۲۰ فروردین مرد چهل ساله‌ی بندرعباسی، جلوی چشم فرزند هفت ساله‌ش، همسرش رو به قتل رسوند و بعد خودش رو از بالکن به پایین پرت کرد و خودکشی کرد. این مرد قاتل با نهایت بی شرمی روی در و آینه نوشت دلیل قتل همسرش خیانت اون بوده... "دلیل".
فرهنگ ناموس پرستی و غیرت در ایران هر ساله فقط طبق آمار رسمی صدها قربانی میگیره. این در حالیه که اکثریت قتل‌های ناموسی تحت عناوین خودکشی، مرگ طبیعی و یا مفقودی ثبت میشن.
فرهنگی که وجود زنان رو به مثابه کالای بسته بندی شده بین مردان معامله میکنه و یک زن رو چیزی بیشتر از "آبروی دیگری" نمیبینه. فرهنگی که زن با لباس سفید میره و با کفن سفید برمیگرده. کشوری که زن حق طلاق در اون نداره و نمیتونه از خشونت خانگی و روابطی که انتخاب نکرده فرار کنه. کشوری که ازدواج اجباری در اون حرف اول رو میزنه. کشوری که در اون قاتل از سوی جامعه تشویق میشه چون زن یک فرد مستقل نیست؛ فقط ناموس یک مرده.
کشوری که به مردان اجازه میده دلیل موجه برای نابودی یک زندگی و قتل های وحشیانه داشته باشن. ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی به مردان اجازه میده با اتهام خیانت زنان رو بدون ترس از حکم قصاص به قتل برسونن.

برای شروع باید به معنای "ستیز" بپردازیم. در جامعه شناسی، به ستم سیستماتیک علیه یک قشر، ستیز گفته میشه. ستیز یکسری ویژگی ها داره.

اول اینکه ستیز بوسیله نهادهای مختلف در جامعه تثبیت میشه. بوسیله روابط بین مردم، دین و مذهب، سیستم آموزشی، تربیت کودکان، نهاد خانواده هسته‌ای، خانه، محل کار، قوانین و سیاست.

دوم اینکه در ستیز، یک قشر به صورت ساختاری بر اقشار دیگه برتری داره و از ستم کردن به اون اقشار سود میبره و صاحب امتیاز میشه. به عبارت ساده تر، قشری که به دیگران ستیز میکنه، دنبال کسب امتیاز از استثمار اون‌هاست.

سوم اینکه ستیز، طی نسل‌ها بازتولید میشه و دارای یک تاریخ قابل توجهه. اغلب اقشاری که از ستیز نفع میبرن، به دنبال آموزش گسترده‌ی مصادیق اون ستیز به دیگران هستن و از رسانه‌ها، نهاد های مذهبی، قانونگذاری و... استفاده میکنن.

چهارم اینکه ستیز با پشتوانه‌ی تثبیت شدن و آموزش گسترده در جوامع، شروع به مشروع جلوه کردن میکنه. یعنی افراد بعنوان یک واقعیت انکار ناپذیر به مصادیق اون ستیز رجوع میکنن.

پنجم اینکه ستیز، سیستماتیکه و به طور گسترده و همه جانبه از سوی تمام جوامع با قدرت زیادی یک قشر خاص رو هدف میگیره و نه به صورت موردی و سلیقه‌ای.

این به خوبی ثابت میکنه که مردان هرگز نمیتونن هدف ستیز باشن. مردان در راس هرم قدرتن، صاحب ادیان و دولت‌ها هستن، قانون و سیاست رو مینویسن، در جایگاه رهبری و مدیریت تک تک چیزها قرار دارن، سرپرستان خانوار هستن و در خانواده هسته‌ای پدرسالار شخص اول شمارده میشن. این قدرت اول بودن مردان در تمام عرصه ها برای هزاران سال ادامه داشته و داره و خواهد داشت. هیچ زنی قادر به اعمال ستم سیستمی و گسترده علیه مردان نیست ولی مردان برای هزاران سال تک تک زنان جهان رو پست و حقیر شماردن و حتی به جنازه دختران نوزاد هم برای تجاوزگری یورش بردن.
ساخته شدن لفظ "مردستیزی" فقط یک دهن کجی به مبارزات فمینیست‌ها در جهت احقاق حقوق زن هاست. شاید باور نکنید ولی سافرجتها که حق رای برای زنان میخواستن هم مردستیز خطاب میشدن. با ظهور جنبش فمینیستی پیشروی طالب حق رای، مردان به طور گسترده ای کاریکاتور هایی از زنان کشیده بودن که اگر زنان موفق بشن رای بدن، دیگه بچه بدنیا نمیارن و کارهای خونه رو انجام نمیدن و اینکار توطئه شیطانی برای ناراحت کردن مردهاست. اون‌ها به طور وحشتناکی ابتدایی ترین حق یک زن یعنی "انتخاب کردن" رو یک امر مردستیزانه به تصویر میکشیدن. این باید بهتون نشون بده که مردستیزی از نگاه مردان مورد ظلم واقع شدن نیست، بلکه از دست دادن امتیازات جنسیتیه که به واسطه مرد بودن بدست اوردن. در کشور خود ما، دخترانی که در سن زیر ۱۵ سال به همسری مردان درومدن و چندین بار بچه زاییدن، هرروزه سر بریده میشن و مردان قاتل سر اون هارو با افتخار در شهر نمایش میدن و در نهایت حتی سه سال حبس رو هم نمیگذرونن چون مالک همسر و دختر خودشون هستن و قتل همسر برای "حفظ آبرو" در قوانین ایران بدون مجازات تعریف شده. ولی کافیه در توییتر به یه مرد بگی ابله تا بشی بدترین ادم روی زمین چون مردستیزی کردی! امیدوارم دیگه بدلیل این گزاره‌ی غلط به مردان سواری ندید. اگر قرار بود ما نگران چیز مضحکی مثل "مردستیزی" باشیم، حتی حق رای دادن هم نداشتیم و با دیوانگان و کودکان در یک دسته از انتخاب کردن محروم میشدیم چه برسه تحصیل و سواد اموزی و اشتغال و شهروند بودن.
شما با اعتقاد داشتن به مردستیزی، فمینیست بهتری نمیشین. حتی برابری خواه هم نمیشین. بلکه زمینه رو برای عقب روندن جنبش زنان فراهم میکنید.

«مردها از این می‌ترسند که زن‌ها به آن‌ها بخندند و زن‌ها می‌ترسند که مردها جانشان را بگیرند.»