتحادیه (که در برخی موارد دارای روابط تیره با آنکارا هستند) ترکیه را همچنان کنار بگذارند، آنکارا از آن به‌عنوان دستاویزی برای راهبرد هرچه تهاجمی‌تر خود استفاده خواهد کرد. در این سناریو، آنکارا می‌تواند با ایجاد موانع حقوقی بین‌المللی، از صدور گاز این منطقه جلوگیری کرده و استخراج آن را پرهزینه سازد.

توافق ترکیه – دولت وفاق لیبی موجب خشم رقیب دولت وفاق ملی یعنی ژنرال خلیفه حفتر شده است که فرمانده ارتش ملی مستقر در توبروک بوده و در ماه آوریل طرابلس را محاصره کرده بود. حفتر از سال 2014 موردحمایت مصر و امارات بوده است. این دو کشور، لیبی را یک گزینه مناسب برای توسعه اهداف اقتصادی خود و همچنین، یک میدان بازی برای رویارویی ایدئولوژیکی با ترکیه و قطر قلمداد می‌کنند، دو کشوری که نمایندگان سیاسی اخوان‌المسلمین را بر عهده داشته و دشمن قسم‌خورده مصر و سلاطین خلیج [فارس] محسوب می‌شوند.

در چنین فضایی، لیبی ازیک‌طرف فرصتی فوق‌العاده برای ابوظبی است تا قدرت‌طلبی‌های متوسط خود را تحقق بخشد و از طرف دیگر فرصتی در اختیار قاهره قرار داده تا نفوذ خود را به سمت غرب گسترش دهد. درواقع، منطقه ساحلی سیرنائیکا در شرق لیبی همواره مکان تجارت و روابط عمیق قبیله‌ای با مصر بوده است. اخیراً، قاهره به دنبال ایفای نقشی محوری در بحران‌های گستره مدیترانه بوده که در آن، مشکلات فلسطینیان با مشکلات سوری‌ها و لیبیایی‌ها فصل مشترک داشته و منابع انرژی آن منافعی برای فراتر از حوزه مدیترانه به شمار می‌رود.

در این زمینه، فرانسه به دنبال ایفای نقش رهبری است؛ پاریس گاهی (در مورد عضویت ترکیه در ناتو، گاز طبیعی، مسئله پناه‌جویان و جنگ لیبی) مواضع مخالف آنکارا را اتخاذ کرده است. اوایل امسال، فرانسه برای عضویت در اتحادیه گاز شرق مدیترانه درخواست کرد و عضویت در آن را فرصتی برای تقویت راهبرد مدیترانه خود تلقی می‌کند. بااین‌حال، اروپا در کل برای مهار ترکیه فعلاً راهبرد واقعی ندارد.

ادامه⬇️

نقش اساسی آمریکا

آمریکا این منطقه را به‌ویژه برای جلوگیری از مداخله چین و روسیه از طریق ائتلاف‌های منطقه‌ای، یکی از منافع مهم راهبردی خود می‌داند. هدف سیاسی آمریکا حفظ امنیت مسیرهای تجاری دریایی و در رأس آن‌ها کانال سوئز است. در این راستا، آمریکا به دنبال کاهش احتمال درگیری بین کشورهای منطقه، به‌ویژه کشورهای عضو ناتو یعنی ترکیه و یونان و به‌طور بالقوه فرانسه است.

خلأ برجای‌مانده از آمریکا در پویایی سیاسی مدیترانه به‌طور فزاینده‌ای توسط چین و روسیه پر شده است. این دو قدرت، از بی‌نظمی سیستمی و تنش فزاینده بین کشورها بهره‌برداری کرده و کاملاً قادر به مانور در این منطقه هستند.

واشنگتن باید از لیبی شروع کرده و به پیشبرد فرایند صلح از طریق دیپلماتیک و در صورت درخواست لیبی از طریق نظامی توسط سازمان ملل بپردازد تا برای برقراری امنیت و ایجاد شرایطی برای لغو یادداشت تفاهم 2019 ترکیه-دولت وفاق ملی، یک ائتلاف بین‌المللی سازمان‌دهی کند. این نکته راهبرد مهمی است، زیرا حذف پویایی فعلی بین قدرت‌های منطقه‌ای مستلزم ثبات در لیبی است.

از سوی دیگر، آمریکا باید اعضای اتحادیه گاز شرق مدیترانه را به‌اتفاق نظر در مورد شرایط انعطاف‌پذیر در قبال ترکیه سوق دهد و منافع مشروع ترکیه برای عضویت این اتحادیه را به رسمیت بشناسد تا این کشور نیز از فرصت تعامل و بهره‌برداری از این منابع مشترک برخوردار شود. در عوض، ترکیه نیز باید جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای خود را محدود کرده و به این مسئله توجه کند که درگیری نظامی بین قدرت‌های مدیترانه فاجعه‌بار خواهد بود.

@EuroAtlantic
🇪🇺🇺🇸

https://www.brookings.edu/blog/order-from-chaos/2020/08/28/the-new-great-dangerous-game-in-the-eastern-mediterranean/

افزایش تجارت انرژی چین و آمریکا با وجود تنش‌های سیاسی

با وجود کاهش شتابناک روابط سیاسی آمریکا و چین در یک ماه و نیم گذشته، اما تجارت انرژی میان دو کشور در سه ماهه دوم سال ۲۰۲۰ میلادی به شدت قوی باقی مانده، به طوری که مشوق های مثبت اقتصادی بر اقدامات مقابله به مثل دیپلماتیک چربیده است.

ریید بالمور و راید آنسون در تحلیلی که #شورای_آتلانتیک منتشر کرد، نوشتند: در واقع پالایشگاه‌های چینی علاقه وافری برای بهره مندی از قیمت‌های پایین تولید کنندگان آمریکایی دارند و در این مسیر از مخاطرات سیاسی نمی هراسند.

علاوه بر این چین نگاهش به انرژی آمریکا قطعاً کمتر سیاسی است، به طوری که امکان داده تا ال ان جی و ال پی جی و نفت آمریکا در سه ماهه تابستان به سمت این کشور سرازیر شود.

به نظر می رسد دولت آمریکا و تولیدکنندگان این کشور هم به شکل مشابهی علاقه مند به کنار گذاشتن اختلافات باشند، به ویژه که بازار جهانی در حال حاضر با مشکل عرضه بیش از تقاضا مواجه است.

داده های کپلر نشان می‌دهد که در ماه مه تولیدکنندگان نفت در آمریکا رکورد صادرات ۱.۲ میلیون بشکه در روز نفت به سوی چین را شکسته اند و به این ترتیب رکورد ۴۵۶ هزار بشکه در روز در مارس ۲۰۱۸ جا به جا شده است.

این روند افزایش بارگیری در بازه زمانی دو ماهه ژوئن و ژوئیه هم به رقم ۴۶۶ هزار بشکه در روز رسید. تجارت گاز آمریکا و مشتقات مرتبط با آن هم در سال ۲۰۲۰ خریدار چینی پیدا کرده است. ارسال ال ان جی به چین در ماه مارس از سر گرفته شد، به طوری که به ۰.۳۸ میلیون تن رسید و به وقفه سه ماهه در این حوزه تجارت خاتمه داد. سرعت این بارگیری ها در ماه آوریل تا مه ادامه پیدا کرد گرچه به میزان قابل توجهی در سه ماهه سوم ضعیف شده است.

صادرات ال پی جی هم میزان مشابهی قوت داشته است، به طوری که به رکورد ۰.۶۷ میلیون تن در ماه آوریل رسید و مجموع صادرات در بازه زمانی نقطه به نقطه ۲۰۲۰ را به ۱.۹۵ میلیون تن در آن زمان رساند که بیش از صادرات ۱.۸۹ میلیون تن در کل سال ۲۰۱۹ بوده است.

غیرمنتظره‌ترین تجارت میان آمریکا و چین شامل ارسال حجم اندک، اما مداوم زغال سنگ بوده است. ارسال دو محموله در نیمه نخست سال ۲۰۲۰ به مجموع ۲.۴۲ میلیون تن هم اندازه سطح صادرات سال گذشته است. حفظ این سطح از آنجا قابل توجه است که عمده این بازار در تسخیر تولیدکنندگان استرالیایی و برزیلی است.

تجارت قوی آمریکا با چین در حوزه تجارت انرژی در حالی است که روابط دو کشور به سرعت رو به وخامت می گذارد. شاید تکان دهنده‌ترین تشدید تنش میان دو کشور زمانی بود که مایک پمپئو، وزیر امور خارجه آمریکا به تازگی اعلام کرد 50 سال تعامل با چین اشتباه بوده است.

لیکن از سوی دیگر رشد تجارت انرژی بین دو کشور طی سه ماهه دوم خودنمایی می کند. البته محرک و عامل رشد تجارت انرژی آمریکا و چین که در ماه های اخیر سرعت گرفته است، اقتصادی بوده و نه نگرانی های سیاسی. از این رو روندهای پیش‌رو احتمالاً باید به واسطه دینامیک عرضه و تقاضا و نه انگیزه‌های محض سیاسی تحلیل شود، به ویژه که چشم انداز سیاسی با توجه به در پیش بودن انتخابات در آمریکا همچنان نامشخص است.

@usstudies
🇺🇸🇺🇸

https://www.atlanticcouncil.org/blogs/amidst-deteriorating-us-china-relations-energy-trade-picks-up-in-q2/