من عاشق پروین اعتصامی هستم

این اگه اشتباه نکنم تو کتابای فارسی هست

وقتی خیلی بچه بودم مامانم دیوان پروینو از خودش جدا نمیکرد هرروز برامون میخوند

عاشق اینم

دقیقا من خودم چه کتابای کنکور چه کتابای درسی رو اخر سال دادم به مردم که لازم داشتن

ولی خمینی های اولشون رو پاره کرده بودیم

دختر عمم چتریشو خودش زد داره گریه میکنه من دارم بهش میخندم خدا ببخشه

حکایت خیلیاست

هیچوقت به کسایی که سعی میکنن در فضای مجازی حرف های عادی رو کتابی بنویسن اعتماد نداشتم و ازشون تنفر دارم و همیشه هم ثابت میکنن که عقده‌ای و پرابلماتیکن

ولی خب چه میشه کرد مردم میبینن یکی اینطوری تایپ میکنه دست و پاشون شل میشه میگن وای چه فرهیخته

مردم میتونن به کشتارگاه ها نگاه کنن و با خون حیوانات دوش بگیرن و بعد به افراد گیاهخوار بگن افراطی

برنامم خیلی فشردست دارم میمیرم

خوبه حداقل کنکور و نهایی ندارم

سلام بیتا چطوری؟
من یه سوال داشتم، میتونم نظرت رو راجب polyamorous relationships بدونم؟ چون خودم خیلی راجبش اطلاع ندارم و هروقت یه جا یه چیزی ازش میبینم نمیدونم باید چی بگم یا چه نظری داشته باشم،
ممنون میشم اگه خواستی توضیح بدی

خوبی زندگی اینه که ادم مجبور نیست درباره همه چیز نظری داشته باشه مگه اینکه روش مستقیما تاثیری بذاره. پلی اموری یک رابطه اخلاقی و دارای آگاهی و رضایت تمام طرفین محسوب میشه. چیزی که ما در خیانت با اون مخالفیم، عدم آگاهی و رضایت پارتنر هست که در این مورد وجود نداره پس ما دلیلی هم برای مخالفت باهاش نداریم. من خودم شخصا ازش متنفرم و دلم نمیخواد هرگز در چنین رابطه ای باشم ولی این فقط نظر من درباره رابطه‌ی منه. دو اشتباه بزرگ در این زمینه وجود داره که دوست دارم تصحیح کنم. اول اینکه پلی اموری زیر مجموعه ال‌جی‌بی‌تی+ نیست چون یک سکشوالیتی یا یک جندر ایدنتیتی نیست. دوم اینکه پلی گامی یا چندهمسری بشدت با پلی اموری فرق میکنه. در چندهمسری قانون، مذهب، زنستیزی و تبعیض همواره دخالت داره و در اکثریت مواقع رضایت و اگاهی هنگام برقراری رابطه بین پارتنرها وجود نداره ولی در پلی اموری هیچ حد و مرزی برای جنسیت پارتنرها وجود نداره و قوانین و مذاهب هم در اون دخالتی ندارن.
قطعا بدی هایی هم در این روابط هست. مثلا آزارگر ممکنه با تهدید به رها کردن و منیپولیت کردن فرد اون رو وادار کنه که در یک رابطه باز و چند پارتنری بمونه. یا فرد خیانتکار ممکنه با گسلایت کردن قربانی اون رو متقاعد کنه که خیانتی صورت نگرفته و اونا در یک رابطه پلی بودن. حتی در موارد زیادی ممکنه نرم های جنسیتی باعث آسیب دیدن زنان در این روابط بشه و اون‌ها رو با زنستیزی شدیدی مواجه کنه. پس اگر واقعا دوست دارید در این زمینه اطلاعات کسب کنید و یا براتون مهمه که دربارش بحثی صورت بگیره، میتونید شروع به نقد این زمینه ها کنید.

مثلا من از اولش از این برنامه عشق ابدی حالم بهم میخورد ولی چیزی نگفتم و نظری دربارش ندادم منتظر موندم خودش خودشو از چشمتون بندازه که انداخت خدا رو شکر.

خشونت خانگی چیست؟

خشونت خانگی در اصطلاح به رفتارهای خشونت‌آمیز در چارچوب روابط نزدیک یا خانوادگی اشاره داره. اگرچه این نوع خشونت به هر نحوی ممکنه رخ بده ولی به طور کلی خودش رو همراه نابرابری‌های سیستمی و علیه طبقات فرودست نشون میده پس اغلب قربانیان خشونت خانگی، زنان و کودکان هستن. خشونت خانگی در زندگی یک خانواده یا زندگی زناشویی و روابط عاشقانه، بصورت های مختلفی از جمله خشونت روانی، خشونت فیزیکی و خشونت جنسی نمود پیدا میکنه.

مصادیق این خشونت ها عبارت اند از:

آزار لفظی، تحقیر و ناسزاگویی، ایجاد آسیب‌های روانی در افراد، ایجاد ترس و تروما، ایجاد بیماری های جسمی و آسیب فیزیکی، ضرب و جرح، حبس کردن و منزوی کردن افراد، تجاوز، تجاوز زناشویی، تحقیر جنسی، اجبار کودکان به کار، فراهم نکردن نیازهای افراد آسیب پذیر خانواده مانند بیماران و سالمندان و تحقیر اون‌ها و...

بررسی آماری

خشونت خانگی آسیبی عمیق تر از چیزیه که بنظر ما میرسه. طبق آمار سازمان ملل حداقل ۳۰ درصد زنان جهان تحت خشونت خانگی قرار دارن. یک پژوهش تحت عنوان «تحقیق ملی بررسی خشونت خانگی علیه زنان» که در سال ۱۳۸۳ به وسیله قاضی طباطبایی و همکارانش انجام شد بیانگر آن بود که ۶۶ درصد زنان ایرانی از ابتدای زندگی مشترک حداقل یک بار مورد خشونت قرار گرفتن. بر اساس یک پژوهش دیگر، که در سال ۱۳۹۷ انجام شده، میزان کلی شیوع خشونت بین زوجین در جامعه ایران ۸۱ درصده، یعنی ۸۱ درصد از زوجین در جامعه ایران حداقل یکی از ابعاد خشونت خانگی (فیزیکی، روانی، کلامی، اقتصادی) رو تجربه کردن. از لحاظ آماری ثابت شده که ارتباط بیشتر بین اعضای خانواده موجب صعودی شدن سیر خشونت خانگی در جوامع میشه. براساس مطالعات در دوران قرنطینه ویروس کرونا، بیش از ۷۷ درصد زنان ایرانی حداقل یکی از انواع خشونت های خانگی رو تجربه کردن. این خشونت ها در سطوح بالاتر به قتل زنان و فرزندان منتهی میشن که قبل تر درباره آمار بالای زنکشی در ایران صحبت کردیم. "لینک اول" "لینک دوم"

چطور باید با این خشونت ها برخورد کرد؟

با یک نگاه سطحی به جامعه متوجه میشیم که بر اساس هنجارهای عرفی، اغلب مردم سعی میکنن این خشونت ها رو مخفی نگه دارن و روی اون ها سرپوش بذارن. خانواده های زنان متاهل معمولا تمایل دارن شکایت های اون‌ها رو نادیده بگیرن تا ازدواج دختر خانواده به طلاق منجر نشه؛ همچنین عرف جامعه ما هم اینه که زن با لباس سفید میره و با کفن سفید برمیگرده. مهم نیست زنان چقدر از خشونت خانگی صحبت کنن، هیچکس حاضر به شنیدن نیست. دولت به جای ایجاد بسترهای مناسب برای حمایت از زنان قربانی، اقدام به بستن خانه‌های امن زنان و پرونده سازی علیه موسسان این خانه‌ها میکنه و از دادگاه ها گرفته تا مشاوران ازدواج و پزشکی قانونی، رویکرد دولتی در برخورد با این مصائب، همواره سوگیری با آزارگر و مجبور کردن قربانی به تحمل و بخششه. در فرهنگ جامعه ایرانی، مفاهیم غیرت، ناموس پرستی و سرپرستی مردان بر خانوار، مردان رو به مالکان زنان و کودکان خانواده بدل کرده و هرگونه خشونت از سوی مردان رو با مرد بودن آزارگر توجیه میکنه. پس قدم اول مبارزه با مفهوم ناموس و غیرت و در ادامه صحبت کردن از این خشونت ها در سطوح جامعه‌ست. انگشت اتهام باید به سمت مردان آزارگر نشانه گرفته بشه تا موج قربانی نکوهی خنثی بشه و از بین بره. دوم باید سعی کرد خانه‌های امن بیشتری در دسترس قربانیان قرار بگیره و نیازهای حقوقی و اقتصادی اون ها تامین بشه.

فرد آزارگر، باید طبق چه معیارهایی مورد قضاوت قرار بگیره؟

در جوامع مردسالار، نمود عمومی رفتار آزارگران بعد از افشای روایت‌های خشونت خانگی، بصورت مظلوم نمایی، قهر کردن، اظهار افسردگی، پیشنهاد شروع دوباره و ... هست که بجای تاکید بر مسئولیت پذیری و تلاش برای حذف نابرابری قدرت، اقدامی در جهت فرار از مسئولیت و نادیده گرفتن آسیب‌های وارده به قربانی و تحمیل بار این خشونت‌ها بر قربانی هاست. اعتراف به اشتباه و یا عذرخواهی کردن باعث از بین رفتن مسئولیت نمیشه و فرد آزارگر رو تطهیر نمیکنه. این باور اشتباه وجود داره که اگر فرد آزارگر خودش رو اصلاح کرد یا تظاهر به این کار کرد باید برای اون شانس دومی وجود داشته باشه که همین شکاف فرصت خیلی خوبی رو برای منیپولیت کردن و گسلایت کردن قربانی‌ها فراهم میکنه. جامعه عموما بعد از این نمایش‌ها فورا به سمت قربانی حمله‌ور میشه و به رفتار اون برچسب هایی از قبیل لجبازی، سنگدلی، واکنش بیش از حد و بزرگ‌نمایی میزنه. ما بعنوان افراد آگاه که بخش زیادیمون قربانی خشونت خانگی بودیم باید این بازی‌های روانی رو بشناسیم و علیه اون‌ها جبهه گیری کنیم.

من سعی کردم در زمان کوتاهی که داشتم حداکثر چیزهایی که میشد رو بیان کنم. اگر نکات اضافه‌ای مد نظرتون هست در کامنت‌ها بنویسید.

من حوصله شرکت در چالش ندارم که دیگران بهم آهنگ بدن فالور های عزیزم اگر دوست داشتین بهم بگین وایب کدوم اهنگ بیلی رو میدم و چرا

یه تدتاک دیدم که خیلی دوست دارم براتون بذارمش ولی نتم بشدت ضعیفه نمیتونم پس لینکشو میذارم خودتون نگاه کنید
https://youtu.be/95ovIJ3dsNk?si=bQE4XhJqkY7v5htL

یجاییش میگه وقتی توی جنگلی و یک خرس میبینی بدنت تحریک میشه تا هورمون های استرس و ادرنالین آزاد کنه، مردمک هات گشاد تر میشن، قلبت میتپه و تنفست راحت تر میشه و آماده این میشی که یا با خرس بجنگی یا فرار کنی. و این خیلی خوبه اگر در جنگل باشی و با یک خرس رو برو باشی. ولی اگر یک کودک باشی و اون خرس هر شب برگرده به خونه و تو هربار این فرایند استرس رو تجربه کنی بجای اینکه مفید باشه برات مثل سم میمونه و سلامت روانی و جسمیت رو از بین میبره و سیستم ایمنی بدن رو تضعیف میکنه. کسانی که در کودکی تحت خشونت خانگی و انواع آزارها بودن ۱۲ برابر بیشتر به خودکشی سوق پیدا میکنن، چهارو نیم برابر بیشتر مبتلا به افسردگی میشن و ۷ برابر بیشتر درگیر بیماری های قلبی و ریوی میشن.