من رو نگه دار یه جای گرم توی فاصله‌ی تلخی تا تگری

کاش گرگ بودم. چشم‌رنگی و پشمالو.
نه جامعه نه عشق نه فوکو، شب‌به‌شب فقط عوعوعوعوعوعو

اسنپیه می‌خواد آمار بگیره می‌گه ولی این جریانات هم خوب شد راه افتاد و مردم دارن حرف دلشون رو می‌زنن. شما هم شرکت می‌کنی تو اغتشاشات؟

اینا رو توجیه نکردن ما فیلترمون برای تشخیص جناح آدم‌ها (عدم)استفاده از کلمه‌ی اغتشاشه؟

دروغه. همه‌‌ش دروغه.

بغل جوابگو نیست، فقط مورفین وریدی!

حالم دیگه خوب نمی‌شه.

با این فکر بیدار شدم که تک‌تک‌ زن‌های دنیای همینگوی انگار جمع شدن توی فرَنیِ سلینجر.

اگه باهات دومرحله‌ای دست دادم رفیقیم.

اگه بهت دستبند دادم رفیقیم.

چشم‌های من میشی بود و کفش‌هایم نو ولی هیچکس من را هم دوست نداشت آقای بوکوفسکی.

درسته! مسیر بالا پایین بوده! چندبار سرم خورده به شیشه و داغونم.
خاک رفته تو صورتم و تنم خسته‌ست.
کوفته و گرسنه و نسخ و تشنه بودم.
وسط جهنم هم بودم.

اما هرجا گیر کردم، رفیقام، هُل دادن.
موزیک گذاشتیم، رقصیدیم، خندیدیم و حال کردیم.
وقتی مِه بوده زدیم کنار، حرف نزدیم، چای خوردیم و سیگار کشیدیم.
از وسط جهنم باهم رَد شدیم.
توی تونل داد زدیم.
کَلمون رو دادیم بیرون، چشامون رو بستیم که باد بخوره به سرمون تا حال رو خوب کنه.
بلندترین جاها خودمون رو سپردیم به طبیعت و لذتش رو بردیم.
آره خلاصه! بالا و پایین داشته این مسیر، زیاد هم داشته

داغونیـم ولـی حالمون خــوبه

ما تنهاییم از رحم مادر تا کاور مشکی سردخانه

اینو دوباره خوندم و دیت امشب رو کنسل کردم. البته که نیم‌فاصله نذاشتنش، عدم استفاده‌ش از علائم نگارشی و زیاده‌رویش توی گذاشتن علامت تعجب وقتی چیزی برای تعجب وجود نداشت هم موثر بود!

«چطوری» رو هشت‌بار نوشت «چ طوری ؟؟؟»
و توی بایوش هم خودش رو writer معرفی کرده!

شب‌ یلدا امشب نیست. شبی بود که کیان رو وسط پاییز، توی زمستون خوابوندن.

بعد من؟ یه کلمه‌م
اثرِ داستایوفسکی.

اما خب به قول رامین، همه‌چی فراموش میشه!

دوست داشتم که نخوام از ایران برم، ولی موندن در ایران یه مسئلهٔ لاینحله.

هیچی هیچوقت برام ترن‌آف‌تر از دیر رسیدن سر قرار نبوده. می‌خواد کاری باشه، دوستانه باشه یا عاطفی. میخوای همکارم باشی، رفیقم باشی یا پارتنرم.
گفتی ساعت ۲؟ الان ۲:۰۵ دقیقه‌ست. دیره!