نوریه یه دختر بچه ۱۳ ساله‌ اهل افغانستانه. بعد از دست دادن پدرش مجبور شد موهاشو کوتاه کنه و لباس پسرونه بپوشه فقط برای اینکه بتونه تو رستوران کار کنه و نون بیاره خونه و کمک خرج خانواده ش باشه. نوریه الان توسط طالبان بازداشت شده و تو بازداشگاهای طالبان جوری دارن ازش بازجویی میکنن که انگار یه مجرم خطرناکه درصورتی که تنها جرمش اینه که دختره و می‌خواسته که زنده بمونه.
چون زیر سلطه‌ی طالبان، زن بودن خودش جرم حساب می‌شه. زن‌ها حق تحصیل ندارن، حق کار ندارن، حق زندگی معمولی ندارن.
این کاریه که حکومت‌های مردسالار مذهبی و زن‌ستیز با زن‌ها می‌کنن: زن رو از انسان بودن می‌ندازن، تبدیلش می‌کنن به موجودی که باید حذف بشه یا زندانی.
از همه بدتر سکوت عجیب و ترسناک جهانه. سکوتی که کم از همدستی نداره. دنیا داره نگاه می‌کنه و هیچ کاری نمی‌کنه، انگار زندگی دخترای افغانستان ارزش نداره.
هر کسی هم که سعی میکنه از جنایاتی که حکومت های اسلامی و مسلمونا در حق زنان افغانستان و ایران میکنن حذف بزنه، سریع با برچسب‌هایی مثل «اسلاموفوب» ساکتش می‌کنن، به جای اینکه کنار زن‌ها بایستن و جلوی اسلام و این سیستم زن‌ستیز رو بگیرن.
نوریه فقط یه اسم نیست… نوریه صدای هزاران دختره که دارن زیر چکمه‌ی طالبان له می‌شن.

تورنتو

راه حل حکومت تروریستی اسلامی برای کاهش هزینه‌های دولت اخراج کودکان از مدارس بود، نه قطع حقوق نجومی مسئولین و جلوگیری از دزدی‌ها و چپاول‌ها. البته این جای تعجب نداره، همیشه همینطور بوده.
چیزی که خشم آدم رو برانگیخته میکنه اینه که ایرانی‌ها بجای اعتراض، یا حتی بجای بی‌تفاوت بودن، دارن برای دولت دست میزنن و در کامنت‌ها تشویق میکنن. مگه وسط انقلاب نیستیم؟ پس چرا نژادپرستیتون باعث میشه بیفتین تو بغل آخوند؟

زنده باد جنبش آزادی خواه مردم ایران

مرحوم اپستین از پتانسیل مساجد بی‌خبر بود.

برخی از عزیزان نامحترم که مثلا اکتیویست و تحلیلگر و فعال سیاسی هستن تو اینستاگرام مینویسن "با کوکتل مولوتف آدم کشتن و اموال مردمو آتیش زدن برای همین جمهوری اسلامی کشتشون، اگه کتاب میخوندن و راه مبارزه درستو بلد بودن اینجوری نمیشد." خواستم بگم کاش در رویه‌ای که پیش گرفتین کمی تجدید نظر کنید چون حتی صدا و سیما هم انقدر بی شرمانه گوه نمیخوره.

باز هم زنکشی
این اولین مورد زنکشی در ماه اخیر نیست، بلکه حداقل چهار مورد دیگر هم در اوج اعتراضات رسانه‌ای شد.
حتی اگر تمام کشور تعطیل باشه، زنکشی در این کشور تعطیلی و وقفه نداره. مبارزه ما فمینیست‌ها بدلیل این واقعیت‌های ناخوشایند بوده و هست. برای همین نمیشه اون رو موقتا کنار گذاشت یا بطور مصلحتی در یک سیاست و جریان دیگری حل کرد. حتی اگر در حال انقلاب باشیم، باز هم پدران سر دخترانشون رو میبرن. حتی اگر صحبت از اعتصابات باشه و اعتراضات تمام خیابان‌ها رو پر کنه، باز هم برادران کتک میزنند و پسران پیکر مادرشون رو به آتش میکشن.

سیر وقایع اینطور بود که اول گفتن این دیگه ۱۴۰۱ نیست، انقلاب مردم رو به زنان تقلیل ندید.
بعد گفتن حجاب در برابر گرانی مشکل خاصی نیست، ما حاضر بودیم حجاب سر کنیم اما دلار ارزان میبود.
بعد به اکتیویست‌های خارجی پریدن و گفتن این انقلاب زنان نیست دیگه نگید Woman Life Freedom. این انقلاب مردمه و شعارش فلانه و بهمانه، گویی که زنان مردم نیستن و یا حداقل سهمی از این انقلاب ندارن.
از ترانه علیدوستی هیولا ساخته شد.
بعد گفتن ما از زن زندگی آزادی عبور کردیم، الان دغدغه مردم گرونیه.
کمی نگذشت که عده‌ای گفتن: فکر نکنید جمهوری اسلامی رفت میتونید جنده بازی دربیاریدا، ما میخوایم تمدن آریایی بسازیم.
بعد مسیح علینژاد و نازنین بنیادی شدن اصلاح طلب و کمپین تخریب بزرگ علیهشون راه افتاد.
بعد پهلوی زن زندگی آزادی رو برداشت.
بعد سر پرچم زن زندگی آزادی دعوا شد.
بعد گفتن جمهوری اسلامی الان زن زندگی آزادی رو مصادره کرده هرکی که اینو گفت یعنی عرزشیه، کتکش بزنید و جونش رو بگیرید.
بعد به فمینیست‌ها گفتن چپول‌های نفهم. بعدتر شدیم چپول‌های نفهم عرزشی. دوباره پس از ساعاتی شدیم چپول‌های نفهم عرزشی که دنبال تفرقه ان.
علی کریمی بخاطر ابداع هشتگ #مادرتونو مدال افتخار مرد هفته رو از یاسمین دریافت کرد. آیسان اسلامی که تا دیروز دنبال سر بریدن زنان بود، حالا قهرمان ملی شد.
نور پهلوی هم البته باید از پدرش تو سری بخوره تا ادب بشه و بفهمه نباید فمینیست بازی دربیاره.
حالا که منتقدان چپ نسبت به وضعیت زنان سکوت کردن و ظاهرا مشغول کارهای مهمتری مثل مخالفت با جنگنده‌های ایالات متحده هستن، و همزمان پرچم داران راست فمینیسم رو دشمن ایران معرفی میکنن، خیلی سخت بنظر میرسه اگه بخوایم دوباره صدای زنان رو بلند کنیم. دیروز مردی که مخاطبان زیادی داشت نوشت: "فعلا نگران جون مردمیم، حقوق واژن‌ها رو بذارین برای بعد."
دقایقی پیش فمینیست لیبرالی رو در تایم‌لاین دیدم که التماس مردم میکرد: لطفا بهمون رحم کنید، همه ما فمینیست‌ها "دشمن ایران" نیستیم. خیلیامون "شاه رو دوست داریم".
زن بودن همیشه در این کشور سخته، ولی به وقت ناآرامی‌ها و وقایع مهم حتی سخت‌تر هم میشه. از زنان انتظار میره زخم‌های عمیقی که بر تن دارن رو فراموش کنن و فقط خواسته‌هایی رو مطرح کنن که با عموم جامعه همپوشانی داره. ولی حکومت‌هایی که بخش بزرگی از قدرت و مشروعیتشون از جانب ایدئولوژی‌های ضد زن و کنترل بدن زنان تامین میشه رو نمیشه با سکوت زنان شکست داد. فمینیست‌ها حتی اگر مدام با تخریب، دروغ، پرونده‌سازی و طردشدگی همراه باشن باز هم مجبورن سکوت رو بشکنن. بازهم مجبورن صدایی که مختص زنان هست رو زنده نگهدارن. حتی مجبورن زخم خوردن از فمینیست‌های "خود شیرین" که با تخریب جریان اصلی فمینیسم ایران بدنبال جلب توجه و کسب اعتبار شخصی هستن هم تحمل کنن و ضعف نشون ندن.