حرف نمی‌زنم،
صدام اعدام شد.

بالاخره منفجر شدم.

ظاهراً اسم فرشته‌‌ای که مسئول روابط عاطفی انسان‌هاست راگول‌ـه. البته که برای من گاگوله.

بیست‌سالگی‌ها را نمی‌شود جمع کرد. بوسه‌ها و آغوش‌ها و اشک‌ها و عشق‌ها را ذبح کرده‌ و در هم آمیخته‌ و چون چهار مرغ سلیمان بر سر کوه‌هایی نهاده‌اند که دیگر زیر سایه‌ی سیاه سی سالگی، فوران نخواهند کرد.
من پیامبر نیستم. لاشه‌های درهم روی قله‌ها خواهند پوسید. من سوارم. خواهم رفت و خواهی خواند: رفت آن سوار، کولی، با خود تو را نبرده.

فصل سوم پایان‌نامه رو تموم کردم. ۴۲ صفحه رو در دو هفته نوشتم. روزها اگه سرد می‌شد بغل من گرم بود و با باقالی و گل‌پر میومدم. حالا این شهر جهنمه و می‌دوئم تا سرد کنم.

وِلَم بده. قِلَم بده. بذار برم.

این آدم‌های معمولی مترو و اتوبوس، دل و جانِ کسی هستند.

زندگیم خلاصه شده توی مرور مثلث کار، درس، ورزش‌. هرچه زودتر مربعش نکنم برمودا می‌شه. غرق می‌شم.

جلسات.

می‌گم شما که تا آخرش دیدی، اسپویل کن ببینیم چی بود بالاخره اون أَعْلَمُ که فرشته‌هاش ما لا تَعْلَمُونَ؟

اتفاقاً زندگیم خیلی هم انیمه‌ایه. فقط از اون انیمه خسته‌هاست. شب‌های خاکستری یک اتوبوس در توکیو (مثلا!)، مرد جوان پیشانی چسبانده به شیشه که در فکر نودل شامش است. پاره، تنها، با طراحی چهره‌ی سیاهی لشکر.

چقدر این آهنگ منه. چقدر منه.
چقدر این آهنگ، همه‌ی شاخه‌هاش منه.

دوست نداشتم اینجا باشم این روزا.

«رو آخرین دیوار این کشور نوشتم:
من وقت کم دارم واسه بوسیدنِ تو.
تو وقت کم داری واسه بوسیدن ِ من.»

"There are plenty of fish in the sea man, go back in the game you idiot." He said.
Well, love ain't a game and people aren't fish bro.They will remember for good which one of these players hurt them deeply. I'd rather be an idiot than a player in this fucked up generation.

عزیز! بشین به کناروم...

اون‌قدر ریختم توی دلم و از دلم درنیاوردی که دلم تنگ و تنگ‌تر شد و حالا منم و یه دل گرفته.

ما کجا،
شما کجا،
آن‌ها کجا!

از تیپ‌وقیافه‌ی کاوه آفاق،
فقط لب‌های :( ش رو دارم.

همه‌جا یه‌نفره می‌رم.

انقد به نظرم همه دارن اشتباه می‌زنن که تنها توضیح و توجیه منطقی اینه من اونی‌ام که اشتباه می‌زنم.