روز بیست‌وپنجم: اجازه نده احساسات، حافظه‌ت رو دست‌کاری کنن.

از اول ۱۴۰۲ غالب‌ترین حسی که داشتم خشم بوده.

باشگاه با هندزفری، برام تراپیه.
باشگاه بدون هندزفری، جهنمیه که سارتر توصیفش کرده.

باید بگردم ببینم از کدوم سوراخ دارم نیش می‌خورم و کاه‌گِل بگیرمش!

ضعف، نیازمند زمانه! دیگه ندارم متاسفانه.
وگرنه منم یه نصف روز‌ رو حداقل می‌ذاشتم واسه دلتنگی‌ و بگایی و کله‌ی خراب و چسناله از نبودنت.

هرجا دیدی حالت خوش نیست و رفقات می‌پرسن چی شده «باز»؟ به قول کافرا that's your cue که خودت رو جمع‌وجور کنی دیگه.

یکی منو ببره به دهه ۹۰ میلادی. اول دهه. لندن یا توکیو لطفا!

پاریس آقا، پاریس!

خیلی چیزها رو نمی‌دونم،
اما از یه چیز مطمئنم:
همسر آینده‌م، جذاب‌ترین مادرِ دنیاست.

البته قبلش با امیرلطیفی قطع ارتباط می‌کنیم.

خدا هیچ مسلمانی را محتاج میلف مردم نکند.

یه روزی دانشمندا میفهمن چطوری وسط چت آف میشین و دو روز بعد میاین.

معنی توی رنج دیروزت نیست رفیق.
توی همون دست‌هاییه که می‌گیرنت وقتی صندلیت کله‌پا می‌شه تو گذشته.

من و دوات و امیرلطیفی تو زندگی قبلیمون:

امروز که بیدار شدم احساس کردم یک عقاب تک‌پرم!

وقتی دلتنگی یه‌طرفه باشه، ابراز کردنش بی‌فایده‌ست.

دیروز یکی از این اتوبوس توریستی گنده‌ها بوق‌زنان رد شد از صیاد شیرازی. بوقش شبیه بوق کشتی‌ بود. یه لحظه یادم رفت مشهد دریا نداره. رفتم انزلی. رفتم روی پل غازیان. رفتم بلوار. رفتم دهکده. رفتم تالاب و هنوز برنگشتم.

داشتم فکر می‌کردم چاوشی غمگین‌تره یا رستاک، یادم افتاد رستاک تو یکی از آهنگ‌هاش میگه: «فقط چاوشی گوش می‌کرد و من، به محسن شدیداً حسودیم شد!» جوابم رو گرفتم.
ولی جدا معشوق این قصه رو باید برد تراپی.
پارتنرش رستاکه، خواننده‌ی محبوبش چاوشی.

اگه گوشی رفیق پسرتون رو گرفتین و تصویرش افقی شد یهو، گوشی رو پس بدین، یکی بزنین پس گردنش و برین دستاتون رو بشورین. اتفاقاً هم شما می‌دونین چرا زدین، هم اون می‌دونه چرا خورده!