نه روسری نه توسری، آزادی و برابری
دانشگاه خواجه نصیر

همینکه سلطنت طلب از شعار مرگ بر دیکتاتور و آزادی آزادی آزادی دانشجویان خوشش نمیاد و بهش میگه انحراف چپگرایانه، بهترین تعریف از جریان سلطنت برای کساییه که عقل و قوه تفکر دارن.

خیلی برام خنده داره که وقتی سلطنت طلب علیه زن زندگی آزادی مینویسه، وقتی سلطنت طلب ضد حقوق زنان و حقوق افراد LGBT+ مینویسه، وقتی سلطنت طلب ضد چپ ها و ضد دانشجویان مبارز مینویسه هیچکدومتون نمیرید بگید اتحادو بهم نزن و یا الان وقتش نیست، ولی وقتی یه زن کوییر فمینیست به حمله هاشون پاسخ میده بهش میگید تفرقه افکن و حکومتی. زورتون فقط به زن ها میرسه و عقلتون فقط به بردگی.

از سری شعار‌های امروز دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر که آتیش به جون سلطنت‌طلب‌ها انداخته : 《نه سلطنت، نه رهبری، نه ارتجاع رجوی》

اونی که تو این شرایط میگه مشکل ما حجاب و حقوق زنان نیست، همون مردیه که قراره دو روز دیگه سر زن و دخترشو بخاطر حجاب و غیرت ببره. نذارید رنج زنان این کشور کوچک شمرده بشه و صدای زنان به حاشیه بره.

اسفند ۱۳۵۷ بود که زنای ایرانی تو تهران و چند شهر دیگه با شعارهایی مثل «آزادی نه شرقی نه غربی، جهانیه» علیه رژیم زن‌ستیز جمهوری اسلامی اومدن تو خیابون.
زن‌ها هنوز جوهر «انقلاب» خشک نشده بود فهمیدن قراره اولین قربانی‌ها باشن فهمیدن آزادی‌ که وعده داده شده برای بدن زن تعریف نشده.
حالا فکر می‌کنید مردای ایرانی چی کار کردن؟
قبل از این‌که حکومت اصلاً زحمت سرکوب جدی رو بکشه مردا خودشون اومدن وسط اومدن تو خیابون کنار آخوندها ایستادن و شعارهایی مثل «یا روسری یا توسری» سر دادن وگفتن «الان وقتش نیست»، «مسئله اصلی امپریالیسمه»، «حجاب که چیز مهمی نیست». دست بلند کردن، فحش دادن، حمله فیزیکی کردن و اعتراض زن‌ها رو «انحراف از انقلاب» نامیدن.
اعتراض زنای ایرانی علیه حجاب اجباری و علیه رژیم آخوندی بدون حمایت مردا
و با سرکوب مستقیم حکومت اون هم با همدستی خود مردا بیشتر از چند روز دوام نیاورد و سریع خفه شد.
و حکومت خیلی زود یه چیز مهم رو فهمید:
این جامعه حاضر نیست برای حقوق زن هزینه بده. مردا حاضر نیستن از امتیازشون بگذرن. پس می‌شه راحت حجاب اجباری رو جا انداخت و همین‌طور هم شد.
زن‌ها از همون اول علیه جمهوری اسلامی قیام کردن اما تنها موندن. نه فقط مقابل حکومت بلکه مقابل جامعه‌ای که مردهاش یا ساکت بودن یا هم‌صدا با سرکوبگر.
مردا تو این سال‌ها با همدستی با حکومت آخوندی سهم خودشون رو از قدرت گرفتن.
کنترل بدن زن شد ستون اصلی این نظام مردسالار مذهبی. نظامی که بدون مطیع‌کردن زن، اصلاً دوام نمی‌آورد.
انقلاب ۵۷ یک انقلاب مردونه بود.
زنان تو این انقلاب فقط دو تا گزینه داشتن یا باید مطیع میبودن یا مجازات میشدن.
تا وقتی اتحاد مردا علیه بدن زن نشکنه،
تا وقتی حقوق زن «مسئله فرعی» حساب بشه، تا وقتی هر بار که زن صداش درمیاد بگن «الان وقتش نیست» هیچ انقلاب رهایی‌بخشی اتفاق نمی‌افته. فقط قراره دوباره و دوباره زنای ایرانی پله بشن
تا یه دیکتاتور مردسالار دیگه از روشون بالا بره و دوباره روی سر زن‌ها آوار بشه.

خواستم اینو بگم که یادآوری کنم امروز هم دقیقاً همون الگو داره تکرار می‌شه. ما برای «زن، زندگی، آزادی» هزینه دادیم، زندان رفتیم، کشته دادیم، کتک خوردیم و تو خط اول مبارزه وایستادیم.
اما مردای ایرانی دوباره دارن همدست با حکومت زنای ایرانی رو سرکوب می‌کنن.
بازم می‌گن «هیس، الان وقتش نیست» بازم دارن زن‌ها رو از صف اول اعتراض و از مطالبات اصلی حذف می‌کنن و می‌فرستن حاشیه. این داستان جدیدی نیست تاریخ قبلاً نشونش داده. ۵۷ نشونش داد.

حمله مردان به زنان معترض در سال ۱۳۵۷ با شعار
مرگ بر بی‌حجاب
یا روسری یا توسری

گزارش ITN از حمله مردان به معترضان حجاب ۵۷

یک یادآوری کوچیک برای کسانی که این روزها حجاب و آزادی زنان رو مسئله‌ی مهمی نمی‌دونند.

با اینا می‌خوایم انقلاب کنیم

فکر کن توقع داشته باشی زن ها سلطنت طلب بشن و بعد توییت بزنی بگی هر کی گفت زن زنده‌اش نذارید.

دانشگاه تهران
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
(بچه ها بسیجی ها به تجمع دانشگاه تهران هجوم اورده بودن که درگیری هم شد. پرچم ها برای بسیجن. اخبار رو بخونید.)

ویدیویی دیگر از تجمع دانشگاه تهران
با شعارهای:
امسال سال خونه سید علی سرنگونه
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
آزادی آزادی آزادی

دانشگاه تهران
زن زندگی آزادی

معیار آزادی یک جامعه میزان آزادی زنان آن است.
تا ابد فریاد میزنیم: زن، زندگی، آزادی

نسرین ستوده، وکیل، فعال حقوق بشر و مبارز سیاسی در آخرین مصاحبه خود گفت که حتی اگر یک جریان سیاسی موفق شود اکثریت را به‌دست آورد و قدرت را در اختیار بگیرد، «تازه اول مشکلاتش است»، چرا که باید حقوق اقلیت‌ها را به رسمیت بشناسد و تضمین کند.
او تأکید می‌کند: «ما باید بر سر اعلامیه جهانی حقوق بشر بایستیم و از آن کوتاه نیاییم. حقوق بشر، حقوق اقلیت‌هاست.»
به‌گفته او، «تسلط مردسالارانه و خشونت ساختاری»، رنجی بود که نمی‌شد در برابرش سکوت کرد. همین تجربه زیسته، او را به مسیری کشاند که امروز از آن به‌عنوان «مقاومت مدنی» یاد می‌شود. خانم ستوده، در پیگیری پرونده همسرش و حتی ملاقات‌های زندان، به دلیل امتناع از رعایت حجاب اجباری با مشکلات جدی مواجه است. او نخستین بار در سال ۱۳۸۹ به دلیل مصاحبه بدون حجاب بازداشت شد و بعدها، به‌دلیل وکالت پرونده «دختران خیابان انقلاب»، با اتهام‌هایی چون «اشاعه فساد و فحشا» روبه‌رو و به زندان قرچک منتقل شد؛ جایی که با اعتصاب غذا به شرایط زندان اعتراض کرد.