«عمر ما کوتاست،
چون گل صحراست،
پس بیایید شااااااااااادی کنیم!»

واقعاً درک نمی‌کنم این رو که ساعت فعالیت حمل‌ونقل عمومی توی مشهد محدوده. خوابگاهه انگار. یا با اتوبوس‌ها ساعت ۹ شب خونه باش یا صد هزارتومن پول اسنپ بده.

انتخاب تو فاصله بوده، جبر من حفظ فاصله.

جالبه برام که گذاشتن دانشجو پایان‌نامه‌ش رو با رویکرد جنسیتی باتلر کار کنه توی این جهنم‌دره.
عاشق رشته‌مم.
دانشکده‌ی ادبیات انگلیسی توی دانشگاه‌های جمهوری اسلامی، عین یه چشمه‌ی زلال وسط بیابونه!

پارتنری که برای تو احترام قائل نیست و جلوی خودش، خودت و دیگران کوچیکت می‌کنه رو رها کن. به جهنم که عاشقشی. به جهنم که دیوانه‌وار عاشقشی. هرچقدر بیشتر دوستش داشته باشی، زخمی که این بی‌احترامیش به عزت‌نفست می‌زنه عمیق‌تره. سال‌ها طول می‌کشه بخوای جمع کنی این کثافت رو. سال‌هایی که تو خودت رو لایق آدم جدید نمی‌دونی اما اون داره یکی یکی پارتنر عوض می‌کنه. به جهنم که عاشقشی. به جهنم که عاشقشی. از عوارض این عشق، سریه که سالها پایینه تا بالاخره یه روزی، شاید!، بگیریش بالا و ببینی پیر شدی.

روتین‌ بسازی ریل رو ساختی.
قطار گاهی آروم می‌ره، گاهی تند می‌ره، گاهی وایمیسه، گاهی مسیر عوض می‌کنه، ولی‌ می‌ره. تا ریل باشه، قطار هم می‌ره.

روز بیست‌وپنجم: اجازه نده احساسات، حافظه‌ت رو دست‌کاری کنن.

از اول ۱۴۰۲ غالب‌ترین حسی که داشتم خشم بوده.

باشگاه با هندزفری، برام تراپیه.
باشگاه بدون هندزفری، جهنمیه که سارتر توصیفش کرده.

باید بگردم ببینم از کدوم سوراخ دارم نیش می‌خورم و کاه‌گِل بگیرمش!

ضعف، نیازمند زمانه! دیگه ندارم متاسفانه.
وگرنه منم یه نصف روز‌ رو حداقل می‌ذاشتم واسه دلتنگی‌ و بگایی و کله‌ی خراب و چسناله از نبودنت.

هرجا دیدی حالت خوش نیست و رفقات می‌پرسن چی شده «باز»؟ به قول کافرا that's your cue که خودت رو جمع‌وجور کنی دیگه.

یکی منو ببره به دهه ۹۰ میلادی. اول دهه. لندن یا توکیو لطفا!

پاریس آقا، پاریس!

خیلی چیزها رو نمی‌دونم،
اما از یه چیز مطمئنم:
همسر آینده‌م، جذاب‌ترین مادرِ دنیاست.

البته قبلش با امیرلطیفی قطع ارتباط می‌کنیم.

خدا هیچ مسلمانی را محتاج میلف مردم نکند.

یه روزی دانشمندا میفهمن چطوری وسط چت آف میشین و دو روز بعد میاین.

معنی توی رنج دیروزت نیست رفیق.
توی همون دست‌هاییه که می‌گیرنت وقتی صندلیت کله‌پا می‌شه تو گذشته.