جای خط‌زدن تکلیفم، روشنش کن.

یه سؤالهایی رو نمی‌پرسم چون از یه جواب‌هایی می‌ترسم.

خمیرمایه‌ی خلق، رنجه.
دل تو رو کی شکسته بود اوستا؟

اگه ‌می‌تونستم می‌نداختمم دور و یه ذره می‌ذاشتم روم یکی بهترم رو می‌گرفتم. ولی نشدنیه و چاره‌ای ندارم جز اینکه پینه‌م بزنم و درستم کنم.

نه جانم من اخلاق‌مدار نیستم.
من کسخلم. کسخلم. کسخل.

بی‌تو من زورهوزنم، آزادکوه کج‌گردنم، پیزام.
بی‌تو من تک‌تک درخت‌های جنگلِ کجِ لهستانم.

یادمه یه اکانت هری‌پاتر فارسی بود توی توییتر که فقط رولینگ رو فالو می‌کرد. کوتاه می‌گفت و کس‌شر. یه بار رولینگ رو منشن کرد و معصومانه و فارسی خطاب بهش نوشت:
«تو اصلا منو دوست داری؟»
شده حکایتِ ما.
شده حکایتِ ما خانوم.

اصلا خوشم نمیاد وقتی برای کسی کارت به کارت می‌کنم به بخش «شرح» رسید دقت نمی‌کنه. این همه فسفر بسوزون و نمک بریز. واسه کی؟ واسه چی؟

راه رو بلدم، قبلاً دقیقاً از همین جاده اومدم. این پیچ رو که رد کنم دروازه های گا از همینجا هم مشخصه.

قانون پایستگی قشنگی یعنی زیبایی‌ِ تو هیچ‌وقت از بین نمی‌ره، فقط از مردی به مرد دیگه رو به گا می‌ده.

یه استادیوم پارس شیراز (سیصد کم) آدم‌ اینجاست که با حرف‌های من به تو، «مُخ» می‌زنن.
تو کافر، «دل» نمی‌بندی؟

به‌ چه زبونی بگه نمی‌خوادت که بفهمی؟!
خامنه‌ای هستی مگه؟

دوست دارم کپشن‌نویسی‌های این کانال رو برای آهنگ‌هاش. رعایت‌نکردن نیم‌فاصله و علائم نگارشیش خُلم می‌کنه. ولی حال‌وهوای کپشن‌هاش رو می‌فهمم و قلمش می‌چربه.

یه دختربچه، توی شلوغی جلوی مهدکودک اشتباه شیرینی کرد. زانوم رو چسبید و گفت «بابا»‌
کی به کیه؟ جانِ بابا.

زندگیه که قلق داره.
مُردن رو همه بلدن.

خودتو اذیت نکن. منو اذیت کن ولی خودتو اذیت نکن.

زندگی یه سفره‌ی آبگوشته که دراز به دراز توی خونه‌ی مامان بزرگ پهن شده و یه خاندان دورش. من اون تنها طفلِ خونواده‌م که باید از پشت شوهرخاله‌م رد شم و یکی‌یکی از آدما بگذرم تا برسم به مادرم.
هرکی یه انگولکی می‌کنه!

شناسنامه‌ای که تو توش نباشی آلردی باطله عزیزِ من.

تصمیم گرفتم خیال کنم توئم.
شاید اینطوری بتونم خودمو دوست داشته باشم. خیلی. خیلی دوست داشته باشم.

کِیف می‌کنی ندارمت ها!

حركت كن پدرسگ.