ببخشید ولی برای من خبر مثبتی نبود. میدونم طرف ادم خوبی نبوده و احتمالا کلی چیز منفی و جرم و جنایت تو کارنامش داره و خب یک مقام دینیه. ولی از طرفی کسی بود که افسار کلیسا رو میکشید و خود پیروانش ازش متنفر بودن چون از ازدواج همجنسگرایان و.. حمایت میکرد. مطمئنم جانشینش یک آدم وحشتناک خواهد بود که وضعیت رو برای همه بدتر میکنه.

خسته شدم انقدر دیدم برای سلب مسئولیت از کسایی که در انتخابات امریکا به کامالا هریس رای ندادن، میگن "حتی اگر تمام کسایی که به حزب سوم رای داده بودنم به هریس رای میدادن بازم ترامپ میبرد"
کی میخوان بفهمن اکثریت رای ندادن یا رای باطله دادن؟ کسایی که خواستن ادای آدم‌های خیلی خوب رو در بیارن و با بی فکری به هریس رای ندادن همشون یک گروهن. نه فقط رای دهنده ها به حزب سوم، همشون. چه کسی که رای داد به حزب سوم چه کسی که رای نداد چه کسی که رای باطله داد و چه کسی که به هریس رای داد ولی موقعی که نباید دهنش رو باز کرد و شروع کرد به مزخرف گویی و همه‌ی این گروه باید در برابر هر اتفاق وحشتناکی که در آمریکا و بعد در جهان میفته پاسخگو باشن.

اینطوری ام نیست که بی خبر اینکارو کرده باشن چون کل اکتیویست های دنیا داشتن بهشون میگفتن الان وقت ادای ادم خوبه رو دراوردن نیست و شما با انتخاباتتون دارید با سرنوشت کل دنیا بازی میکنید

طبق لایحه‌ی جدیدی که داره مورد بررسی قرار میگیره، رای دهندگان آمریکایی برای ورود به محل رای گیری باید گواهی تولد و پاسپورت منطبق با اون رو ارائه بدن. حداقل 69,000,000 زن آمریکایی بعد از ازدواج نام خودشون رو تغییر دادن و این یعنی اگر اقدامات قانونی طاقت فرسایی رو از سر نگذرونن قادر به رای دادن نخواهند بود حتی اگر در دوره های سابق رای داده باشن. دموکرات ها اصلاحیه‌ای رو ارائه کردن که تضمین بشه حق رای دادن هیچ زن متاهلی ازش سلب نمیشه و این اصلاحیه بدون بررسی توسط ریپابلیکن ها رد شده. ۵۷ درصد مردم آمریکا پاسپورت ندارن و ۲۳ میلیون آمریکایی به مدارک هویتی مورد نیاز برای رای دادن دسترسی ندارن. اکثریت افراد رنگین پوست، نیتیو آمریکن و مهاجر هم گواهی تولد و پاسپورت ندارن. افراد ترنس زیادی اسم خودشون رو تغییر دادن و با تجدید پاسپورت با محدودیت های زیادی مواجه میشن و توسط دولت شناسایی میشن.

هر روز حداقل یک زن و سالانه حداقل ۴۵۰ زن در ایران توسط مردان اطراف خودشون اعم از پدر، برادر، فرزند، همسر و ... بدلایل ناموسی به قتل میرسن.
۵۵ درصد زنان مقتول در ایران توسط اعضای خانواده و یا بدلایل خانوادگی به قتل رسیدن. این آمار رسمی و اعلام شده توسط جمهوری اسلامیه و آمار واقعی از این خیلی بیشتره چون تعداد زیادی از زنکشی ها با عنوان مفقودی و خودکشی ثبت میشن.

ببین دنیا به چه جایی رسیده که باید نگران باشیم کی پاپ میشه که راحت تر نکشنمون

کار خانگی

- طبق آمار جهانی، بیش از ۹۰٪ زمان رسیدگی به کارهای خانگی توسط زنان صرف میشود.
- زنان شاغل بطور متوسط، در هفته ۴۴ ساعت بیرون از خانه و بین ۲۹ الی ۵۸ ساعت داخل خانه کار میکنند و زنان خانه‌دار بیش از ۹۱ ساعت داخل خانه؛ بدون در نظر گرفتن تربیت و پرورش فرزندان.
- حتی با پیشرفت تکنولوژی، سطح کار خانگی تا حدود زیادی ثابت مانده و راحتی نسبی در یک حوزه تنها باعث بالا رفتن استانداردها و افزوده شدن به حجم کار میشود.
- زنان آمریکایی با وجود اینکه ۷۵ درصد نرخ اشتغال دارند، ۷۰ درصد کار خانگی و ۸۲ درصد مسئولیت کودکان را عهده دار هستند.
- تحقیقات دانشگاه تربیت معلم و وزارت کار و امور اجتماعی نشان داد اگر کاری که زنان خانه‌دار رایگان انجام میدهند از بازار تهیه شود، در هر ماه معادل دو برابر حقوق پایه وزارت کار باید برایش هزینه کرد.
- پژوهشی با بررسی مناطق ۱، ۶، ۱۵ و ۱۶ تهران نشان داد ۸۳.۴٪ زنان متاهل بدون هیچ کمکی و به تنهایی تمام کارهای خانه و امور تربیتی کودکان را عهده دار هستند، حتی با این وجود که ۲۱.۶٪ آن‌ها شاغلند.

دختران کوچک هم از "خانه داری" در امان نیستن.

دختران ۵ تا ۱۴ ساله در سراسر جهان مجموعا ۵۵۰ میلیون ساعت در هر روز کار خانگی میکنن و این حجم از کار ۴۰٪ بیشتر از میزان کاریه که پسران در این سن انجام میدن؛ مادران علاوه بر انجام تمام وظایف یک خانه شامل پخت و پز، شست و شو، جابجایی اثاثیه سنگین، گردگیری، جاروکشی و مرتب کردن، خرید مایحتاج، آماده سازی لوازم ضروری و.. وظیفه نگهداری و پرستاری از کودکان، بیماران و سالمندان رو هم متحمل میشن؛ از طرفی وظیفه تربیت و پرورش کودک، نظارت بر سلامت و بهداشت خانواده و حمایت عاطفی از خانواده هم بر عهده مادران گذاشته شده و اگر اون‌ها رو حتی یک روز انجام ندن با سرزنش و توهین و تحقیر جامعه و خانواده‌ی خودشون روبرو میشن. زنان گاهی مجبورن برای کم کردن هزینه‌ها محصولات مختلفی رو بجای خریدن خودشون تولید کنن. زنان در هماهنگی کارها، مدیریت زمان، مدیریت اقتصادی و مشورت با اعضای خانواده هم نقش مهمی دارن. فکر کردن به نحوه و ترتیب انجام کارهای خانگی زمان آزاد کمی که زنان در اختیار دارند رو هم اشغال خواهد کرد.

کاری تمام وقت

انجام هرروزه و مادام‌العمر این وظایف که ده ها شغل و حرفه‌ی متفاوت رو شامل میشه، بدون مرخصی، دستمزد، بیمه، پاداش، بازنشستگی و ساعت کاری مشخص اگر بر هر کسی تحمیل میشد برده‌داری نام میگرفت؛ ولی به لطف مردسالاری نهایتا دربرابر اعتراض‌هامون نسبت به این وظیفه سنتی "زنانه" میشنویم که "بهشت زیر پای مادران است" و یا "زنان مدیران خانه اند". در حالی که بدلیل حذف سیستماتیک زنان از اجتماع و اشتغال و تحصیل و سیاست، و محدود کردن نقش زنان به خانه و آشپزخانه، این در نهایت مرد و پدر خانواده‌ست که با وابسته کردن اعضای خانواده به پولی ناچیز، برای خانه و خانواده تصمیم میگیره و ریاست میکنه. کار خانگی یک خشونت روانی، خشونت خانگی و خشونت اقتصادی علیه زنانه.

Weaponized Incompetence

در مواقع زیادی اعضای خانواده با استفاده‌ی ابزاری از "تظاهر به ناتوانی" و خرابکاری‌های عمدی زنان رو مجبور به انجام وظایف شخصی اون‌ها و یا تقبل مسئولیت بیشتر میکنن. مثلا وقتی زنی از شوهرش میخواد ظرف‌ها رو بشوره و یا غذا آماده کنه، اون مرد اینکارو بد و ناقص انجام میده که زن ترجیح بده برای صرفه‌جویی در زمانی که دوباره مجبوره اون کار رو درست انجام بده و یا برای گرفتن نتایج مطلوب، خودش اون مسئولیت رو بر عهده بگیره.

در مواجهه با این حقیقت وحشتناک دو رویکرد وجود داره:

رویکرد محافظه‌کارانه تلاش میکنه تا کار خانگی رو بعنوان یک شغل در جامعه تثبیت کنه، سعی داره در ازای اون بیمه دولتی درخواست کنه و با تقدس بخشیدن به کار خانگی و مادری، ارزش و جایگاه اجتماعی برای زنان بخره که امکان پذیر نیست. چون کار خانگی ویژگی‌های یک شغل رو نداره و دستمزد و بازنشستگی نداره که تخصیص بیمه براش امکان پذیر باشه. بیشتر طرح های بیمه کار خانگی تا حالا لغو شدن چون زنان وابستگی مالی به شوهرانشون دارن و قادر به پرداخت حق بیمه نیستن.
*
رویکرد رادیکال اما معتقده باید هرگونه زنانگی از کار خانگی زدوده بشه و تقدیس مادری زیر سوال بره. چون تقدیس چیزها، اون‌ها رو آسون تر و یا مطلوب تر نمیکنه؛ فقط جلوی نقد و اصلاح اون‌ها رو میگیره. ما در وهله‌ی اول نباید کار خانگی، تربیت فرزندان و نگهداری از افراد آسیب پذیر رو کاری زنانه در نظر بگیریم که در ادامه بدنبال چاره برای رهایی از اون بگردیم. کار خانگی و مادری "کار" هستن اما "شغل" نیستن و هیچوقت نخواهند شد. این واقعیت که زنان ۷۶٪ کارهای بی‌مزد جهان رو انجام میدن بیانگر خیلی چیزهاست. اگر به جامعه آموزش ندیم که کار خانگی باید بین اعضای خانواده بطور برابر و متناسب تقسیم بشه، هرگز موفق نخواهیم شد از این ستم تاریخی فرار کنیم.

ووک

ووکیسم از ابتدای شکل گیریش تا سالها برای مبارزات نژادی و اجتماعی نقش مفیدی رو ایفا کرده بود ولی امروزه وضعیت اون بشدت تغییر کرده. میشه گفت حالا ووکیسم نسخه‌ای ناقص و غربی‌شده از مفهوم کماله؛ یعنی ووک‌ها معتقدن از هر جهت بی‌نقص هستن. این اکتیویسم نمایشی بوجود اومده تا عقده‌های ناشی از احساس گناه ریشه گرفته از فرهنگ استعماری بریتانیایی/آمریکایی رو در طبقه مرفه و صاحب امتیاز شهروندان غرب تسکین بده. به جای مواجهه مستقیم با این احساس گناه، اون‌ها سعی می‌کنن خودشون رو قهرمان داستانی نشون بدن که شخصیت منفی همون داستان خودشون هستن. این رویه باعث میشه که ووک‌ها، به‌جای مبارزه واقعی برای حقوق بشر، بیشتر نگران تصویرشون در ذهن افراد و مدیا، بعنوان افراد "آگاه و بی نقص" باشن. ووکیسم با این تصویرسازی نه تنها کمکی به برپایی عدالت نمیکنه، بلکه به تقویت سیستم های ستمگر هم منجر میشه؛ چون هدف اکتیویسم نمایشی، برخلاف اکتیویسم واقعی، کسب اعتبار به هر قیمتیه. برای داشتن یک وجهه‌ی خوب در اجتماع و نفوذ در سیاست و اقتصاد، و مهمتر از همه، سهیم شدن در قدرت، ووکیسم به همکاری با نهادهای قدرت نیاز داره و همین امر نه تنها تاریخچه‌ی اکتیویسم رو به زوال کشونده، بلکه رنج تمامی اقشار تحت ستم رو به ابزاری در خدمت سرمایه‌داری بدل کرده.
در واقع، حاصل قرن‌ها مبارزه به کالایی رنگارنگ در سبد سرمایه داری تبدیل شده که تنها در دسترس افراد مرفه، هماهنگ با جلوه‌ی ووک قرار میگیره.

مثل مارکتینگ هر کالای دیگه‌ای، فروش این اکتیویسم سفید امریکایی هم به نمادهای تبلیغاتی نیاز داره. مثلا در ماه پراید، رژه‌های اعتراضی جای خودشون رو به بیست درصد تخفیف ویژه در سوپرمارکت‌ها دادن.❤️ (کلی ایموجی و پرچم رنگین کمون و فلسطین که تهش رنگ قهوه‌ای و سیاه هم گذاشتن.)

به طور کلی، ووکیسم از لنز‌های یک عینک غربی به مسائل جهان نگاه میکنه. در ادبیات ووک عدالت و ستم هر دو مفاهیمی هستن که در چارچوب جوامع دموکراتیک مرد سفید محور معنا پیدا میکنن و تحت نفوذ بستر قدرتشون محدود میشن. این غرب‌گرایی باعث درک ناقص و اشتباه از زندگی اقلیت‌های مذهبی/قومی/نژادی در خارج از فرهنگ غرب میشه‌‌. ووک‌ها در جوامع دموکراتیک بدنیا اومدن و بزرگ شدن، از امتیازات زیادی برخوردارن و هرگز تجربه مستقیمی از ستم‌های دینی یا دیکتاتوری نداشتن، ولی این ناآگاهی و عدم تجربه باعث نمیشه حاضر بشن تصویر بی نقص خودشون رو کنار بذارن. پس سعی میکنن دولت و اجتماع سایر کشورها رو با ایده‌ای که از کاخ سفید و کلیسا دارن منطبق کنن. اون‌ها هرچیزی که به چشمشون آشنا میاد رو ترویج میدن و پروموت میکنن و در مقابل هر چیزی که نمیفهمن رو حذف می‌کنن.
احساس گناه داشتن از برده‌داری،استعمار و نابودی تمدن بومیان آمریکا، باعث شده حفظ فرهنگ اقلیت‌ها در اولویت اکتیویست‌های جهان غرب باشه. به همین دلیل هیچگونه میلی به نقد ماهیت ظلم در فرهنگ اقلیت‌ها ندارن و اون رو همراه با تصویر کلی جامعه اقلیت سفیدشویی میکنن. مثلا اثبات اینکه عرب‌ها شایسته زندگی برابر در غرب هستن برای ووک‌ها مساوی با اینه که اسلام هم بعنوان بخشی از فرهنگ عرب اقلیت در غرب باید تبلیغ بشه. بدون توجه به اینکه اسلام خارج از غرب یک نهاد قدرته و نه فرهنگ اقلیت. در نتیجه، صدای مخالفان اسلام و زنان و اقلیت‌های خاورمیانه‌ای که از خشونت اسلامی رنج بردن، با برچسب‌هایی مثل بیگانه هراس و اسلاموفوب سانسور و خفه میشه. تقریباً تمامی جنبش‌های غیرغربی که علیه اسلام و مردسالاری در آفریقا و خاورمیانه فعالیت میکنن توسط ووک‌ها سرکوب شدن.
ووکیسم ساختارهای محدودی داره که برای بقا باید اون رو حفظ کنه. یکی از این ساختارها تظاهر به دایورسیتیه. ووک‌ها هر روز رنگ‌های بیشتری اضافه میکنن و گروه‌ها و لیبل‌های بیشتری رو میسازن بدون اینکه برنامه‌ای برای پیشرفت و حل مشکلات اون گروه‌ها داشته باشن. برای حفظ دایورسیتی مطابق با فرهنگ غربی، ووکیسم نیازمند نمادسازیه و برای حفظ نمادهای فرهنگی، فضای بحث درباره مسائل وحشتناک خارج از دنیای رنگارنگ ووک رو محدود و ممنوع میکنه. با وجود یک تصویر مثبت از دایورسیتی غربی، پرداختن به حقوق واقعی زنان و اقلیت‌ها در دنیای اسلام و دور انداختن برچسب "حلال" که روی آزادی فروشی خودشون زدن، برای ووک‌ها هزینه زیادی داره. پس به راحتی مصائبی مثل ازدواج اجباری، کودک همسری، قتل‌های ناموسی، تجاوز، اعدام/سنگسار/سوزانده و مثله شدن زنان و افراد LGBT+ در اسلام نادیده گرفته میشه.
عدالت و اکتیویسم واقعی، نیازمند مواجهه با رنج و درد و کثیفی‌هاست، اما ووکیسم با وجود تصویر بی نقص و رنگی‌ای که داره ترجیح میده به جلوه نمایشی این اکتیویسم بچسبه تا هم از اقلیت ها و هم از نهادهای قدرت امتیاز بگیره. در واقع ووک‌ها میخوان هم از توبره بخورن هم از آخور.

ظاهرا ترنسفوبیا شده محل کسب درامد و ورزشکارا از عمد رضایت میدن که با ورزشکاران ترنس در رقابت های مختلف شرکت کنن ولی قبل از شروع مسابقه زانو میزنن و میگن ما با یه "مرد" بازی نمیکنیم این عادلانه نیست و فیلمش رو پخش میکنن و بابتش پول میگیرن

Help