بخش سوم

بخش چهارم

بخش پنجم و آخر

پذیرش این واقعیت که خشونت جنسی بخشی از صنعت غذاست، برای اکثریت مسئله‌ای دشواره. اما مطرح کردن این مسائل گامی ضروری برای ایجاد تغییر در آینده‌ست. بسیاری از افرادی که گیاه‌خوار نیستن یا به‌تازگی گیاه‌خواری رو آغاز کردن، در بهترین حالت، دام‌پروری رو تنها به دلیل کشتن حیوانات نقد می‌کنن. این دیدگاه، زیست پر رنج حیوانات رو ساده‌انگارانه تقلیل میده و روی جنایت‌های بسیاری سرپوش می‌ذاره. حقیقت اینه که صنعت غذا تنها به کشتار حیوانات محدود نمیشه؛ بلکه بهره‌کشی جنسی از حیوانات هم بخش جدایی‌ناپذیری از اونه. به سادگی و با کمی تامل میتونیم بفهمیم که اگر حیوانات به طور مداوم مورد بهره‌کشی جنسی قرار نمی‌گرفتن، دام‌پروری صنعتی، اصلا از لحاظ اقتصادی قابل توجیه نبود که وجود داشته باشه.

فرض کنید "کودکی خردسال زندانی شده، مورد تجاوز قرار گرفته، آزمایش‌های ژنتیکی متعدد روش انجام شده، فرزندان حاصل از این تجاوز به دنیا اومدن و سر بریده شدن؛ بعد از اون این کودک بارها و بارها باردار شده و از بدنش شیر دوشیده شده و در نهایت، چون به دلیل زایمان‌های پی‌درپی و استفاده از داروها و آنتی بیوتیک‌های خیلی زیاد، بدنش فرسوده و ناتوان شده، سرش رو بریدن و جنازه‌اش رو هم کبابی کردن."
نوشتن و خوندن این متن هم کاری دشوار و دردناکه؛ اما متأسفانه باید بگم که این فقط یک فرض نیست. این واقعیت صنعت غذاست و تجربه زیست ده‌ها میلیارد گاو، خوک، گوسفند، شتر و بز ماده‌ ست که هر ساله داره تکرار می‌شه.

با این حال این واقعیت به‌ندرت مطرح میشه. چون اگر انسان‌ها به طور مستقیم با این جنایات برخورد داشته باشن، ممکنه احساس گناه کنن و این به سرمایه‌داری آسیب وارد کنه. کارول آدامز در کتاب سیاست‌های جنسی گوشت، به مفهوم «مرجع غایب» می‌پردازه. اون معتقده که پشت هر وعده غذایی گوشتی، یک غیبت بزرگ وجود داره و اون هم چیزی نیست جز هویت حیوانی که گوشت از بدن او گرفته شده. مرجع غایب خشونت ذاتی گوشت‌خواری رو پنهان میکنه و ایده بی‌اهمیت بودن زندگی حیوانات رو به انسان‌ها القا میکنه. غیاب هویت حیوانات برای مردم آسونه چون اکثرا مجبور نیستن خودشون برای گوشت مصرفی‌شون دست به قتل بزنن. به این ترتیب، انسان خودش رو از حیوان جدا میبینه و حیوان رو هم از محصول نهایی که مصرف میکنه تفکیک میکنه. این انکار زنده‌بودن گوشت مصرفی، به انسان اجازه میده بی‌اخلاقی خودش رو توجیه کنه یا اونو به راحتی نادیده بگیره.

تلقیح مصنوعی از اولین جنایاتیه که در دامداری‌ها اتفاق میفته. این فرایند شامل استخراج اسپرم از حیوانات نر، زندانی‌کردن حیوانات ماده در قفس‌های آهنی و تزریق اسپرم با استفاده از میله‌ای بزرگ به اندام تناسلی اون‌هاست. این حیوانات بارها و بارها باردار میشن تا تولید شیر اون‌ها حفظ بشه. بله درست شنیدید. لبنیات محصول تجاوزه و گاوها به‌طور طبیعی شیرده نیستن. گوساله‌های حاصل از این تجاوز هم از مادرشون جدا میشن که اگر نر باشن، معمولاً به کشتارگاه فرستاده میشن چون بزرگ کردنشون توجیه اقتصادی نداره و اگر ماده باشن، به سرنوشت مادرشون دچار میشن. این جدایی استرس و آسیب روانی زیادی به حیوانات مادر وارد میکنه و گزارش شده که گاو‌ها افسرده میشن و کابوس می‌بینن. این چرخه پر تکرار بارداری تا زمانی ادامه داره که حیوان به دلیل فرسودگی استخوان‌ها، عفونت شدید در اندام تناسلی یا کاهش کیفیت شیر از چرخه تولید خارج بشه.

در این مرحله، حیوانات فرسوده رو به کشتارگاه میفرستن و با فرزندانشون جایگزینشون می‌کنن. توجه به این نکته هم اهمیت بالایی داره که حیوانات در این چرخه بلوغ طبیعی رو تجربه نمی‌کنن. اون‌ها به‌وسیله دستکاری ژنتیکی، داروهای هورمونی و تغییرات شدید محیطی، به‌سرعت به بلوغ جنسی، شیردهی یا وزن بالا می‌رسن که منجر به بیماری‌‌های خطرناک و کوتاه شدن عمرشون میشه. برای همین حیوانات مادر تفاوت سنی زیادی با فرزندان خودشون ندارن. گاوی که در طبیعت میتونست ۳۰ سال عمر کنه، در صنعت غذا در پنج سالگی، بعد از تولید صدها گالون شیر و چندین بار زایمان، پیر محسوب میشه و جز کشتارگاه جایی برای رفتن نداره

دستکاری‌های ژنتیکی و هورمونی در مرغداری‌ها به حدی شدیدن که اگر روی نوزاد انسان اعمال می‌شد، یک کودک سه‌ ساله به بیشتر از ۱۸۰ کیلو وزن می‌رسید. این دستکاری‌ها، همراه تغییرات شدید محیطی مثل نور و دما، باعث میشن صدها میلیون مرغ قبل از رسیدن به مرحله کشتار، به دلیل بیماری، له شدن و ترکیدن اندام‌های داخلی، خرد شدن استخوان‌ها بدلیل وزن بالا و فلج شدن جونشونو از دست بدن. در این صنایع، جوجه‌های نر چون توجیه اقتصادی ندارن به محض تولد زنده به گور شده یا در چرخ گوشت انداخته میشن.

ماهی‌های نر هم به دلایل مشابه به روش‌های مختلف کشته میشن. اسپرم و تخمک گیری از ماهی‌ها به روش دستی انجام میشه و برای تولید انبوه تخم ماهی، بدن ماهی‌های ماده رو تحت فشار زیاد قرار میدن تا تمام تخم‌هاشون به یکباره خارج بشه و حتی گاهی بدنشون رو با تیغ برش میدن. این کار استرس و آسیب جسمی شدیدی به بدن ماهی‌ها وارد میکنه و طول عمر اون‌ها رو کاهش میده. همچنین در آب محل زندگی ماهی ها، داروهای مختلف ریخته میشه تا تولید مثل مداوم داشته باشن و سریع تر به بلوغ جنسی برسن که سبب بروز بیماری‌ها و احساس درد شدید در این ماهی‌ها میشه.