مریم خاتون ملک آرا، شخصی که فتوای مجوز جراحی رو از خمینی گرفت، از زمان شاه با خمینی نامه نگاری میکرد که فتوا بگیره تا در جامعه مذهبی که درش بوده پذیرفته بشه. و خمینی اون زمان فتوای جراحی برای افراد اینترسکس رو صادر میکنه که "بتونن وظیفه‌های شرعی‌شون رو انجام بدن" نه بعنوان یک حق، بلکه در جهت منافع دینی. مریم خاتون به همراه جمعی از افراد ترنسجندر به "فرح پهلوی" مراجعه میکنه و از جانب اون با حمایت کامل روبرو میشه و هورمون تراپی رو شروع میکنه. بعد از وقوع انقلاب، مریم خاتون از شغلش اخراج میشه، مدارکش ازش گرفته میشه، به بیمارستان روانی برده میشه و تستسترون بهش تزریق میشه و بعد به زندان انداخته میشه. ولی بعلت نامه نگاری‌های زیاد مریم خاتون با رهبران شرعی، اون نفوذ زیادی داشته و موفق میشه از زندان خارج بشه. بعد از آزادی مریم خاتون یک قران در دست گرفت، یک کت دور خودش پیچید و به تقلید از مراسم عاشورا کفش هاش رو دور گردنش بست و رفت جلوی در خونه خمینی. گاردهای امنیتی اون رو کتک میزدن ولی اون مدام فریاد میزد "من یک زنم، من یک زنم". ماموران امنیتی مشکوک میشن که شاید زیر لباسش بمب مخفی کرده باشه برای همین اون رو برهنه میکنن و بدنش رو وارسی میکنن که متوجه میشن اون برجستگی سینه هاشه و میبرنش پیش خمینی. اونجا به خمینی میگه من از دو سالگی با گچ دیوار ارایش میکردم و خمینی رو درواقع فریب میده که اون رو مجبور به صدور فتوا کنه. و این نگرانی رو مطرح میکنه که بدون جراحی قادر نخواهد بود وظیفه‌های شرعیش رو انجام بده و خمینی فتوای قبلی رو برای حفاظت از فرقه دینی خودش تکرار میکنه. در ایران حقوق افراد ترنس فقط براساس یک فتواست نه یک حق انسانی به رسمیت شناخته شده. و اون فتوا هم حاصل مسیر پر از رنجیه که مریم خاتون ملک‌آرا طی دهه‌ها قبل و بعد انقلاب طی کرده و با مبارزات سخت ممکن شده. امروزه در ایران برای تغییر مدارک هویتی حتما لازمه مجوز جراحی گرفته بشه که این مجوز حدود یک دهه شکنجه کامل رو برای هر فرد به همراه داره. چون فرد باید هرروز بین روانشناس و پزشکی قانونی و قاضی و نهاد های قانونی مختلف دویدگی کنه، بارها تحقیر و گسلایت بشه و جنسیتش زیر سوال بره، غرور خودش رو بشکنه و مدام دروغ های اغراق امیز و غیرواقعی درباره رفتارهای خودش به دکترها و قاضی بگه. مثل مریم خاتون که ادعا کرد دوسالگی با گچ ارایش میکرده. و افراد ترنس در نهایت بعد از چندسال دوندگی شاید موفق بشن بعنوان یک "بیمار دارای اختلال هویتی" شناخته بشن و مجوز و نوبت جراحی مربوط به چندسال آینده رو بگیرن که گاهی تا ده سال طول میکشه که حتی بعد از جراحی هم فرد ترنس با ممنوعیت‌ها و محدودیت های بیشماری در زمینه اشتغال و تحصیل روبرو میشه . جدا از این همه قتل کودکان ترنس بدلایل ناموسی در ایران و جدا از نرخ خودکشی بالا و ترنسفوبیای شدید در فرهنگ و جامعه و دین، قانون ایران هم قانونی نیست که طرف افراد ترنس باشه و فقط ابروداری از فتوای خمینیه. در حال حاضر اکثر پرونده های افراد ترنس بررسی نمیشه.

۲۰ فروردین مرد چهل ساله‌ی بندرعباسی، جلوی چشم فرزند هفت ساله‌ش، همسرش رو به قتل رسوند و بعد خودش رو از بالکن به پایین پرت کرد و خودکشی کرد. این مرد قاتل با نهایت بی شرمی روی در و آینه نوشت دلیل قتل همسرش خیانت اون بوده... "دلیل".
فرهنگ ناموس پرستی و غیرت در ایران هر ساله فقط طبق آمار رسمی صدها قربانی میگیره. این در حالیه که اکثریت قتل‌های ناموسی تحت عناوین خودکشی، مرگ طبیعی و یا مفقودی ثبت میشن.
فرهنگی که وجود زنان رو به مثابه کالای بسته بندی شده بین مردان معامله میکنه و یک زن رو چیزی بیشتر از "آبروی دیگری" نمیبینه. فرهنگی که زن با لباس سفید میره و با کفن سفید برمیگرده. کشوری که زن حق طلاق در اون نداره و نمیتونه از خشونت خانگی و روابطی که انتخاب نکرده فرار کنه. کشوری که ازدواج اجباری در اون حرف اول رو میزنه. کشوری که در اون قاتل از سوی جامعه تشویق میشه چون زن یک فرد مستقل نیست؛ فقط ناموس یک مرده.
کشوری که به مردان اجازه میده دلیل موجه برای نابودی یک زندگی و قتل های وحشیانه داشته باشن. ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی به مردان اجازه میده با اتهام خیانت زنان رو بدون ترس از حکم قصاص به قتل برسونن.

فمینیسم برابری نیست.

دلیل اول: برابری هدف و مقصد نهاییه، نه فرایند کار.

دلیل دوم: فمینیسم به برابری محدود نمیشه!

دلیل سوم: در این دنیا هیچکس با دیگری برابر نیست!

دلیل چهارم: فمینیسم مرد محور نیست.

اگر فمینیسم رو برابری ندونیم، پس چیه؟

وقتی زنان دستمزد نصف گرفتن، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی حق سقط از زنان گرفته شد، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دسترسی به لوازم پیشگیری از بارداری ممنوع شد تا زنان مجبور به زایمان بشن، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو بدلیل زن بودن استخدام نمیکردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی اکثریت زنان قربانی خشونت خانگی شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان درگیر نقش‌های سنتی مردسالارانه شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی حضور زنان در سیاست ممنوع شد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان حق مالکیت زمین و دارایی نداشتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان نمیتونستن تجارت کنن یا حتی حساب بانکی باز کنن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان درگیر ازدواج اجباری شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان حق طلاق نداشتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان قربانی آزار جنسی در محیط کار شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از دسترسی به مراقبت های بهداشتی ضروری محروم شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان هم از اشتغال و کسب درآمد منع شدن و هم وظیفه بزرگ کردن کودکانشون به گردنشون افتاد و مجبور شدن برای سیر کردن شکم بچه‌ها به بدترین خفت‌ها تن بدن، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان در سیستم حقوقی دیوانه انگاشته شدن و شهادت و شکایات اون ها نادیده گرفته شد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو در سرتاسر رسانه‌ها ابژه انگاری کردید و اون هارو حیوان‌خو، احمق، ضعیف، ناتوان و بیش‌جنسی شده نشون دادید جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از ابتدایی ترین آموزش‌ها محروم شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از ارث محروم میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان در مذاهب و آیین‌ها قربانی میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی ادیان مردانه وجود زنان رو گناه خوندن و از حقوق انسانی محرومشون کردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی جلوی سفر و آزادی اجتماعی زنان گرفته شد و در خانه هاشون حبس شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی هزاران سال برای پوشش زنان تصمیم گرفتن و بدن زن در هر جغرافیایی به نحوی تابو شد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دختران رو از نوزادی و شیرخوارگی به عقد و ازدواج مردان دراوردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی اندام جنسی زنان رو مثله کردن تا جلوی لذت جنسیشون رو بگیرن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی در جنگ‌های مردانه، به زنان تجاوز میشد و به اسارت و بردگی گرفته میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی در ادیانی مثل زرتشت در زمان پریود زنان رو از حضور در شهرها و منازلشون منع میکردن و در محل نگهداری حیوانات حبسشون میکردن و اون ها رو نجس میخوندن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو با اتهام روابط جنسی سنگسار میکردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از حق تحصیل منع شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی فقر چهره زنانه گرفت چون زنان به طور کلی از اقتصاد کنار گذاشته شده بودن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی بدن زنان رو برای فروش کالاها به نمایش میذاشتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی که فرهنگ تجاوز روایات زنان رو کم اهمیت جلوه میداد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از ورزش محروم بودن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی که دختربچه‌ها تحت فشار اجتماعی شدیدی برای ازدواج و خانه نشینی بودن و بعد از ۱۲ سالگی ترشیده لقب میگرفتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو از زمینه های مهندسی، ریاضی، تکنولوژی و.. حذف کردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان رو بعنوان یک سلاح برای تحقیر و مجازات بکار بردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو در اینترنت تا سر حد مرگ تحت آزار و اذیت جنسی و حملات انلاین قرار میدادن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنانِ قربانی، مقصرِ جرائم جنسی جلوه داده شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دستاورد های زنان در علم، هنر، سیاست و زمینه‌های اجتماعی نادیده گرفته شد و نتایج تحقیقات زنان در علم به طور سیستماتیک کنار گذاشته میشد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی نقش زنان در جنبش ها و انقلاب ها در کتب تاریخی سانسور میشد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی آثار ادبی و هنری زنان توسط مردان به سرقت میرسید جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی هویت حاکمانِ زن، توسط تاریخ نویسان، به عروسک های جنسی زینتیِ دست نشانده تقلیل پیدا میکرد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی تحقیقات و مطالعات و حتی اختراعات زنان برای قرن‌ها به نام مردان زده میشد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان بخاطر میل جنسی داشتن مجرم شناخته شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان برای متهم شدن به سواد داشتن سوزانده میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دختر بچه ها توسط پدران و برادرانشون سلاخی میشدن جنگ جنسیتی نبود.

بخش اول

بخش دوم

بخش سوم

بخش چهارم

بخش پنجم و آخر

پذیرش این واقعیت که خشونت جنسی بخشی از صنعت غذاست، برای اکثریت مسئله‌ای دشواره. اما مطرح کردن این مسائل گامی ضروری برای ایجاد تغییر در آینده‌ست. بسیاری از افرادی که گیاه‌خوار نیستن یا به‌تازگی گیاه‌خواری رو آغاز کردن، در بهترین حالت، دام‌پروری رو تنها به دلیل کشتن حیوانات نقد می‌کنن. این دیدگاه، زیست پر رنج حیوانات رو ساده‌انگارانه تقلیل میده و روی جنایت‌های بسیاری سرپوش می‌ذاره. حقیقت اینه که صنعت غذا تنها به کشتار حیوانات محدود نمیشه؛ بلکه بهره‌کشی جنسی از حیوانات هم بخش جدایی‌ناپذیری از اونه. به سادگی و با کمی تامل میتونیم بفهمیم که اگر حیوانات به طور مداوم مورد بهره‌کشی جنسی قرار نمی‌گرفتن، دام‌پروری صنعتی، اصلا از لحاظ اقتصادی قابل توجیه نبود که وجود داشته باشه.

فرض کنید "کودکی خردسال زندانی شده، مورد تجاوز قرار گرفته، آزمایش‌های ژنتیکی متعدد روش انجام شده، فرزندان حاصل از این تجاوز به دنیا اومدن و سر بریده شدن؛ بعد از اون این کودک بارها و بارها باردار شده و از بدنش شیر دوشیده شده و در نهایت، چون به دلیل زایمان‌های پی‌درپی و استفاده از داروها و آنتی بیوتیک‌های خیلی زیاد، بدنش فرسوده و ناتوان شده، سرش رو بریدن و جنازه‌اش رو هم کبابی کردن."
نوشتن و خوندن این متن هم کاری دشوار و دردناکه؛ اما متأسفانه باید بگم که این فقط یک فرض نیست. این واقعیت صنعت غذاست و تجربه زیست ده‌ها میلیارد گاو، خوک، گوسفند، شتر و بز ماده‌ ست که هر ساله داره تکرار می‌شه.

با این حال این واقعیت به‌ندرت مطرح میشه. چون اگر انسان‌ها به طور مستقیم با این جنایات برخورد داشته باشن، ممکنه احساس گناه کنن و این به سرمایه‌داری آسیب وارد کنه. کارول آدامز در کتاب سیاست‌های جنسی گوشت، به مفهوم «مرجع غایب» می‌پردازه. اون معتقده که پشت هر وعده غذایی گوشتی، یک غیبت بزرگ وجود داره و اون هم چیزی نیست جز هویت حیوانی که گوشت از بدن او گرفته شده. مرجع غایب خشونت ذاتی گوشت‌خواری رو پنهان میکنه و ایده بی‌اهمیت بودن زندگی حیوانات رو به انسان‌ها القا میکنه. غیاب هویت حیوانات برای مردم آسونه چون اکثرا مجبور نیستن خودشون برای گوشت مصرفی‌شون دست به قتل بزنن. به این ترتیب، انسان خودش رو از حیوان جدا میبینه و حیوان رو هم از محصول نهایی که مصرف میکنه تفکیک میکنه. این انکار زنده‌بودن گوشت مصرفی، به انسان اجازه میده بی‌اخلاقی خودش رو توجیه کنه یا اونو به راحتی نادیده بگیره.

تلقیح مصنوعی از اولین جنایاتیه که در دامداری‌ها اتفاق میفته. این فرایند شامل استخراج اسپرم از حیوانات نر، زندانی‌کردن حیوانات ماده در قفس‌های آهنی و تزریق اسپرم با استفاده از میله‌ای بزرگ به اندام تناسلی اون‌هاست. این حیوانات بارها و بارها باردار میشن تا تولید شیر اون‌ها حفظ بشه. بله درست شنیدید. لبنیات محصول تجاوزه و گاوها به‌طور طبیعی شیرده نیستن. گوساله‌های حاصل از این تجاوز هم از مادرشون جدا میشن که اگر نر باشن، معمولاً به کشتارگاه فرستاده میشن چون بزرگ کردنشون توجیه اقتصادی نداره و اگر ماده باشن، به سرنوشت مادرشون دچار میشن. این جدایی استرس و آسیب روانی زیادی به حیوانات مادر وارد میکنه و گزارش شده که گاو‌ها افسرده میشن و کابوس می‌بینن. این چرخه پر تکرار بارداری تا زمانی ادامه داره که حیوان به دلیل فرسودگی استخوان‌ها، عفونت شدید در اندام تناسلی یا کاهش کیفیت شیر از چرخه تولید خارج بشه.

در این مرحله، حیوانات فرسوده رو به کشتارگاه میفرستن و با فرزندانشون جایگزینشون می‌کنن. توجه به این نکته هم اهمیت بالایی داره که حیوانات در این چرخه بلوغ طبیعی رو تجربه نمی‌کنن. اون‌ها به‌وسیله دستکاری ژنتیکی، داروهای هورمونی و تغییرات شدید محیطی، به‌سرعت به بلوغ جنسی، شیردهی یا وزن بالا می‌رسن که منجر به بیماری‌‌های خطرناک و کوتاه شدن عمرشون میشه. برای همین حیوانات مادر تفاوت سنی زیادی با فرزندان خودشون ندارن. گاوی که در طبیعت میتونست ۳۰ سال عمر کنه، در صنعت غذا در پنج سالگی، بعد از تولید صدها گالون شیر و چندین بار زایمان، پیر محسوب میشه و جز کشتارگاه جایی برای رفتن نداره

دستکاری‌های ژنتیکی و هورمونی در مرغداری‌ها به حدی شدیدن که اگر روی نوزاد انسان اعمال می‌شد، یک کودک سه‌ ساله به بیشتر از ۱۸۰ کیلو وزن می‌رسید. این دستکاری‌ها، همراه تغییرات شدید محیطی مثل نور و دما، باعث میشن صدها میلیون مرغ قبل از رسیدن به مرحله کشتار، به دلیل بیماری، له شدن و ترکیدن اندام‌های داخلی، خرد شدن استخوان‌ها بدلیل وزن بالا و فلج شدن جونشونو از دست بدن. در این صنایع، جوجه‌های نر چون توجیه اقتصادی ندارن به محض تولد زنده به گور شده یا در چرخ گوشت انداخته میشن.

ماهی‌های نر هم به دلایل مشابه به روش‌های مختلف کشته میشن. اسپرم و تخمک گیری از ماهی‌ها به روش دستی انجام میشه و برای تولید انبوه تخم ماهی، بدن ماهی‌های ماده رو تحت فشار زیاد قرار میدن تا تمام تخم‌هاشون به یکباره خارج بشه و حتی گاهی بدنشون رو با تیغ برش میدن. این کار استرس و آسیب جسمی شدیدی به بدن ماهی‌ها وارد میکنه و طول عمر اون‌ها رو کاهش میده. همچنین در آب محل زندگی ماهی ها، داروهای مختلف ریخته میشه تا تولید مثل مداوم داشته باشن و سریع تر به بلوغ جنسی برسن که سبب بروز بیماری‌ها و احساس درد شدید در این ماهی‌ها میشه.