سقط جنین "قتل" نیست و توضیحش هم خیلی ساده‌ست، چون جنین موجودیت مستقلی از بدن فردی که داره حملش میکنه نداره. اگر فردی نخواد جنین رو حمل کنه جنین نمیتونه خارج از بدن اون به رشد ادامه بده. جنین مثل یک انگل از بدن میزبانش تغذیه میکنه و همونجا ساکن میشه. سقط جنین فقط بیرون کردن این انگل از بدنه. جنین یک انسان کوچک در رحم نیست، بلکه چند سلول تقسیم شوندست که حتی اگر اندامش هم کامل بشن تا بعد از ماه ششم بارداری، حتی جزئی ترین حسمندی رو هم نداره و اگر متولد بشه بین ۶۰ تا ۹۰ درصد امکان مرگش وجود داره و اگر بدنیا بیاد عمر کوتاه و سختی رو خواهد داشت و برای کارکرد تمام اعضای بدن به دستگاه نیاز خواهد داشت چون این اعضا کامل شکل نگرفتن. جنین بصورت یک نوزاد که در رحم انگشتش رو میمکه نیست، این تصاویر گرافیکی فقط پروپاگاندا هستن تا جنین رو یک موجود زنده جلوه بدن. جنین تا اواسط بارداری غشای نازکی داره و با تخلیه خون شبیه یه دستمال کاغذی مچاله شده بنظر میرسه. به این دلیل دولت‌ها و مذهبیون پایان خودخواسته‌ی بارداری رو با قتل مقایسه میکنن که تصمیم خصوصی افراد درباره بدن خودشون رو با احساسات و دروغگویی تبدیل به امری غیر اخلاقی کنن و افرادی که فقط میخوان تصمیم بگیرن با بدنشون چیکار کنن رو مجرم نشون بدن.
ممنوعیت سقط جنین برای حفاظت از زندگی نیست، بلکه برای به اسارت گرفتن زندگیه. با این ممنوعیت ادامه‌ی حیات زنان وابسته به نهادهای مذهبی و دولتی میشه و ساختار مردسالارانه‌ای که در اون زنان ابزارهای تولید مثلی شمارده میشن حفظ میشه. دولت با این ممنوعیت میتونه کنترل زندگی زنان و کنترل جمعیت رو در دست داشته باشه بدون اینکه مجبور باشه زیرساختی رو اصلاح کنه و یا وضعیت زندگی عمومی رو بهبود ببخشه.

ممنوعیت پایان خودخواسته‌ی بارداری زنان رو میکشه. ممنوعیت سقط جنین قتله.

سقط جنین امن تر از زایمانه و افرادی که از زایمان میمیرن و بیمار میشن چند برابر افرادی هستن که از سقط جنین آسیب میبینن. سقط جنین اگر قانونی و توسط پزشکان صورت بگیره هیچ خطری نداره و وقتی خطرناک میشه که زیرزمینی و غیرقانونی باشه.

در ادامه مباحث بالا باید اضافه بشه که راه های پیشگیری از بارداری هیچکدوم ۱۰۰ درصدی نیستن و احتمال اینکه افراد با پیشگیری از بارداری هم باردار بشن زیاده پس نمیشه برچسب بی مسئولیتی به کسی زد.
دوما افراد زیادی در ماه های اولیه بارداری متوجه باردار بودن خودشون نمیشن.
سوما تصمیم گیری درباره سقط جنین ممکنه در مقاطعی با توجه به رویدادهایی که در زندگی هر فردی رخ میده تغییر کنه. ممکنه زنی که آماده بچه دار شدن بوده ناگهان همسر خودش رو از دست بده، تصمیم به اشتغال و ادامه تحصیل بگیره و یا درگیر سختی های اقتصادی و یا سلامتی بشه و هر چیز دیگه ای رخ بده که این تصمیم رو عوض کنه.
چهارما تمامی افرادی که اقدام به سقط جنین میکنن زنان بالغ نیستن. بارداری کودکان و نوجوانان بر اثر تجاوز و یا نداشتن علم نسبت به وسیله‌های مراقبتی هم مسئله‌ای جدیه و نمیشه با در نظر داشتن یک فرد بالغ نسخه ای برای سقط جنین پیچید.

در کل اطمینان داشته باشید فردی که درباره بدن خودش تصمیم میگیره و پزشکی که این کار رو براش انجام میده خیلی بهتر میدونن چه چیزی خوبه و یا بده نسبت به ما غریبه‌های اینترنتی.

و تصمیم سقط هم فقط بر عهده‌ی فردیه که داره جنین رو حمل میکنه. نه شوهر و پارتنر و پدر و مادر و هیچکس دیگه‌ای. فقط کسی که ادامه بارداری و یا سقط جنین بر بدنش تاثیر گذاره حق داره تصمیم بگیره.

مهم نیست هر کسی چه دیدگاهی درباره فعالیت سیاسی مسیح علینژاد داشته باشه؛ در هر صورت واقعیت اینه که مسیح خیلی برای فعالیت بعنوان یک زن هزینه داده و تحقیر شده و حملات زیادی رو تحمل کرده. چه حکومت، چه عرزشی‌ها، چه مردهای ایرانی و چه سلطنت طلب‌ها همیشه جنسیت و زندگی جنسی و بدن مسیح رو زیر سوال بردن و تحقیر کردن.
کمپین های "آزادی های یواشکی"، "دوربین ما اسلحه‌ی ما"، "چهارشنبه‌های سفید" و "دختران خیابان انقلاب" مسیح علینژاد هم خیلی بزرگ و خارق العاده بودن.
من بچه بودم ولی یادمه آزادی‌های یواشکی و چهارشنبه های سفید چقدر به برداشتن حجاب زنان کمک کرد. یادمه چقدر جامعه دچار شوک شد و اسلامگرایی بطور جدی آسیب دید. یادمه زن‌های خیلی زیادی بی حجاب در مساجد و زیارتگاه‌ها می‌رقصیدن و حکومت وحشت کرده بود. مخالفت‌های مدنی با جمهوری اسلامی رسما از اینجا شروع شد.

چی بگم؟ در دروازه رو میشه بست ولی دهن مردمو نمیشه بست.

بخش مورد علاقه‌ی من از فارسی ضرب المثل هاشه

بسیاری از شما ششرنگ رو میشناسید. اون‌ها خودشون رو شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی معرفی میکنن، ولی واقعا همینطوره؟ بیاید گوشه‌‌ای از فعالیت‌های ششرنگی‌ها رو بررسی کنیم.

با بررسی محتوا شروع میکنیم. شما تقریبا هر جایی که رد پایی از ششرنگ باشه کلمات توهین آمیز و منسوخ شده‌ای مثل دوجنسه، تغییر جنسیت، تی اس، ترنسکشوال، هرمافردیت و.. رو مشاهده میکنید. ملیکا زر حتی دوجنسه رو اشاره به ترنس های سکس ورکر میدونه.

کیفیت این برنامه هاشون هم خیلی خنده داره. در لیست مهمانان لایو اینستاگرامیشون فقط میتونید شاهد علوی آزارگر جنسی، یک درگ کویین، خواهر یک ترنس؟، ملیکا زر و مینا خانی از اعضای تیم خودشون رو ببینید. این هم جالبه که "شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی" چندصدهزار پوند خرج کرده تا تیم خودش و یه متجاوز و خواهر یک ترنس رو برای سخنرانی بیاره بجای اینکه به لزبین ها و افراد ترنس تریبون بده.

ششرنگ داره در سطح بین المللی مطرح میشه و در سازمان ملل با حضور نماینده‌های کشورهای مختلف اطلاعات دروغ درباره عمل جراحی افراد ترنس پخش میکنه
ششرنگ سالهاست داره سعی میکنه در جامعه جهانی جا بندازه که ایران بهشت ترنس‌هاست و حکومت برای گی ها و لزبین‌ها در ایران، اجباری عمل ترنزشن انجام میده. در حالی که برای ترنس‌ها هم این عمل پروسه ای حداقل هفت ساله داره و بشدت هزینه بره و از لحاظ روانی افراد ترنس شکنجه میشن تا قبول کنن ترنس نیستن و نباید عمل کنن و هرروز باید پیش قاضی و دادگاه و پزشکی قانونی و روانپزشکی باشن. چه برسه گی‌ها و لزبین‌ها.
ششرنگ این چرندیات رو سر هم کرده که به اسم یک معضل جدید فاند بگیره و واقعا هم موفق شده و پول های بشدت نجومی بابتش میگیره. در شرایطی که افراد ترنس ایرانی به سختی به جندر افرمینگ کر دسترسی دارن این سازمان داره تلاش میکنه به اسم اینکه در ایران همه افراد ال‌جی‌بی‌تی بزور جراحی میشن، جراحی افراد ترنس در ایران رو ممنوع کنه.
https://news.1rj.ru/str/TransNbHistoryy/4469

یکی از چیزایی که بشدت رو مخمه اینه که تو فیلم و سریال و انیمه و... ۸۰۰ هزار نفر آدم میمیرن ولی اخرش باز جشن و پایکوبی میکنن بخاطر پیروزی و داستان رو بدون هیچ مشکلی جلو میبرن.
دوست دارم تمامی افرادی که هستن ارزشمند باشن حتی اگه سیاهی لشکرن. البته بعضیاشون اخر جنگ مراسم خاکسپاری راه میندازن که یکم قابل تحملن ولی دلم میخواد مرگ اون سربازا و مردم عادی تاثیر محسوسی توی روند داستان داشته باشه.

وقتی از ظلم و تبعیض علیه اقشار مختلف ال‌جی‌بی‌تی+ صحبت می‌کنیم، اغلب ادعا میشه که همه ما یک جامعه هستیم.

این شعارها هرچند قشنگن و طوری جلوه میکنن که انگار اتحاد و همبستگی بین افراد وجود داره یا وضعیت زیست افراد یکیه، اما در واقعیت یه روایت بسیار ساده‌انگارانه ست که به ستم‌هایی زیادی توجه نمیکنه. اگر ما بپذیریم که در کل افراد سیسجندر نسبت به افراد ترنسجندر، افراد سفیدپوست نسبت به poc و مردان نسبت به زنان و نان باینری‌ها (و بسیاری فاکتورهای دیگه) امتیازات اجتماعی بیشتری دارن، متوجه میشیم که این تبعیض‌ها و نابرابری‌ها در روابط افراد با هم موثره و در هر جامعه‌ای خودش رو نشون میده، حتی اگر بخوایم با کلمات یکسان اونارو نادیده بگیریم یا روشون سرپوش بذاریم.

در عمل، مفهوم «کوییر» طوری تفسیر میشه که به طور غالب بر تجربیات و زیست مردان گی متمرکزه و اقشار دیگه خصوصا افراد ترنس باینری و نانباینری رو نادیده میگیره. این مسئله به‌وجود اومده چون کل "جامعه‌ی" ال‌جی‌بی‌تی+ تبدیل به جامعه‌ای از مردان گی شده. رسانه‌ها، قوانین، مراقبت‌های پزشکی، اخبار، ورزش، تحصیلات و حتی پیشگیری از خشونت هم به این روند تبعیض آمیز ادامه میدن.

مثلا در صنعت فیلم به گزارش GLAAD در سال ۲۰۲۲، ۳۵ درصد از شخصیت‌های LGBT+ مردان گی بودن، در حالی که فقط ۱۶ شخصیت زن ترنس وجود داشت. در سال ۲۰۲۳ این آمار برای مردان گی به ۳۶ درصد رسید و تعداد شخصیت‌های زن ترنس به ۱۱ نفر (حدود ۲ درصد) کاهش پیدا کرد. به‌طور کلی، اکثریت (۴۸٪) شخصیت‌های ال‌جی‌بی‌تی در تمام فیلم‌ها، انیمیشن‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی، مرد هستن. این آمار تنها در برنامه‌های تلویزیونی به ۷۰ درصد برای مردان گی میرسه. همچنین نقدهای زیادی به مراسم‌های جوایز هم وارد شده که فقط مردان گی سفیدپوست رو نامزد میکنن.
در زمینه تخصیص منابع مالی هم بودجه‌های تخصیص داده‌ شده برای سازمان‌های حمایت از LGBT+ و خیریه‌ها، عمدتاً برای مردان گی، بهداشت مردان گی، ازدواج مردان گی و حق سرپرستی فرزند توسط مردان گی صرف میشه و به‌ندرت به مسائل افراد ترنس باینری و نانباینری پرداخته میشه. به گزارش LGBTFunder، "از هر صد دلاری" که به این سازمان‌ها اهدا میشه، فقط و فقط "۴ سنت" به افراد ترنس اختصاص پیدا میکنه؛ در حالی‌که نرخ بیکاری و بی‌خانمانی زنان ترنس بسیار بالا و نگران‌کننده‌ست. حتی گزارش شده در توزیع واکسن‌های Covid 19 توسط این سازمان‌ها دوز های بیشتری به مردان گی تخصیص پیدا کرده. یا در قوانین، حمایت موثری برای تغییر مدارک هویتی افراد ترنس وجود نداره و تنها در بیست ایالت آمریکا افراد ترنس میتونن تبعیض‌های اجتماعی و خشونت‌هایی که باهاش روبرو میشن رو به مراجع دولتی گزارش بدن، که این پیگیری‌ها معمولا به‌طور موثر هم انجام نمیشه. در حالی که فقط در آمریکا، در ده سال گذشته بیشتر از ۴۰۰ فرد ترنس به قتل رسیدن و امار واقعی خیلی بیشتر تخمین زده میشه. احتمال حمله به زنان ترنس و قتل افراد ترنسجندر هم چهار برابر بیشتر از سیسجندرها و به طور کلی بیشتر از سایر افراده. از بعد اجتماعی و سلامت روان هم بررسی کنیم، بالای ۵۰ درصد از زنان ترنس حداقل یک‌بار یا بیشتر اقدام به خودکشی کردن، در حالی‌که این آمار برای مردان گی تنها ۱۴ درصده. در واقع مردان گی از لزبین‌ها هم کمتر اقدام به خودکشی میکنن و در بعضی جوامع اماری از بایسکشوال‌ها هم کمتر. حتی موج‌های بزرگی از افراد همجنسگرا هستن که برای تحقیر افراد ترنس، حرف T رو از LGBT حذف میکنن و تقاضا دارن با LGB خطاب بشن. کمپین‌های بزرگی برای منع ترنزیشن و ورزش افراد ترنس هم در سراسر جهان مطرحه.

موضع من ابدا این نیست که هیچ تبعیض و ستمی علیه گی ها نیست یا مردهای ال‌جی‌بی‌تی+ اصلا با چالشی روبرو نیستن. مثلا حتی خودم به خیلی تبعیضات علیه گی‌ها مثل جرم انگاری روابط یا احکام مرگ در مذاهب یا فتیشایز شدن در صنعت پورن و.. معترضم. منظوری که من سعی دارم برسونم اینه که همه‌ی ما چالش‌های زیادی تو زندگیمون داریم اما این چالش‌ها به طور یکسان یا حتی چیزی نزدیک به یکسان بودن توزیع نشدن.

پس بهتره به جای انکار و نادیده گرفتن تبعیض‌های داخلی LGBT+، به طور متناسب به اون ها بپردازیم.