میدونیم که تا حدود ۴۵ سال پیش، "هیستریا" یک عنوان پزشکی بود که به صرع، اختلالات شخصیتی، دردهای مزمن و مجموعه‌ای از سایر علائم جسمی و روانی اشاره داشت که این عنوان بعد از انتشار DSM-III در سال ۱۹۸۰، بطور کامل کنار گذاشته شد و زیرمجموعه‌های پیشین اون تحت عناوین و دسته بندی های دقیق تری مطرح شدن. با این حال نباید فراموش کرد که "هیستریا" در بطن خودش تاریخی عمیق از شکنجه، قتل، سرکوب و بیمارانگاری زنان رو به همراه داره و از زنستیزی مردان دیندار، فیلسوف، دانشمند و پزشک نشات گرفته.
بطور کلی تاریخچه هیستریا به قرن‌ها پیش از میلاد مسیح برمیگرده و در زبان یونانی باستان، هیستریا در لغت به معنای "رحم" هست. از همون ابتدا هیستریا با این فرض مطرح شد که وجود و جسم زنان ذاتا ناپایدار، ضعیف و مستعد بیماریه. در مصر و یونان باستان گمان میشد رحم قادره در بدن جابجا بشه و با آسیب رسوندن به اندام‌های دیگر بدن باعث بروز بیماری‌های جسمی و اختلالات روانی بشه. پزشکان مرد که عموما اهمیتی به بررسی و درمان زنان نمیدادن و دانششون متمرکز بر جسم مردان سیس بود، هر علامتی که قادر به توضیح اون نبودن از قبیل صرع، افسردگی، خستگی مزمن، افسردگی پس از زایمان، دردهای مزمن، اضطراب، نوسانات خلقی و... رو به هیستریا نسبت میدادن. حتی نشون دادن استقلال فردی، عدم تمایل به ازدواج و امنتاع از فرمانبرداری از مردان هم گاهی هیستریا نام میگرفت. در دوره‌هایی ازدواج و رابطه جنسی و رسیدن به ارگاسم بعنوان راه حل درمانی تجویز میشد و در دوره های دیگری زنان از روابط و تحریکات جنسی و ازدواج منع میشدن تا درمان بشن. همچنین زمانی هم بود که گمان میشد رحم زنان در دلتنگی کودکان به افسردگی میرسه و اگر زنان بطور متعدد زایمان نکنن گرفتار هیستریا خواهند شد. اما این تناقضات و نظرات متنوع در توضیح بیماری و ارائه درمان، چیزی رو عوض نمیکرد و فرض همچنان این بود که زنان از پایه و اساس بیمار هستن، نه با شناسایی اختلالی واقعی بلکه صرفا چون زن بودن. زن بودن به خودی خود منبع آشوب و انحراف جسم در نظر گرفته میشد. حتی بریدن کلیتوریس و برداشتن رحم هم از درمان‌های هیستریا بشمار میرفت.
با ظهور مسیحیت، هیستریا بعنوان نشانه‌ای از ناقص بودن ذاتی ایمان زنان و ضعف زنان نسبت به دوری از وسوسه های شیطان شناخته شد. زنان مجرد، مستقل، شاغل، باسواد و زنانی که فرمانبردار پدر و برادر و شوهر و کلیسا و بطور کلی مردان و سیستم مردسالار نبودن تحت عنوان بیماران هیستریک شناسایی میشدن و به طرز وحشتناکی شکنجه و اعدام میشدن. این اتفاق با "شکار ساحره‌ها" همسو شد و زنان زیادی رو به کام مرگ کشوند.
حتی در قرن بیستم با تحولات روان پزشکی، باز هم در بطن جامعه هیستریا ابزاری برای بی اعتبار ساختن زنان باقی موند. زنان فمینیستی که خواهان ورود به دانشگاه، بازار کار، عرصه‌های سیاسی، ورزشی و... بودن و از کلیشه های جنسیتی پیروی نمیکردن برچسب هیستریک و روان‌پریش میخوردن.
هیستریا در طی چندین قرن، سه استیج جسمی، معنوی و روانی رو پشت سر گذاشت و در نهایت منسوخ شد و خوشبختانه امروز دیگه ابزاری برای سرکوب و نادیده گرفتن زنان نیست، ولی باید مراقب باشیم که ایده‌های مشابه هنوز هم در کمین ما هستن و باید تلاش کنیم که به اون ها دامن نزنیم. ایده هایی مثل اینکه زنان ذاتا احساساتی هستن و یا زنان طبیعت مادرانه دارن و اگر مجرد بمونن افسردگی میگیرن و پشیمان میشن. شاید ساده بنظر برسن ولی همگی پیش زمینه هایی هستن که دوباره ما رو به عقب برگردونن.

اگر با جراحی افراد ترنس زیر ۱۸ سال مخالفید، شما ترنسفوب هستید.

یکی از مباحث داغ پیرامون افراد ترنس، "جراحی" و سایر خدمات "جندر افرمینگ کر" مختص کودکان ترنس هست. این ادعا وجود داره که نباید اجازه جراحی، مصرف هورمون و بلاکر به کودکان ترنس داده بشه و پزشکانی که این اجازه رو به کودکان ترنس میدن باید بازداشت بشن چون اون کودکان ممکنه وقتی بزرگتر شدن پشیمون بشن و بفهمن که اشتباه کرده بودن. این دیدگاه اغلب در شکل نگرانی مطرح میشه و ادعا میشه این ممنوعیت تنها در جهت حفاظت از کودکانه.

این ادعا رو میشه از چندین منظر رد کرد:

1- گفته میشه کودکان ترنس درباره جنسیتشون اشتباه میکنن و در آینده پشیمون میشن، ولی در عین حال به کودکان و نوجوانان سیسجندر و والدین اون‌ها اجازه داده میشه از نوزادی تا ۱۸ سالگی درباره مسائل جنسیتی تصمیم گیری کنن، خودشون/فرزندشون رو با ضمایر مذکر و مونث خطاب کنن، لباس‌ها و رفتارهای منتسب به جنسیت خاصی رو انتخاب کنن و یا پیرسینگ بزنن، آرایش کنن، ظاهرشون رو با نرم های جنسیتی خاص تطبیق بدن و... آیا فقط کودکان ترنس هستن که صلاحیت تشخیص جنسیت خودشون رو ندارن و یا حق ندارن برای خودشون تصمیم بگیرن؟ چرا جنسیت کودکان ترنس "جدی" و یا "واقعی" نیست؟ چه چیزی باعث میشه کودکان ترنس و والدین اون‌ها از سایر کودکان و والدین جدا بشن و صلاحیت ابراز وجود نداشته باشن؟

2- جراحی‌های زیبایی نوجوانان از قبیل تغییر سایز سینه، عمل بینی، جراحی لب و گوش، زاویه فک، کوچک کردن سینه پسران سیسجندر، تزریق فیلر و... هنوز در سطح جهانی انجام میشه و هیچ ممنوعیتی نداره و فقط در بهترین حالت خواستار رضایتنامه والدین هست. (بخصوص در کره جنوبی که قطب جراحی زیبایی نوجوانان محسوب میشه.) ورزشکاران نوجوان هم قرص‌ها و مکمل های هورمونی زیادی رو به توصیه مربیانشون مصرف میکنن که با وجود خطرزا بودن ممنوعیتی ندارن. اما چرا اگر پزشکی مجوز جراحی و یا هورمون و یا استفاده از بلاکرهای بلوغ که هیچ خطری ندارن رو به نوجوانان ترنس بده با حکم های وحشتناکی مثل اعدام، حبس، ابطال گواهی پزشکی و جریمه های سنگین روبرو میشه؟ چرا فرقه‌ی حفاظت از کودکان فقط در جهت ممنوعیت افراد ترنس قدم برمیدارن و هرکس دیگه‌ای هر کاری میکنه دربرابرش فقط سکوت میکنن؟ این دو رویی از کجاست؟

3- بیش از 20% از افرادی که جراحی تعویض مفصل زانو انجام دادن، 21% از افرادی که جراحی ستون فقرات انجام دادن، 33% افرادی که پیکر تراشی میکنن، 2 تا 47 درصد افرادی که جراحی کاشت و یا تغییر سایز سینه انجام میدن و بطور کلی 14% از افرادی که تحت هر عمل جراحی بودن، نسبت به خدماتی که دریافت کردن و یا انجام عمل جراحی پشیمانی و نارضایتی دارن. سوای عمل جراحی، 12% از افرادی که تتو زدن، 10% والدین از بچه‌دار شدن و بین 10 تا 50 درصد از ازدواج کردن پشیمان هستن. 52% از دانشجویان هم از گرفتن وام دانشجویی پشیمان هستن. آیا پشیمانی افراد از تصمیمی دلیلی برای این هست که اون خدمات برای تمامی مردم ممنوع باشه؟ آیا پشیمانی از جراحی های حیاتی دلیلی برای اینه که اون جراحی رو ممنوع کنیم؟‌ (قصد یکی دونستن ترنزشن با مثال های بالا رو نداشتم صرفا خواستم استدلالم رو محکم تر کنم.) اون هم وقتی که نرخ پشیمانی از جراحی‌هایی که برای افراد ترنس انجام میشه، کمتر از 1 درصده و موجب میشه ۴۴ درصد نرخ خودکشی و ۴۲ درصد نرخ افسردگی در افرادی که انتخاب میکنن جراحی کنن کاهش پیدا کنه. نرخ پشیمانی و نارضایتی این عمل‌ها بطور قابل‌توجهی کمتر از نارضایتی در هر نوع تصمیم و جراحی مهمیه که میشناسیم، ولی بیشتر از تموم اون‌ها مطرحه؛ هیچ جراحی یا تصمیمی در دنیا وجود نداره که نرخ پشیمانیش 0% باشه. اما این مسئله به این معنی نیست که جامعه حق داره افراد رو از انجام اقداماتی که براشون مفیده منع کنه بلکه باید عواملی که موجب نارضایتی افراد میشن رو شناسایی کنیم و در جهت رفع اون‌ها تلاش کنیم؛ در عین حال که از تصمیمات آگاهانه‌ی افرادی که این مسیر رو انتخاب کردن حمایت میکنیم.

نارضایتی در میان افراد ترنس معمولاً به دلیل تردید درباره‌ی جنسیتشون نیست!

از مهم‌ترین دلایل اون یک درصد نارضایتی میشه به موارد زیر اشاره کرد:
1. "کیفیت پایین جراحی" که به دلیل عدم دسترسی به خدمات پزشکی مناسب رخ میده.
2. "عفونت‌های ناشی از جراحی و عوارض پزشکی" که در تمامی جراحی‌ها وجود داره.
3. "نرسیدن به ظاهر دلخواه" که ربطی به ذات جراحی نداره.
4. "طرد شدن از سوی جامعه، فشارهای اجتماعی و تبعیض"
در واقع، نارضایتی ناشی از "عدم اطمینان درباره‌ی جنسیت" چیزیه که اصلا در گفتمان ترنزشن مطرح نیست و انقدر نادره که در بین دلایل اصلی نارضایتی افراد ترنس از جراحی، جایی نداره.

وضع قوانین علیه کودکان ترنس اون‌ها رو حذف نمیکنه. فقط باعث میشه در اسیب‌پذیر ترین حالت خودشون قرار بگیرن، نتونن در جامعه پذیرفته بشن و در ترس زندگی کنن.

ببینید دوستان خیلی از شما واقعا نمیدونید چرا دارید مخالفت میکنید و صرفا با سیاست‌های ضد ترنس همراه شدید. و مشخصا مخالفت شما هم از این جهت نیست که کلا با جراحی افراد زیر ۱۸ سال مخالفید، مسئله خیلی ریشه‌ای تر و حیاتی تره. مخالفت شما از دل این واقعیت میاد که باور ندارید جنسیت افراد ترنس معتبر باشه. اصلا برای همین من شخصا ترجیح میدم همیشه دست روی این نقطه بذارم و درمورد جنسیت حرف بزنم و نه خود جراحی. شما باور دارید جنسیت افراد ترنس "یک فازه" و با گذشت زمان قراره از بین بره. یا فکر میکنید جنسیت افراد ترنس یک "ترند" و یا فشنه که روزی از مد میفته. شما از اساس به افراد ترنس به چشم افراد عاقل و برابر با خودتون نگاه نمیکنید و مشکل هم همینه. اگر بپذیرید که جنسیت افراد ترنس معتبره، خود به خود در مراحل بالاتر مثل جراحی با مشکلی رو برو نمیشید. اصلا برای همینه که در متن بالا اولین چیزی که مطرح کردم به رسمیت شناختن جنسیت افراد ترنس بود.

یکسری هاتونم افراد ترنس بخصوص پسرای ترنس رو در کنار فشار و خطری که از سمت والدین و جامعه و قوانین متحمل میشن، تا حد مرگ بولی میکنید و دربارشون تو اینترنت جوک های مخرب میسازید و بعد که سعی میکنن ترنس بودنشون رو مخفی کنن تا از این حمله ها و فشارها در امان باشن، این رو به حساب این میذارید که ترنس واقعی نبودن و فقط فاز داشتن. عزیزم مشکل از توعه نه اون.

این کانال "قصد توهین داریم" بزرگترین پایگاه گسترش ترنسفوبیا در فضای استنه. میرن میگردن عکس های کودکان ترنس و یا افرادی که ترنس نیستن و فقط میکاپ و تیپ خاصی دارن رو پیدا میکنن و با کپشن "ددی ارتا" میذارن که همه مسخرشون کنن و ادرس پیج هاشونم میذارن که براشون قلدری بشه و هر وقت هم انتقاد میکنی در جواب میگن ما خودمون ال‌جی‌بی‌تی هستیم به ما نگین ترنسفوب. جدای از ترنسفوب بودن زنستیزم هستن و برای بچه ها هم قلدری میکنن و ویدیوهای شخصیشونو پخش میکنن تا مسخرشون کنن. کلا افرادی که از تمسخر دیگران مخصوصا بچه های کوچیک کسب درامد میکنن نجاست خالصن.

اینم جواب کوبنده‌شون😜🍆

https://news.1rj.ru/str/sdailyh/2710
دخترخاله من ۱۱ سالش بود و تو اینستا با اجازه خودمون فیلماشو آپلود می کرد
حتی من و مامانش و پدرش پیجش رو داشتیم و پسووردش رو هم داشتیم که مراقبش باشیم
فقط برای فان بود
روز تولدش با دوستاش آهنگ از کیپاپ می خوند و مامانش آپلودش کرد تو پیجش
این چنل ( با اینکه اون ویدیو وایرال هم نشده بود )گذاشت تو چنلش و آیدی پیج دخترخاله من تو ویدیو مشخص بود
حتی باورت نمی شه چقدر به این بچه فحش دادن و بادی شیم و اسلات شیم شد
تک تک اسکرین شات ها رو دارم و هیچ وقت اونا رو نمی‌بخشم.

فرق این نجاستا با ادمینای کانال حاج احمد گیلانی و خشم نامه و امثالهم که پروفایل دخترا رو میذارن کانالشون و تهدید میکنن چیه؟

اینم ویس ادمینشون که داره ادمین ترنسی که داشتنو میسجندر میکنه و بهش میگه دختر جو زده

بیچاره ها با این سطح عقل بیشتر توهین به بشریت محسوب میشن
درواقع ادم سوپرایز میشه که چطور تا اینجای زندگی انتخاب طبیعی حذفشون نکرده

قصد زنستیزی دارن

افراد ترنس شهروند تلگرام لند نیستن، دارن تو خونه های واقعی و خیابون های واقعی و شهرهای واقعی و جوامع واقعی با ترنسفوبیای ملموس زندگی میکنن. لطفا قبل از هر چیزی اینو در نظر بگیرید. در دنیای واقعی بر خلاف اینجا هیچ راهی برای فرار نیست. هیچ راهی برای اجوکیت کردن و سخنرانی کردن وجود نداره. ولی از اینجا میشه کمک کرد که حتی ذره‌ای هم شده باورها عوض بشن. پس باید مرحله به مرحله اصلاحشون کنیم و سیاست به خرج بدیم. نباید ایزوله بشیم.
افراد ترنس تحت تبعیضن چون سیستم سرکوب وجود داره و سیستم سرکوب به حیاتش ادامه میده چون جامعه رو خطکشی کرده و ساختارهای اشتباه رو مثل ستون همه جا چیده. بدون در نظر گرفتن یک جامعه و تاثیراتش نمیشه رو به جلو حرکت کرد. نمیشه با چشم بستن روی مرجع تبعیض علیه تبعیض جنگید. من میفهمم که نفرتتون از من باعث میشه میل زیادی به کژ فهمی و تحریف حرف هام داشته باشید ولی درباره‌ش فکر کنید کلا‌.

ایناعم که فکر میکنن ترنسا و کلا افراد LGBT+ از لپ لپ در میان. بابا بخدا ما بچه ایم که بزرگ میشیم ما یزمانی بچه بودیم و از بچگی همینی بودیم که هستیم ما فرقه نیستیم ما عقیده نیستیم ما انسانیم که بدنیا میایم و چندین مرحله نوزادی خردسالی کودکی نوجوانی رو طی میکنیم.

برهنگی یا پوشیدگی؟ کدام یک مورد تایید فمینیست هاست؟

وقتی صحبت از نوع پوشش زنان میشه، اغلب تصور میشه که تنها دو گزینه برای انتخاب وجود داره که اون انتخاب، ارزش هر زن رو تعیین میکنه. ولی این ارزش در جایگاه های متفاوت، جلوه ای متفاوت و گاها متضاد پیدا میکنه. در این مباحث، منظور از "پوشیدگی" لباس هایی ضخیم، بلند، گشاد و چندلایه که کاربرد اون‌ها پوشاندن حداکثری بدن باشه هست و از "برهنگی" منظور به لباس های کوتاه، تنگ، باز و نازک که حداقل بدن رو بپوشونن و یا بخشی از بدن رو عریان کنن هست؛ به طوری هیچکدوم بیانگر یک اصل ثابت نیستن و وابسته مفاهیم تاریخی، سیاسی و جغرافیایی هستن.

در غرب آسیا:

در جوامعی مثل ایران و افغانستان و بسیاری از کشورهای منطقه، زنان با ساختارهایی دست و پنجه نرم میکنن که پوشش رو از یک انتخاب شخصی به یک اجبار ایدئولوژیک تبدیل کردن. زنان باید علیه حجابی بجنگن که به نام فرهنگ، دین، قانون و "عفت" بر اون‌ها تحمیل شده، بدنشون رو کنترل و پنهان میکنه، مالکیت بر بدنشون رو ازشون سلب میکنه، هویت اون‌ها رو سانسور میکنه و از عرصه‌های اجتماعی حذفشون میکنه. زنان در این جوامع باید از فرهنگی که اون‌ها رو از خردسالی، بدلیل سکشوالایز کردن و کالا‌انگاری سیستماتیک مجبور به انتخاب پوشش های بلند، گشاد، سنگین و محدود کننده میکنه رها بشن. پس اینجا عموما پوشیدگی باری زنستیزانه و سرکوب کننده داره و در مقابل برهنگی ارزشی فمینیستی جلوه میکنه که میتونه حرکتی در جهت بازپس گیری حق کنترل زنان بر بدن خودشون تلقی بشه.

اروپا و آمریکا:

در جوامع غربی، گاهی مبارزه‌ی فمینیستی در جهتی معکوس جریان داره و زنان سعی دارن علیه ساختاری مبارزه کنن که بدن اون‌ها رو کالایی در خدمت بازار و تبلیغات مردانه قرار داده. زنان میجنگن که پوششی غیر جنسیتی، راحت و برابر با مردان داشته باشن. یا لباس های ورزشی زنان مثل مردان پوشیده و بلند طراحی بشه که به دور از نگاه های جنسی و سکشوالایز شدن بتونن ورزش کنن و یا در مجلات و فیلم‌ها تنها یک بدن بیش جنسی شده نباشن. پس در اینجا احتمالا به برهنگی به چشم یک ابزار زنستیزانه در دست سرمایه داری و نظام مردسالار، و به پوشیدگی بعنوان یک ارزش فمینیستی برای رهاسازی زنان نگاه میشه. اما این به این معنا نیست که تمام اشکال برهنگی در غرب زنستیزانه‌ست. مثلا سینه‌ی زنان بر خلاف مردان جلوه‌ای قبیح و بیش از حد جنسی پیدا کرده و زنان تابو شکن و مبارز با عریان کردن سینه‌های خودشون علیه مردسالاری قد علم میکنن یا در جوامع دینی مسیحی گونه‌ای لباس میپوشن که از عرف اون جوامع پوشانندگی کمتری داره. پس در عین حال برهنگی یک ارزش فمینیستی هم محسوب میشه.

ولی آیا این جوابی قانع کنندست؟

ما فهمیدیم همه چیز انقدر ساده نیست که با یک کلمه پاسخ داده بشه و دو راهی پوشیدگی یا برهنگی تنها در ذهن مردسالاران منطقی جلوه میکنه. نه برهنگی و نه پوشیدگی هیچکدوم به نحوی نیستن که منظور و تعریفی یکسان داشته باشن. درک جوامع از برهنگی و پوشیدگی یک درک مطلق و جهان شمول نیست. و بالاتر دیدیم حتی اگر ساده انگارانه از برهنگی و پوشیدگی صحبت کنیم میبینیم که هیچکدوم به خودی خود زنستیزانه و یا فمینیستی نیستن. بلکه زمینه اجتماعی، ساختار قدرت و عاملیت زنان در انتخاب اون‌ها چیزیه که معنا رو تعریف میکنه.

تضاد تعاریف بیانگر یک نکته‌ی مهمه:

برهنگی در یک جامعه هم میتونه کنشی فمینیستی و باز پس گیری حق کنترل بر بدن محسوب بشه و هم میتونه بازتولید کننده‌ی باورهای مردسالارانه باشه. پوشیدگی در یک جغرافیای ثابت میتونه هم زنستیزانه و در جهت جنس دوم نمایان شدن و کالای مردان بودن تلقی بشه و هم میتونه حق کنترل زنان بر بدن خودشون رو تحکیم کنه. درواقع اینجا جاییه که هدف پوشش به چشم‌ میاد. ما فمینیست‌ها در اینجا به دین، سیاست، قوانین، فرهنگ و عرف جوامع واقع در یک جغرافیای مشخص نگاه میکنیم تا بسنجیم چه پوششی میتونه در چه موقعیتی در جهت مبارزه با این ساختارها بکار بره و چه پوششی سرکوب کننده‌ی زنان تلقی میشه.

پرسش اصلی این نیست که "از نگاه فمینیسم، پوشیدگی بهتر است یا برهنگی؟"

در نهایت بهتره پرسیده بشه "چه کسی، با چه هدفی، و با انتخاب چه شخصی، چه پوششی رو در چه جامعه‌ای به تن میکنه؟". ما بررسی میکنیم که آیا این پوشش یک انتخابه؟ آیا تحمیل شده‌ست؟ آیا یک مرد اون رو دیکته کرده و یا یک زن اون رو انتخاب کرده؟ آیا هدف این پوشش زنستیزانه هست و یا نه؟ و... مثلا حجاب به ذات خود نماد ایدئولوژیک دینی برای سرکوب زنان هست پس حجاب فارق از سایر فاکتورها یک پوشش زنستیزانه و تحمیلی از سمت یک باور مردسالارانه به حساب میاد. یا مثلا در پی جنبش "Free the Nipple" فهمیدیم نپوشیدن سوتین اکتی فمینیستی محسوب میشه فارق از اینکه تطابقی با پوشیدگی یا برهنگی داره یا نه. فمینیسم به جای قضاوت تمامی شرایط رو تحلیل میکنه.

آزار جنسی در بازی‌های آنلاین

با توجه به عدم پیگیری موثر و نبود عواقب جدی، بازی‌های آنلاین اغلب به طور فعال زنان رو به حاشیه میرونن و اون‌ها رو از حضور موثر محروم میکنن. این محرومیت‌ها خودشون رو به مرور به شکل آزار جنسی و قلدری جنسیتی در چت‌ها و انجمن‌های فعال نمایان میکنن که با اسم آزار و اذیت آنلاین و یا سایبرمیساجنی شناخته میشه. میشه از کمپین "گیمرگیت" در سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ بعنوان نمونه‌ای از آزارهای آنلاین هدفمند علیه زنان نام برد. گیمرگیت از متهم کردن بازی‌سازان زن به همخوابی با خبرنگاران مرد برای گرفتن بازخوردهای مثبت از بازی‌هاشون شروع شد و با تخریب زنان توسعه دهنده بازی های اینترنتی، خبرنگاران، منتقدان و دیگر زنان فعال این حوزه، تا فاش کردن اطلاعات شخصی اون‌ها، تهدید به تجاوز، تهدید به قتل و آزار جنسی آنلاین گسترش پیدا کرد. اگرچه کمپین گیمرگیت متوقف شد، اما آزارجنسی هدفمند به بقای خودش ادامه میده؛ با ظهور نسل جدید گیمرها، نفرت پراکنی اینترنتی به طرز خطرناکی داره دوباره اوج میگیره و توسعه دهندگان بازی ها به انواع ابزارهای هوش مصنوعی متوصل شدن تا بتونن به درستی به گزارش ها رسیدگی کنن اما هنوز هم بطور کارآمدی موفق نبودن. تحقیقات نشون میده بدلیل این آزارها، بسیاری از زنان از بازی کردن منصرف میشن و این خودش به بیشتر شدن شکاف جنسیتی دیجیتال منجر میشه. نظرسنجی‌های دهه گذشته در آمریکا و بریتانیا نشون میده که حداقل حدود یک سوم از زنان گیمر آزارهای جنسی رو تجربه کردن و ۱۷ درصد از اون‌ها تهدید به تجاوز شدن. در سال ۲۰۲۴ گزارش شد که بیش از ۵۶ درصد زنان گیمر قربانی آزار جنسی هستن.

شکل های رایج آزار جنسی آنلاین شامل نظرات جنسی، ارسال تصاویر مستهجن، درخواست رابطه جنسی و تهدید به تجاوز میشه.

در نظر سنجی ها ۵۹ درصد زنان گیمر از تاکسیک بودن بازیکنان مرد، ۲۵ درصد از آزار جنسی و ۱۲ درصد از تهدید شدن به تجاوز حرف زدن.
افراد LGBT+ حتی وضعیت بدتری دارن و ۵۲ درصد زنان کوییر به طور منظم با سواستفاده‌های جنسی آنلاین دست و پنجه نرم میکنن. نظرسنجی کوچکی که اینجا داشتیم هم نشون داد ۴۱ درصد شما آزارجنسی رو تجربه کردید و ۴۶ درصد شما آزارجنسی علیه دیگران رو شاهد بودید. افراد زیر سن قانونی هم هدف حملات جنسی مردان قرار میگیرن؛ بررسی ها نشون میده حتی کودکان ده ساله تا حد زیادی تهدید به تجاوز و مرگ میشن. در سال ۲۰۲۱ در پی اعتراض کاربران زن و سیاهپوست، توییچ از کاربرانی که پشت حملات نژادپرستانه، زنستیزانه، ترنسفوبیک و هموفوبیک بودن شکایت کرد. اما همچنان گزارش‌ها حاکی از این هستن که ۸۶ درصد گیمرها آزار انلاین رو به نحوی تجربه کردن و میلیون‌ها نوجوان با تبلیغات زنستیزانه و نژادپرستانه روبرو هستن. بسیاری از زنان آسیایی در واکنش به این آزارها، آواتارهای مردانه برای خودشون انتخاب میکنن و یا با بستن صدا سعی میکنن هویت خودشون رو مخفی کنن تا از آزار جنسی در امان باشن. نظرسنجی ما هم نشون داد ۷۳ درصد شما برای تجربه بازی امن‌تر، جنسیت خودتون رو مخفی میکنید و یا با هویت جعلی بازی میکنید.
از جمله راه حل ها برای پایان دادن به این شکاف جنسیتی در صنعت گیمینگ، میشه به حمایت از بازی‌سازان زن، حمایت از بازی‌هایی که درصد بیشتری از گیمرهای زن رو در خودشون جا دادن، تولید محتوای زنان گیمر از بازی‌ها، ایجاد انجمن های امن برای پلیرهای زن، نظارت شدید والدین بر بازی‌های انلاین کودکان، حمایت بیشتر از استریمرهای زن و گزارش جدی کاربران پرابلماتیک اشاره کرد. شما چطور با آزارهای جنسی و جنسیتی آنلاین مقابله میکنید؟

زن ترنس ۶۷ ساله انگلیسی در اعتراض به قوانین جدید این کشور، تاپلس در مسابقات شنا شرکت کرد.