می‌گویی چرا غمگینی؟
«من آینه توام
ای وطن.»

شمس لنگرودی.

«تا وقتی چشمی هست که با تو اشک بریزد، می‌توان رنج زندگی را تحمل کرد.»

جهان سربه سر چو فسانست و بس
نماند بد و نیک بر هیچکس.

فردوسی‌‌.

انگار دیگه به خودمون اجازه نمی‌دیم یک کاری رو بد انجام بدیم. باید در همه‌چیز خوب باشیم! همه‌چیز باید قشنگ باشه و قابل پست کردن. یادمون رفته چطوری می‌شه توی یک چیزی بد بود و بازم ازش لذت برد. دیگه نمی‌نویسیم مگر اینکه عمیق بنویسیم، نمی‌خونیم مگر اینکه فقط متن‌های قشنگ رو بخونیم، نقاشی نمی‌کشیم چون از نتیجه‌ کار راضی نمی‌شیم و… و راستش خسته‌کننده‌ست. لازم نیست هر علاقه‌ای تبدیل به کار جانبی یا یک موفقیت جدید بشه. عیبی نداره اگه در یک کاری بد باشیم و باز هم عاشقش بمونیم؛ مگه نه؟!

تو لایق عشقی هستی که بزرگت کنه، نه کوچیک.

بعضی از روزها هم سطح انرژی آدم در همین حد است که تکه‌های از هم جدا شده‌ خودش را تنها در کنار هم نگه بدارد و نگذارد که در روزمرگیش وا برود و تحمل هیچ بار کوچک اضافه‌ بیرونی دیگری را نداشته باشد، و در همین روزهاست که گاهی حتی افتادن قاشقی که برای غذایت آورده‌ای از روی میز به روی زمین هم، همه چیز را از هم خواهد پاشید، چیزهای بسیار کوچک بی‌ربطی که کار ناتمام مانده‌ آدم را تمام می‌کنند.

دیگه آدمیزاده؛ ممکنه هر لحظه به خاطر فشار خشم، استرس،نگرانی،اضطراب و ترس منفجر بشه.

شاید اصلا مقصدی وجود نداره و از اول تا آخرش فقط مسیره!

من فکر نمی‌کنم که اندوه یک آدم به هنگام ترک چیزی ناشی از این باشد که دارد چیزی را که دوست دارد ترک می‌کند. اندوه آدم ممکن است ناشی از نقطه‌ی مقابلش باشد. آدم احساس می‌کند که پیوند‌ها چه آسان پاره می‌شود و نیز اینکه دیگران چه آسان از آدم جدا می‌شوند. در واقع آدم هم به آزادی نیاز دارد و هم به وابستگی، اما هر کدام بجای خود و آدم با ناراحتی درمی‌یابد که جاها را با هم قاطی کرده است.

فرانتس کافکا.

‏که جان را فرشِ مادر می‌توان کرد.

مولانا.

زندگی همینه عزیز من؛
تمرین مداوم تاب آوری و پوست انداختن.
تماشا کن، یاد بگیر، گذر کن.

گور پدرت که باعث شدی همیشه خودمو با کسایی که حتی در سطحم نیستن مقایسه کنم.

Wantons - Nafas ( 15 ESFAND )

کمتر از یک ساعت دیگه پاییز تموم می‌شه. کاش منم.

عاشق بمونید و مهربان باشید.