«مریم تقوی» دختر ۱۶ ساله اهل عجب‌شیر که قربانی کودک‌همسری شده بود، با ضربات چوب‌دستی توسط همسر ۲۷ ساله‌اش به قتل رسید. این ازدواج دوم قاتل بوده و همسر اولش به‌دلیل ضرب‌وجرح و رفتار خشونت‌آمیز از او جدا شده بود. قاتل در بازجویی‌ها اعتراف کرده که مریم ۱۶ ساله را با چوب‌دستی بشدت کتک زده و بعد او را به بیمارستان منتقل کرده، اما شدت آسیب‌ها باعث مرگ شده است.
#زنکشی

در ادامه خبرهای وحشتناک امروز، مردها در زایشگاه‌های هند دوربین جاساز کردن و فیلم زایمان زنان رو به سایت های پورن فروختن.

باورم نمیشه چی دیدم. چون زن‌ها دارن در اعتراض به تجاوز، خشونت خانگی، زنکشی و زنستیزی پروفایل‌هاشون رو در سوشال مدیا بنفش میکنن، مردای جلبک و احمق هم حسودی کردن میگن "چرا برای حمایت از حقوق مردان پروفایلتونو عوض نمیکنید؟" و جالب اینجاست که یکسریا از اینا هم احمق تر واقعا راه افتادن دارن پروفایلاشونو برای حقوق مردان رنگی میکنن.... هروقت حس بدی نسبت به خودتون داشتین به این جماعت نادان فکر کنید. اعتماد بنفستون رو بالا میبره‌.

امروز ۱۹ نوامبر، "روز جهانی توالت" هست.

روزی که برای جلب توجه جهانی به بحران عدم دسترسی میلیاردها نفر به امکانات بهداشتی پایه و صدها میلیون نفر به سرویس بهداشتی نام گذاری شده. عدم دسترسی این تعداد عظیم از مردم باعث شده که بسیاری در فضای باز ادرار و مدفوع کنن که به گسترش بیماری و آلودگی آب منجر میشه. این آمار ۸۹۲ میلیون نفر تخمین زده میشه.

اما چرا این روز برای فمینیست ها اهمیت داره؟

بحران توالت فقط یک مسئله زیرساختی نیست، بلکه ابعاد گسترده ای داره و یک معضل جنسیتی هم محسوب میشه. در بسیاری از کشورهای اسلامی در جنوب و غرب آسیا و آفریقا، حتی اگر توالت وجود داشته باشه، زنان اجازه استفاده از اون ها رو ندارن و فقط برای استفاده مردانه. در پاکستان حق استفاده از سرویس بهداشتی برای زنان تبدیل به یک مبارزه فمینیستی شده. بسیاری از زنان پاکستانی برای کاهش تعداد دفعات نیاز به توالت، آب و غذای خیلی کمی در روز مصرف میکنن و شب ها با ترس از حیوانات درنده و تجاوز مردان، مجبورند در فضای باز و دور از خانه نیاز خودشون رو بر طرف کنن. در بخش هایی از آفریقا و هند، افراد و زنانی که بعلت پریود نیاز بیشتری به استفاده از سرویس بهداشتی دارن، از این امکان محروم شدن که عفونت های شدید، غیبت از کار و درس، مرگ و میر و خشونت اجتماعی زیادی رو به همراه داره.
روز جهانی توالت یادآور این واقعیت ناخوشایندی هست که صدها میلیون نفر و بخصوص زنان بهش محکومن.

حتما تا الان دیدین که مدت‌هاست در فضای مجازی، زیر پست زنان قدرتمند، زنان عضله‌ای، زنان رزمی‌کار، زنان ورزشکار و یا حتی زنان ثروتمند، مردها کامنت میذارن که "ما ظرفا رو میشوریم و تمیزکاری میکنیم"، گیف ظرف شستن و نظافت میذارن، یا در ادامه ویدیو خودشون رو در حال ظرف شستن نشون میدن و فکر میکنن این خیلی بانمک و خنده داره (اغلب در این ویدیوها و گیف‌ها مردانی که دارن نظافت میکنن لباس‌های منتسب به زنان رو به تن دارن). با وجود محبوبیت زیاد و تعداد لایک های بالا، این ترند از چند جهت زنستیزانست. اول اینکه ظرف شستن رو وظیفه زن میدونه و کار کردن مردان در خونه رو یه جوک محسوب میکنه. دوم اینکه کار خانگی که بطور سنتی به زنان تحمیل شده رو کاری پست و از سر ضعف میشماره و اینجور به مخاطب القا میکنه که "کسی که ضعیف‌تر و پست‌تره اینکار رو انجام میده". سوم اینکه وجود زنان رو همواره در گرو ارتباطشون با مردان تعریف میکنه. و چهارم اینکه کار خانگی رو نه یک وظیفه شخصی، بلکه وظیفه‌ای زنانه که مردان اون رو از ترس و یا وابستگی انتخاب میکنن جلوه میده. چون دوباره بعد از یکسال ترند شده و دیشب حداقل ۱۰ ویدیوی این مدلی دیدم خواستم دربارش حرف بزنم.

چرا نمیشه همزمان ترنسفوب و فمینیست بود؟

جواب خیلی ساده‌ست. چون ترنسفوبیا زاییده و در جهت تایید همون سیستم و مکانیزم‌هاییه که فمینیسم برای برچیدنشون بوجود اومده. ترنس‌میساجنی یا همون زنِ ترنس ستیزی، فقط زنان ترنس رو تحت الشعاع قرار نمیده بلکه چالش‌ها و محدودیت‌های زیادی رو برای همه زنان بوجود میاره. در ادامه چند گزینه رو بطور خلاصه بررسی میکنیم.

1. حذف ناعادلانه زنان از جامعه:

ترنسفوبیا با ایجاد معیار و چارچوب، و حذف زنان از مباحث اجتماعی و حقوقی با دلایل سلیقه‌ای، همون رویکردی رو دنبال میکنه که از ویژگی‌های اصلی مردسالاری به شمار میاد.

2. همسو بودن منطق ترنس‌میساجنی با مردسالاری:

مردسالاری همواره با زنانگی‌زدایی از گروه‌هایی از زنان که وجود اون‌ها باب میل سیستم نیست، سعی میکنه تعریف مشخصی از زن بودن ایجاد کنه و با استفاده از اون تعریف محدود و کلیشه‌ای، زنان رو تحت کنترل نگه داره. در این فرایند، زنان مجبور میشن تغییر کنن، اهداف خودشون رو فراموش کنن، استقلال خودشون رو رها کنن و هویت منحصر بفرد خودشون رو مخفی نگه دارن. این مسئله، قدرت استثمار و بهره برداری از بدن زنان و نیروی کار زنان رو به مردسالاری میبخشه. در این شرایط هر زن قادر نخواهد بود مسیر و معنایی رو برای خودش مشخص کنه، چون همه چیز درباره زن بودن، از قبل توسط مردان نوشته شده. ترنس‌میساجنی هم با تعریف یک معنای مشخص و از پیش تعیین شده برای زن بودن همین مسیر رو دنبال میکنه.

۳. ترنسفوبیا همه زنان رو تحت خشونت قرار میده:

تقلیل دادن زن به یک مجموعه از ویژگی‌ها مثل هورمون، آناتومی، باروری، پریود و... باعث میشه زنان اینترسکس، زنانی که به هر دلیلی نمیتونن فرزند‌آوری کنن و یا تمایلی به انجام این کار ندارن، زنانی که پریود نمیشن، زنانی که اندام خاصی رو از بدنشون تخلیه و خارج کردن، زنانی که بدلیل بیماری یا شرایطی برخی از اندام‌هاشون متفاوته و یا از بین رفته، زنان بزرگ جثه، قد بلند، دارای دست و پای بزرگ، دارای صورت استخوانی و سیب گلوی بزرگ، زنان با صدای بم و کلفت، زنانی که بدن پرمویی دارن و زنانی که تستوسترون طبیعی بالاتری نسبت به میانگین دارن، زنان سیسجندری که دارای کروموزوم xx نیستن و زنان بیشمار دیگه‌ای با شرایط‌ متفاوت از تعریف زنانگی حذف بشن، مورد تحقیر و تبعیض قرار بگیرن، با استانداردهای متفاوتی باهاشون رفتار بشه و یا حتی جون خودشون رو از دست بدن. مثل ورزشکاران سیسجندری که بخاطر سطح تستوسترون، مطابق نبودن با ویژگی‌های بدنی کلیشه‌ای زنان سفیدپوست و یا داشتن بدن عضلانی و بزرگ از مسابقات محروم شدن. و یا زنان سیسجندری که به hrt و جندر افرمینگ کر نیاز حیاتی داشتن و حالا بدلیل ترنسفوبیا و قوانین علیه افراد ترنس، در بسیاری از نقاط جهان نمیتونن اینکار رو انجام بدن و مراقبت های مورد نیازشون رو دریافت کنن. مثل زنان بسیاری که چون بدلیل ویژگی‌های بدنیشون به ترنس بودن متهم شدن، توسط پارتنر و یا اطرافیانشون به قتل رسیدن.

۴. ترنس‌میساجنی انتخاب های زنان رو ازشون میگیره:

زنان تا کجا حق انتخاب دارن؟ چه مدل مویی میتونن داشته باشن؟ چه لباسی، چه شغلی، چه ورزشی، چه تفریحی و چه کلمات و لحنی رو میتونن انتخاب کنن بدون اینکه مرد خطاب بشن؟ زنان تا چه حد میتونن انتخاب کنن که شیو کنن، آرایش کنن، جراحی پلاستیک انجام بدن، ژل تزریق کنن و یا این کار ها رو انجام ندن؟ تجربیات چندماه اخیر با قدرت گرفتن ترامپ و راستگرایان در اروپا نشون میده درصد زیادی از زنانی که مورد حمله ترنسفوب‌ها قرار گرفتن اصلا ترنس نبودن. بلکه فقط زنانی بودن که بدلیل ظاهر، بدن و رفتارشون مورد تایید مردان واقع نشدن.

۵. ترنس‌میساجنی به ابزار اصلی احزاب ضد زن و ضد حقوق بشر تبدیل شده:

احزاب و گروه‌های خطرناک و ضد حقوق بشر مثل نئونازی‌ها، نژادپرست‌ها، مسیحی‌های ملی‌گرا، احزاب اسلامی، گروه‌های زنستیز ضد سقط جنین و ضد حق انتخاب و حق رای زنان، برتری‌خواهان سفیدپوست، مردسالاران و.. هنگام انتخابات به راحتی نمیتونن عقاید وحشتناک خودشون رو بیان کنن، پس از نفرت و تبعیضی که علیه زنان ترنس وجود داره برای رای آوردن و نفوذ به دولت‌ها و کسب قدرت استفاده میکنن. دولت ترامپ مثال خوبی از این تهدید بزرگه. ترامپ با وجود اینکه نژادپرست، ضد مهاجر، زنستیز، متجاوز، پدوفیل و یک مجرم مالی بود موفق شد در آمریکا به قدرت برسه، چون کمپین انتخاباتی خودش رو علیه زنان ترنس تنظیم کرد و به مردم وعده داد پس از انتخاب شدن زنان ترنس رو از زندگی اجتماعی محروم میکنه و وجودشون رو غیرقانونی اعلام میکنه.
در نهایت باید روشن بشه که ترنسفوبیا یک "نظر متفاوت" نیست، بلکه حمله بردن به حق زندگی افراد آسیب پذیر، هیولا ساختن از کودکان بیگناه، حمایت از به قتل رسیدن و منزوی ساختن کودکان و افراد ترنس، و همچنین جبهه‌گیری با نظام و سیستمیه که زنان رو تحت تبعیض خشونت قرار میده.

وقتی زنان دستمزد نصف گرفتن، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی حق سقط از زنان گرفته شد، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دسترسی به لوازم پیشگیری از بارداری ممنوع شد تا زنان مجبور به زایمان بشن، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو بدلیل زن بودن استخدام نمیکردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی اکثریت زنان قربانی خشونت خانگی شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان درگیر نقش‌های سنتی مردسالارانه شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی حضور زنان در سیاست ممنوع شد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان حق مالکیت زمین و دارایی نداشتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان نمیتونستن تجارت کنن یا حتی حساب بانکی باز کنن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان درگیر ازدواج اجباری شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان حق طلاق نداشتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان قربانی آزار جنسی در محیط کار شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از دسترسی به مراقبت های بهداشتی ضروری محروم شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان هم از اشتغال و کسب درآمد منع شدن و هم وظیفه بزرگ کردن کودکانشون به گردنشون افتاد و مجبور شدن برای سیر کردن شکم بچه‌ها به بدترین خفت‌ها تن بدن، جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان در سیستم حقوقی دیوانه انگاشته شدن و شهادت و شکایات اون ها نادیده گرفته شد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو در سرتاسر رسانه‌ها ابژه انگاری کردید و اون هارو حیوان‌خو، احمق، ضعیف، ناتوان و بیش‌جنسی شده نشون دادید جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از ابتدایی ترین آموزش‌ها محروم شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از ارث محروم میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان در مذاهب و آیین‌ها قربانی میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی ادیان مردانه وجود زنان رو گناه خوندن و از حقوق انسانی محرومشون کردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی جلوی سفر و آزادی اجتماعی زنان گرفته شد و در خانه هاشون حبس شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی هزاران سال برای پوشش زنان تصمیم گرفتن و بدن زن در هر جغرافیایی به نحوی تابو شد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دختران رو از نوزادی و شیرخوارگی به عقد و ازدواج مردان دراوردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی اندام جنسی زنان رو مثله کردن تا جلوی لذت جنسیشون رو بگیرن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی در جنگ‌های مردانه، به زنان تجاوز میشد و به اسارت و بردگی گرفته میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی در ادیانی مثل زرتشت در زمان پریود زنان رو از حضور در شهرها و منازلشون منع میکردن و در محل نگهداری حیوانات حبسشون میکردن و اون ها رو نجس میخوندن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو با اتهام روابط جنسی سنگسار میکردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از حق تحصیل منع شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی فقر چهره زنانه گرفت چون زنان به طور کلی از اقتصاد کنار گذاشته شده بودن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی بدن زنان رو برای فروش کالاها به نمایش میذاشتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی که فرهنگ تجاوز روایات زنان رو کم اهمیت جلوه میداد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان از ورزش محروم بودن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی که دختربچه‌ها تحت فشار اجتماعی شدیدی برای ازدواج و خانه نشینی بودن و بعد از ۱۲ سالگی ترشیده لقب میگرفتن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو از زمینه های مهندسی، ریاضی، تکنولوژی و.. حذف کردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان رو بعنوان یک سلاح برای تحقیر و مجازات بکار بردن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان رو در اینترنت تا سر حد مرگ تحت آزار و اذیت جنسی و حملات انلاین قرار میدادن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنانِ قربانی، مقصرِ جرائم جنسی جلوه داده شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دستاورد های زنان در علم، هنر، سیاست و زمینه‌های اجتماعی نادیده گرفته شد و نتایج تحقیقات زنان در علم به طور سیستماتیک کنار گذاشته میشد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی نقش زنان در جنبش ها و انقلاب ها در کتب تاریخی سانسور میشد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی آثار ادبی و هنری زنان توسط مردان به سرقت میرسید جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی هویت حاکمانِ زن، توسط تاریخ نویسان، به عروسک های جنسی زینتیِ دست نشانده تقلیل پیدا میکرد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی تحقیقات و مطالعات و حتی اختراعات زنان برای قرن‌ها به نام مردان زده میشد جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان بخاطر میل جنسی داشتن مجرم شناخته شدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی زنان برای متهم شدن به سواد داشتن سوزانده میشدن جنگ جنسیتی نبود. ─ وقتی دختر بچه ها توسط پدران و برادرانشون سلاخی میشدن جنگ جنسیتی نبود.

وقتی مردان هزاران سال خشونت کردن و زنان رو به بردگی گرفتن جنگی در کار نبود. فقط وقتی جنگ جنسیتی شروع شد که زنان قادر شدن و تصمیم گرفتن که حرف بزنن. مگه نه؟

به لطف کمپین #WomenShutdown حالا آفریقای جنوبی خشونت علیه زنان رو بعنوان فاجعه ملی طبقه بندی میکنه.
زنان این کشور در روز ۲۱ نوامبر از انجام تمام کارهای منزل، محل کار و تمام وظایف و مسئولیت‌های خودشون سرباز زدن، به احترام ۱۵ زنی که هر روز در این کشور به قتل میرسن ۱۵ دقیقه کف خیابان‌ها خوابیدن، همگی به نشانه سوگواری مشکی پوشیدن و ایتم‌های بنفش که رنگ مبارزه با خشونت مبتنی بر جنسیت هست رو با خودشون حمل کردن. این کمپین از آفریقای جنوبی، تمام زنان و افراد LGBT+ جهان رو با خودش همراه کرد و باعث شد پروفایل های افراد در سوشال مدیا به رنگ بنفش در بیاد‌.

یک مورد از سخنرانی‌های جنسیت‌زده‌ی کلاهبردار قورچیان که حاوی زنستیزی، هموفوبیا و ترنسفوبیاست و پسران رو به خشونت و رفتار سمی دعوت میکنه.

در غنا، کشوری آفریقایی با اکثریت جمعیت مسیحی، زنان هنوز در سال ۲۰۲۵ به ساحره بودن و جادوگری متهم میشن، از خونه‌هاشون بیرون میشن، از کامیونیتی هاشون رونده میشن و در کمپ‌ها نگه داشته میشن و حتی به این علت مجازات میشن.

زنان غنا و اعتقادات جادوگری

کمپ‌های جادوگری سکونت‌گاه‌هایی تحت مدیریت کشیش‌ها هستند که زنان زیادی با اتهام جادوگری به آنجا فرستاده شده‌اند، البته شماری از زنان هم برای فرار از خشونت و آزار خانواده، داوطلبانه به آنجا پناه برده‌اند. با وجود چندین دهه تلاش برای برانداختن این رسوم و بستن این کمپ‌ها، هنوز بیش از ۶۰۰ زن و ۳۰۰ کودک در این کمپ‌ها اسیرند. مدیر گروه AAG میگوید بیشتر افراد تبعید شده از اجتماع با اتهام جادوگری، زنان سالخورده و یا زنانی هستن که شوهرانشان مرده‌اند. البته زنان زیادی نیز به دلیل رفتار بر خلاف عرف دینی و اجتماعی به اینجا فرستاده شده‌اند. زنان می‌توانند از این اردوگاه‌ها فرار کنند اما از ترس جانشان محبوس بودن را انتخاب می‌کنند. چون اگر به روستاها برگردند مرگشان حتمی‌ست.

دختر بچه‌ای را به کمپ آوردند چون "باهوش" بود.

همراهانش میگفتند تنها توضیح این است که جادوگری کرده باشد تا هوش بقیه را بدزدد. بنابراین اگر شما زنی هستید که باهوش هستید، کسب و کاری دارید، موفقیتی کسب میکنید، ثروت اندوزی میکنید و یا صرفا مطیع مردان نیستید ممکن است عاقبتتان به یکی از این کمپ‌ها ختم شود.
این اردوگاه‌ها اغلب فاقد آب آشامیدنی، خدمات اجتماعی و آموزشگاه برای کودکان زندانی هستند. بسیاری از زنان امیدوارند اگر اثبات کنند که جادوگر نیستند ممکن است به خانه برگردند، اما این کار چندان آسان نیست، یعنی درواقع وابسته به شانس است. آن‌ها مراسم دینی برگذار میکنند و اگر مرغ‌ها هنگام مرگ روی شکم بخوابند شما آزاد میشوید، وگرنه ثابت میشود جادوگرید. اما حتی زنانی که موفق میشوند بیگناهی خود را اثبات کنند از ترس جانشان به خانه‌ی خود و جامعه برنمیگردند، چون میترسند مسئول مرگ‌ها و تراژدی‌ها شناخته شوند.

کمپ‌ها تنها مشکل زنان نیستند!

رئیس یک گروه اکتیویستی میگوید: چالش این کشور تنها بستن کمپ‌ها نیست، بلکه افکار جامعه باید عوض شود که ده‌ها سال به طول خواهد انجامید. شاید اگر بدون آگاه‌سازی و فعالیت اجتماعی موثر اقدام به بستن کمپ‌ها کنیم، فقط تنها سرپناه این زنان را از بین ببریم و باعث اجرای مجازات‌های خودجوش علیه این زنان در جامعه شویم.
مدیر یک موسسه حمایت از زنان می‌گوید: اعتقاد به جادوگری عمیقا در سراسر غنا وجود دارد و زندگی زنان را مشکل کرده است. حتی این مشکل فقط در غنا نیست، اعتقاد به ماوراءالطبیعه در سراسر فرهنگ آفریقا ریشه دارد. تاریخچه جادوگری آفریقا تنها به نگاه خیر و شر مرتبط نیست، بلکه شدیدا جنسیتی‌ست. مثلا مردان جادوگر تحسین می‌شوند و بعنوان عاملین خیر در جامعه یاد می‌شوند، ولی زنان شرور و بد ذات تصور می‌شوند. در شمال غنا ما کمپ داریم ولی در سایر مناطق معلوم نیست چه سرنوشتی در انتظار زنانی‌ست که متهم می‌شوند. مثلا آکوا دنته یک زن 90 ساله یک روز در بازار به جادوگری متهم شد و همانجا به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسید.

مشکلات گوناگون:

مدیر یک کمپ می‌گوید: متاسفانه این باور نیز وجود دارد که جادوگری واگیردار است، برای همین گاهی زنان با فرزندان و نوه‌هایشان به اینجا فرستاده می‌شوند.
بزرگترین مشکل این کمپ‌ها غذاست و از آنجایی که حمایت دولتی ندارند و توسط مردم راه‌اندازی شده‌اند، اغلب زنان زندانی مورد سوءاستفاده کشاورزان اطراف قرار می‌گیرند تا کمی غذا دریافت کنند. حتی دختران جوان مجبور به گذراندن شب و ازدواج با کشاورزان می‌شوند و یا مورد تجاوز قرار می‌گیرند.

روایت ساکنان این کمپ‌ها:

گامباگا آنابری 85 ساله، قدیمی ترین ساکن این کمپ میگوید: 45 سال است اینجا زندگی میکنم. پس از مرگ شوهرم فرزندانم مرا مقصر بدبختی خانواده دانستند و به اینجا فرستادند.
عبدالیا میلی 68 ساله مادر هشت فرزند می‌گوید که 5 سال در تبعید زندگی کرده. او تشخیص داده بود برادرش زخم معده دارد و به همین علت توسط پسر خودش متهم شده بود. می‌گفت با گریه التماسشان کردم ولی به هر حال مرا به اینجا فرستادند. بله، بسیاری از زنان در اینجا توسط نزدیک ترین افراد خانواده‌شان متهم شده‌اند.

زنان مقاومت می‌کنند:

با وجود تمام خشونت‌ها و انگ‌ها، زنان به آرامی در کنار هم زندگی می‌کنند. آن‌ها آشپزی و کشاورزی می‌کنند، به هم کمک می‌کنند و از کودکان مراقبت می‌کنند. در کمپ‌ها زنان به آرامی سعی می‌کنند تحول ایجاد کنند. زنی مسن تابلویی را بالا گرفته که می‌گوید "پیر بودن جرم نیست! به زنان مسن اتهام جادوگری نزنید!". گروه‌های خودجوشی از زنان نیز به راه افتاده که به ساکنان خدمات پزشکی ارائه می‌دهند، برایشان غذا و پوشاک آماده می‌کنند و برای رفع تبعیض‌ها تلاش کرده و می‌جنگند. حالا چشم همه به پارلمان غناست، اگر قانونی که در دست بررسی‌ست تصویب شود پلیس موظف خواهد بود که در این اتهامات دخالت کرده و از زنان محافظت کند.

خبر وحشتناکی منتشر شده مبنی بر اینکه مسئولین امر به معروف طالبان، از مردان افغانستان خواستن که هر زنی که از مردان نافرمانی کرد رو برای تنبیه و اصلاح رفتار به ماموران طالبان تحویل بدن.

خواهشا اگر کودکی در خانوادتون هست و یا خودتون فرزندی دارید، هرگز اون کودک رو با هیچکسی تنها نذارید. حتی پیش افراد نزدیکی مثل عمو و دایی و پدربزرگ و... . حتی پیش زنان فامیل و دوستانتون هم اون‌ها رو تنها نذارید.

‍ ۲۵ نوامبر، به مناسبت گرامیداشت مبارزات خواهران میرابل و دستاوردهای بزرگ اون‌ها در جنبش‌های فمینیستی و اجتماعی، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان نام گذاری شده.

چطور سه خواهر از چهار خواهر میرابل به نمادهای برجسته انقلابی در جمهوری دومینیکن تبدیل شدن:

خواهران میرابل در یک خانواده‌ی کشاورز ثروتمند و پرنفوذ به دنیا اومدن و با زندگی در دیکتاتوری رافائل تروخیو، از نوجوانی با مبارزات علیه حکومت آشنا شدن. مادر اون‌ها از طرفداران حق تحصیل دختران بود و همراه دخترانش با تلاش و اصرار، پدر خانواده رو راضی کردن که به اون‌ها اجازه تحصیل در مدرسه دخترانه رو بده. مینروا میرابل موفق شد در جامعه‌ای که تحصیلات عالی برای زنان ممنوع بود، به دانشگاه راه پیدا کنه و در رشته حقوق تحصیل ‌کرد. این تجربه، به‌ویژه آشنایی با افراد جدید و چشیدن حقیقت‌های تلخ جامعه، مینروا رو به شخصیتی مبارز تبدیل کرد. مرگ پدرش زیر شکنجه رژیم، اون رو مصمم تر کرد تا به گروه‌های ضدحکومتی ملحق بشه. مینروا برای خودش لقب "پروانه" رو انتخاب کرد که بعد از سرشناس شدن مینروا، این لقب برای مردم انقلابی، تبدیل به نماد آزادی شد. خواهران مینروا، ماریا ترسا و پاتریا، بعد از فهمیدن راجع‌به زندگی مخفی و مبارزات مینروا در این مسیر به اون پیوستن و مبارزه جدی علیه دیکتاتوری تروخیو رو آغاز کردن. اون‌ها با سخنرانی در کلیساها، همکاری با کشیش‌ها، آگاهی‌رسانی به مردم، چاپ و پخش پوسترها، و ساخت، جابجایی و مخفی کردن بمب و سلاح در زمین‌هاشون به مبارزین کمک میکردن. همچنین، با برگزاری انجمن‌های زنان، بسیاری از زنان رو با فعالیت‌های ضد رژیم همراه کردن. روایتی وجود داره که میگه تروخیو که از تاثیرگذاری اون‌ها وحشت کرده بود، در سخنرانی‌های خودش گفت: "من تنها دو دشمن دارم. کلیسا و خواهران میرابل."
خواهران میرابل با تاثیر گرفتن از مینروا، در بین مردم با لقب "پروانه‌ها" یا Las Mariposas شناخته می‌شدن. در اون روزها کلمه‌ی پروانه‌ها یک کلمه بشدت انقلابی بود و هرکسی حرفی از پروانه میزد به این خواهران اشاره داشت. اون‌ها به یاد کشته‌شدگان اعتراضات ۱۴ ژوئن ۱۹۵۹، جنبش "۱۴ ژوئن" رو پایه‌گذاری کردن که به دستگیری و ماه‌ها شکنجه‌ی ماریا ترسا و مینروا منجر شد. هرچند به دلیل فشارهای بین‌المللی و فرستادگان حقوق بشر آمریکایی این دو خواهر آزاد شدن اما شوهران اون‌ها و شوهر پاتریا همچنان در زندان تحت شکنجه بودن. مهم نبود این خواهران چقدر دستگیر و شکنجه میشدن یا اموالشون توقیف میشد، اون‌ها هرگز از مبارزه دست برنداشتن.
در روز ۲۵ نوامبر ۱۹۶۰، خواهران میرابل در مسیر برگشت از ملاقات شوهران زندانیشون، توسط مأموران رژیم بازداشت شدن. اون‌ها به‌شدت با باتوم کتک خوردن و بعد خفه شدن. ماموران برای صحنه‌سازی جنازه‌هاشون رو در ماشینشون گذاشتن و از بالای کوه به دره پرتاب کردن.

قتل خواهران میرابل چنان خشم عمومی رو برانگیخت، که کمتر از یک سال بعد، تروخیو توسط مردم کشته شد و رژیم دیکتاتوری اون سقوط کرد.

مردم پشت اسکناس‌های کشور تصاویر خواهران میرابل رو چاپ کردن و مناطق متعددی رو به افتخار اون‌ها میرابل نام‌گذاری کردن. همچنین خواهران میرابل در کتاب‌های درسی به‌عنوان شهیدان آزادی شناخته شدن.

۱۶ روز نارنجی:

در سال ۱۹۸۱، انجمن زنان کشورهای آمریکای لاتین روز مرگ خواهران میرابل رو بعنوان "روز جهانی رفع خشونت علیه زنان" نام‌گذاری کرد و بعدها در سال ۱۹۹۹ سازمان ملل هم این روز رو بعنوان روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری کرد.
هرساله از این تاریخ تا دهم دسامبر، به مدت شانزده روز فمینیست‌ها به ابعاد گسترده خشونت علیه زنان میپردازن و راجع به آزار جنسی، فیزیکی و انواع دیگر خشونت علیه زنان، اطلاع رسانی میکنن.

در سال گذشته بیش از 83 هزار زن و دختر قربانی زنکشی شدن که بیش از 50 هزار نفرشون توسط شریک زندگی یا یک عضو نزدیک خانواده کشته شدن. این یعنی تقریبا هر ده دقیقه یک زن بدست خانواده‌ی خودش به قتل میرسه. خانه همچنان خطرناک ترین مکان برای زنان بشمار میاد‌.
#شانزده_روز_نارنجی