فمینیسم رادیکال [3/3] - پایان

آیا فمینیست رادیکال بودن یعنی ترنسفوب بودن؟

فمینیسم رادیکال و بطور کلی فمینیسم، مانند هر مکتب دیگری در ابتدا نقص‌های زیادی داشته و به مرور با اصلاح شدن و کمک گرفتن از انتقادهای زنان در طبقات مختلف، خودش رو کامل تر و جامع تر کرده. فمینیسم در ابتدا مورد انتقاد لزبین‌ها، زنان ترنس، زنان سیاهپوست و ... قرار میگرفت اما امروز هیچ تبعیضی بر علیه هیچ زنی در هیچ نحله فمینیستی پذیرفته نمیشه. در سال ۱۹۷۱ یکی از مانیفست‌های ابتدایی رادیکال فمینیسم به اسم جهان چهارم منتشر شد که در اون بیان میشد زنان کاست و طبقه اجتماعی جدایی رو از سایر گروه های اجتماعی تشکیل میدن که زیر سایه امپریالیسم مردانه به مستعمره گرفته شده و بنابراین رهایی زنان از مسیر سایر جنبش های ضد امپریالیستی ممکن نیست چون این جنبش‌ها تماما مرد محور هستن. مانند انقلاب الجزایر برای رهایی از استعمار فرانسه که مردان نقش زنان رو در اجتماع جدید تعیین کردن. در این مانیفست به تفصیل توضیح داده شد فرهنگ مردانه با فرهنگ عمومی یکی شده بنابراین ایجاد تشکل های زنانه و همبستگی با تمام زنان جهان از تمامی طبقات و نژادها از اصول رهایی زنان هست. همچنین در مباحث زیادی مطرح شده اگر بدن زنان منشا وجود مردسالاری در نظر گرفته بشه مسئولیت رو از روی دوش مردان برمیداره و زنان رو ناقص و لایق نابرابری جلوه میده. در چنین دیدگاهی، مادینگی به بی‌تحرکی برای پرورش و نرینگی به تحرک برای مهیا‌سازی شرایط باروری تقلیل می‌یافت. در چنین تعریف محدودی انسان نمیتوانست لذت، اختیار، آزادی و یا حتی برابری رو معنا کنه؛ چون به وضوح نقش‌ها چنان متفاوت و متناقض می‌شد که نمیتونستیم برای اون‌ها اهمیت و حقوقی شبیه یا یکسان قائل بشیم. اصلا در چنین گفتمانی نیازی برای برابری حقوق نیز وجود نداشت. تجربه نشون داده که بحث‌هایی مانند "آیا چون مغز زنان کوچک‌تر است، زنان احمقند و یا چون همپوشانی سلول‌های مغزی‌شان بیشتر است باهوش ترند؟"، "آیا زن تکامل‌یافته‌تر است یا تکامل‌نیافته و شبه حیوان؟"، "آیا زنان ضعیف‌اند چون جسم کوچک‌تری دارند یا قوی‌اند چون در برابر بیماری‌ها مقاوم‌ترند؟" تنها باعث اتلاف وقت و بازتولید جهل و تبعیض بر اساس برداشت‌های شخصی میشه. به همین دلیل، فمینیسم و بویژه فمینیسم رادیکال نمیخواد صرفاً با ایده‌های مخرب تقابل کنه یا در برابر هر ضد‌ارزشی، ارزشی جدید بسازه؛ بلکه می‌خواهد زیست زنانه رو بصورت ریشه‌ای از "تن‌بودگی" رها کنه. این موضوع باعث میشه فمینیسم در عمل و به لحاظ منطقی به هیچ وجه نتونه ترنسفوبیک باشه.

پس ترف ها چی میگن؟

ما قبلا درباره ترف ها توضیح دادیم که میتونید از اینجا [لینک] اون رو مطالعه کنید. همچنین در پیام پین شده کانال میتونید به لیست کامل مطالب در حوزه زنان ترنس و ترف‌ها دسترسی پیدا کنید. بطور کلی ترف ها "فمینیست و یا فمینیست رادیکال" در نظر گرفته نمیشن. ترف مخفف "فمینیست‌های رادیکالی که زنان ترنس رو به حساب نمیارن" هست ولی این صرفا یک لقبه که اون ها به خودشون میدن تا ترنسفوبیای خودشون رو در بستر فمینیسم و جنبش حقوق زنان توجیه کنن. نظریات ترف‌ها نه تنها حقوق زنان ترنس رو از اون‌ها میگیره بلکه شدیدا زنستیزانه هست و هویت زنان رو در واژن و باروری محدود و خلاصه میکنه و این اجازه رو به مردان میده که برای زنانگی معیار تعریف کنن و هرکسی که با اون معیار ها همخوانی نداره رو حذف کنن.
فمینیسم رادیکال همونطور که در بخش های قبلی اشاره شد، امروزه کاملا اصلاح شده و از اونجایی که این نحله یکی از مهمترین و موثر ترین نحله های فمینیسم هست لازمه که از چنگ این افراد ذاتگرا و جاهل نجات داده بشه. فمینیسم رادیکال در بطن خودش ضدیتی با زنان ترنس نداره، بلکه یکی از بهترین شاخه های فمینیستی برای زنان ترنس محسوب میشه چون بنیاد ستم بیولوژیک و اجتماعی رو به خوبی نقد میکنه و بشدت مهمه که زنان ترنس و زنانی که ترنسفوب نیستن وارد این نحله بشن و شروع به نقد و فعالیت کنن. چون این نه تنها یک حرکت کلیدی برای حقوق زنان ترنس محسوب میشه بلکه تمام زنان جهان رو از شر این گروه نادان نجات میده.

- در نوشتن برخی از این مطالب از دوره‌های آموزشی پرستو فرخی، سردبیر زن روز استفاده شده.

ماه محرم خیلی چیزها داره که ازش متنفرم. مثلا عزاداری بی‌مورد، اجبار کودکان به مداحی کردن، فرو کردن خرافات و خشونت توی سر نسل آینده، بسته شدن خیابان ها و ترافیک، سر و صدای بشدت بلند طبل و نوحه که حال آدم رو بد میکنه و... ولی بیشترین چیزی که ازش متنفرم به قتل رسوندن حیوانات سر راه دسته های عزاداریه. هر بار حداقل سه چهار روز ماه رو نمیتونم بیرون برم چون ممکنه توی پیاده رو و خیابون سر بریده گاو و گوسفند هارو ببینم. جوی آب به رنگ قرمز درمیاد و جسم بی سر یک گوسفند داره از درد تقلا میکنه و مردم همه خوشحالن چون شام قراره از مسجد قیمه بگیرن. گوسفندی که چند روز زیر افتاب بسته شده بوده و آخرش هم با ذبح اسلامی دردناک ترین مرگ رو تجربه کرده. گوساله هایی که تمام تلاششون رو میکنن فرار کنن ولی در نهایت جنازه هاشون تبدیل به یک وعده غذا برای بچه شیعه‌ی همیشه گرسنه میشه. تعداد زیادی از مرغ ها که بخاطر هوس نذری دادن فقرا سر بریده میشن. محرم منفور ترین ماه سال برای منه.

جالبه بدونید نظام پزشکی "درد" بیماران زن رو به رسمیت نمیشناسه. تحقیقات جدیدی نشون داده در افراد با درد یا علائم یکسان، پزشکان همواره به مردان مسکن‌ها و زمان نقاهت بیشتری میدن، مردان رو سریع تر به بخش اورژانس منتقل میکنن و حتی به علائم بهبودی مردان توجه بیشتری دارن. محققان متوجه یک دسته از عقاید اشتباه و جنسیت زده در پزشکان و پرستاران شدن که باور داشتن زنان تحمل درد بیشتری دارن یا واکنش زنان در مواجهه با درد بزرگنمایی و هیجانیه و به همین دلیل از دادن مسکن به زنان امتناع میکنن. همین باعث میشه که زنان زیادی بدون دلیل درد بکشن. همچنین محققان اعلام کردن که احتمال خیلی کمتری وجود داره که زنان داروهای مسکن و یا غیرمسکن برای علائم یکسان دریافت کنن. کادر درمان گمان میکنن زنان بیش از حد احساساتی ان و در فرم های پذیرش علائم بیماری خودشون رو بیشتر از چیزی که هست گزارش میدن. همچنین زنان در جراحی ها کمتر از نصف مردان با همون جراحی مسکن دریافت میکنن. زنانی تعریف میکنن که بخاطر سخت ترین جراحی ها مسکن دریافت نکردن ولی پزشک به شوهرشون بخاطر اینکه دستای هم رو نگه داشته بودن و کمی دستشون درد گرفته مسکن داده. یا زن و شوهر هایی که برای بیماری یکسان به پزشک مراجعه میکنن ولی شوهر داروهای کامل و زمان استراحت چند هفته ای دریافت میکنه و زن یک کپسول ساده و بدون زمان استراحت.
متاسفانه این مسئله به تبعیض در مسکن‌ها ختم نمیشه. زنان زیادی بیماری هاشون تشخیص داده نمیشه و بعد از مراجعه به پزشک به خونه پس فرستاده میشن و باید پیش چندین دکتر برن تا ثابت کنن دردشون عادی نیست یا درد پریودی نیست و یک بیماری جدی دارن. این موضوع که تحقیقات علمی و پزشکی همواره بر جسم و علائم مردان سیسجندر متمرکز بوده هم باعث مشکلات فراوانی برای زنان و افراد ترنس میشه. مثلا خیلی از بیماران بدلیل اینکه علائم سکته قلبی اون ها با الگوی سکته مردان منطبق نیست پذیرش نمیشن.

گسلایت کردن واقعا بدترین چیز دنیاست. یعنی تو بیا بهم فحش بده، کتکم بزن، اکسپوزم کن، اصلا منو بکش ولی گسلایتم نکن. خانوادم به اندازه کافی انجامش دادن.

بچه ها گسلایت Gaslight یک اصطلاحه که از یک نمایشنامه و فیلم به همین اسم گرفته شده. در این فیلم مردی قصد داره همسر ثروتمندش رو طوری فریب بده و دستکاری روانی کنه که زنه از همه فاصله بگیره و متقاعد بشه سلامت روانی نداره تا بتونه اموالش رو تصاحب کنه.
امروزه اصطلاح گسلایتینگ به مجموعه‌ای از دستکاری های روانی و فریب اشاره داره که باعث بشه درک قربانی از واقعیت زیر سوال بره. فردی که دیگران رو گسلایت میکنه درواقع حقیقت رو وارونه جلوه میده، واقعیت ها رو انکار میکنه، به طرف مقابل القا میکنه که احساسات و درکش اشتباهه و یا تقصیر خودشه که این برداشت رو کرده، حوادث گذشته رو تغییر میده و روایت متفاوتی رو تعریف میکنه و... به طوری که فرد قربانی باور کنه اشتباه از خودشه و خودش توهم زده و خیالاتی شده و یا اشتباه فهمیده و اشتباه به یاد داره.
مثلا شما توسط یکی آزار میبینی بعدا که براش تعریف میکنی بهت میگه نه خیال میکنی این اتفاق هرگز نیفتاده و یا قصد من از اینکار آزارت نبوده تو خودتم قبول داری یا درسته من اینکارو کردم ولی چیز خاصی نیست تو حساسی و داری بزرگش میکنی و یا تا جایی پیش بره که بگه این خود تو بودی که اینکارو انجام دادی نه من و... به این میگن گسلایت کردن.

رفتار ایرانی با مهاجرها رو میبینم یاد ضرب المثل "خدا خرشو شناخت بهش شاخ نداد" میفتم.

وقتی میبینم زنان و دختران افغانستانی که حتی همه‌ی مدارک لازم رو دارن و سخت کار کردن که اینجا زندگی بسازن و تحصیل کنن و فقط "نمیرن" دستگیر میشن، مدارکشون پاره میشه و به اسم مهاجر غیرقانونی به افغانستان پس فرستاده میشن و مجبورن با طالبان سر کنن، آرزو میکنم هرکسی که طرفدار این وضعیته به همین وضع دچار بشه و برای نجات جونش آواره بشه و بعد دوباره اسیر قاتلانش بشه و بمیره. وقتی میشنوم زنی که بیشتر از عمر من تو این کشور زندگی کرده اینطور قربانی میشه نمیتونم قبول کنم ایرانی ذره‌ای شرف و وجدان داشته باشه و برام مهم نیست داستان های دروغ و یک کلاغ چهل کلاغ که سرشو بگیری میرسی به خامنه ای چه شیطانی از مهاجران بدبخت ساختن.

خب دوباره ما درباره نژادپرستی حرف زدیم و مردا اومدن تو کامنتا بگن که افغانستانی‌ها قراره به خودمون و مادرمون تجاوز کنن پس نباید ازشون دفاع کنیم. وقتی زنی ایرانی مخالفت خودش رو با نژادپرستی اعلام میکنه، در بسیاری از موارد با سیلی از تهدیدها و سناریوهای ساختگی مواجه میشه که در اون‌ها مهاجران بهش تجاوز میکنن، در خیابان خفتش میکنن، برهنه‌ش میکنن، باردارش میکنن و به شکلی وحشیانه قربانی آزار جنسی میشه. این تهدیدها، فراتر از صرفا حرف‌های زن‌ستیزانه‌ست؛ این‌ها به وضوح آزار جنسی کلامی‌ان که بدن زنان رو به میدان جنگ تبدیل می‌کنن. زنان ایرانی، هرکدوم دست کم یکبار در طول زندگی خودشون از سوی مردان ایرانی مورد تعرض، تجاوز، یا هر شکل دیگری از آزار جنسی قرار گرفتن. (و وقتی میگم یکبار، فقط برای بیان حداقله چون که این خشونت‌ها بخشی از واقعیت هرروزه زنان در این جامعه‌ست و ما هر روز با پذیرش ریسک تجاوز، اسیدپاشی، آزار خیابانی و آلت نمایی از خونه خارج میشیم.) برای همین نهایت گستاخیه که همون مردانی که در این خشونت‌های جنسی سهیمن، برای زنانی که علیه نژادپرستی موضع میگیرن، سناریوهای تجاوز توسط مهاجران میسازن و ارسال میکنن. این سناریوها فقط در ذهن اون هاست و احتمالا هیچوقت رخ نده، ولی در واقعیت خودشون دارن با اینکار آزار جنسی کلامی و خشونتی که زنان رو در هر سطحی سرکوب میکنه رو بشدت بازتولید میکنن.
بدن زنان میدان جنگ نیست.
بدن ما صحنه نبرد بین «مرد ایرانی» و «مرد مهاجر» نیست که کدوم میتونه «بهتر» تجاوز کنه. این ایده که تجاوز فقط زمانی اهمیت داره که بعنوان اهانتی به «غرور ملی مردان ایرانی» تلقی بشه، نشون میده که در این منطق، زنان نه انسان، بلکه ابزار غیرت مردانه دیده میشن. این همون ایدئولوژیه که زنان قربانی تجاوز رو به سکوت وادار میکنه تا آبروی مردان متجاوز حفظ بشه. من یک زن ایرانی قربانی تجاوزم و متجاوزین من از افغانستان نیومده بودن. مرد مسنی که پارسال منو استاک میکرد ایرانی بود. معلمی که منو آزار جنسی میداد ایرانی بود. فامیلی که در کودکی منو با بازی کامپیوتری گول میزد و خودش رو به بدنم میمالید و لمسم میکرد ایرانی بود. تجاوز یک مسئله‌ی تماما قبیحه که باید به طور کلی از بین بره و دولت و جامعه باید تلاش کنن به سمت قانونگذاری‌ها و فرهنگ‌سازی‌هایی پیش برن که این آینده رو ممکن میکنه. نه اینکه به جایی برسیم که متجاوزین خوب و متجاوزین بد رو دستچین کنیم. درد من، سلاح جنگی شما نیست. من اجازه نمیدم رنج من تبدیل به ابزار نفرت پراکنی شما بشه. من نمیذارم که هویت من لگدمال بشه و تبدیل به مدال افتخار مرد ایرانی بشه که غرور ملیش رو حفظ کنه. زنان ایران نه ناموس کسی هستن، نه آبروی کشوری. داستان و زندگی زنان نه برای مردانه، نه برای کشورشونه و نه برای تاریخشون. زنان باید بتونن نظرات و مواضع مستقل خودشون رو داشته باشن بدون اینکه مجبور بشن ده‌ها بار بوسیله تجاوز تحقیر بشن. دفعه بعد قبل از اینکه همچین چیزی رو زیر پست زنان تایپ کنید درباره‌ش فکر کنید و انجامش ندید.

یک چیز جالب دیگه هم اینه که هیچوقت کسی سیستم رو زیر سوال نمیبره. هیچوقت کسی سعی نمیکنه حکومت رو زیر سوال ببره. رویکرد مردم همیشه اینه که توی سر همدیگه بزنن بجای اینکه از کسی که مقصر مشکلاتشونه بپرسن چرا.
"ایرانی کار نداره؟ حتما تقصیر مهاجراست که با حقوق کم کار میکنن."
"مردا کار ندارن؟ حتما تقصیر زناست که با حقوق نصف کار میکنن."
اون زن کارگری که مجبوره برای سیر کردن شکم خودش و خانوادش توی این اقتصاد وحشتناک با حقوق نصف کار کنه و قربانی زنستیزی شده کسی نیست که مقصره مرد عزیز، بلکه صاحب کار و مقامات کشورت و حکومت تقصیر کارن.
اون مهاجری که با حقوق یک سوم یه کارگر ایرانی بدون بیمه جونشو میذاره کف دستش و سخت ترین کار ها رو انجام میده کسی نیست که مقصره ایرانی عزیز، این مقامات کشورتن که مقصرن. کسانی که از مهاجرین برده ساختن و با پایین ترین قیمت کارشون رو میخرن مقصرن. حکومته که تقصیر داره.
خواهش میکنم بفهمید که نباید توی سر مردم بزنید و باید حکومت و مقامات کشور رو زیر سوال ببرید. فقط چون آسون تره به مردم بدبخت تر از خودتون حمله نکنید اونم وقتی میدونید هیچ نتیجه‌ای به همراه نداره.

نمیدونید این چقدر وحشتناکه
خیلی ها کل زندگیشون رو ول کردن و اومدن اینجا با سالها کار بشدت سخت خونه اجاره کردن و حالا بدون هیچ پولی دارن پس فرستاده میشن افغانستان و تو دهن طالبان باید برای زندگیشون بجنگن جایی که احتمالا زن‌هاشون نتونن کار کنن و بیشتر توی فقر فرو برن. خیلی ها اینجا بدنیا اومدن و کل زندگیشون رو توی همین خاک ساختن حالا برگردونده میشن یک جای غریبه بدون هیچ پول و آشنایی.
دارم گریه میکنم و اینکه این گریه ها و حرف ها و التماس ها هیچ فایده ای نداره بیشتر عصبانی و ناراحتم میکنه. از ایرانی بودن خسته ام.

خانومی که گاهی میومد خونمونو تمیز میکرد یه دختر نوجوون و یه بچه‌ی کوچیک ناشنوا داشت. میگفت از ما دو برابر اجاره میگیرن و اعتراض بکنیم تهدیدمون میکنن برای همین من و شوهرم از صبح زود تا نصفه شب داریم کار میکنیم تا فقط اجاره یه خونه خیلی کوچیکو بدیم و نمیتونیم خرج مدرسه دخترم و درمان بچمونو بدیم یا پول برای خوراک و لباسمون نگه داریم برای همین کارگری که میرم مردم برام غذا میگیرن نمیخورم میبرم خونه برای بچه هام...

من یکی دو ماه پیش حرفایی زدم که برای دفاع ازشون کم اوردم میخواستم بابتشون از هرکسی که ناراحت شده عذرخواهی کنم. نهایت سعیم رو میکنم توی مسائلی که ازشون کم میدونم حرف نزنم و اول دونسته هام رو بالا ببرم. انقدر خاورمیانه ناامن و شیر تو شیره که معلوم نیست آدم کی بمیره بهتره سر اینجور چیزا دشمنی و جدل نسازه.

یاسوجی کانکو، کهنه سرباز ژاپنی، به واشنگتن پست اعتراف کرد که زنان «فریاد می‌زدند، اما برای ما مهم نبود که زنان زنده بمانند یا بمیرند. ما سربازان امپراتور بودیم. چه در فاحشه‌خانه‌های نظامی و چه در روستاها، بدون اکراه تجاوز می‌کردیم.»

خبر اومده که حداقل ۶۰۰۰ کودک بدون هیچ همراهی با اتوبوس به افغانستان فرستاده شدن. دختربچه ها جایی فرستاده شدن که حق بازی و تحصیل و مطالعه و خندیدن و حرف زدن ندارن و به احتمال زیاد به عقد مردهای گنده در میان. و هر بلایی سر اون بچه ها بیاد گردن شماییه که با جمهوری اسلامی در این جنایت همراه شدین. شما مسئول هر اتفاق ناگواری هستین که اون کودکان در آینده تجربه خواهند کرد.