تعاملات اجتماعیم با دنیا، فعلا محدود شده به یک روز گروه‌درمانی در هفته. یه مشت آدمیم که نشستیم دورهم و داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم که یاد بگیریم چطوری توی یه جامعه‌ی پر از چاقو، زخم نخوریم و زخم نزنیم.
الزاما همیشه هم موفق نیستیم.
ولی خب.

عمو بِن راست می‌گفت.
قدرت زیاد، مسئولیت زیاد رو به همراه میاره.

میخ گذاشتن روی صندلیم انگار. آروم و قرار ندارم. همیشه باید کاری باشه که انجامش بدم. استراحت تعریف نشده برام. استراحت توی سر من مساویه با به خطر افتادن بقام. مساویه با مرگ. چیکار کردم با خودم توی این سه چهار سال من؟

تو اوج سرماخوردگیت، زیباتری از جنیفر انیستون توی دوران طلاییش!

«نه»های سختی دارم می‌گم این روزها.

به دروغ عادت کردن این مردم.
دروغ بگی درست گفتی و راستش رو بگی فکر می‌کنن دروغه! اصلا مگه میشه آدم باشی و سر همنوعت کلاه نذاری؟

قلبم یه جوری واکنش میده به یه محرک‌هایی،
انگار از مغزم خیلی عقبه. خیلی.

من توی قله‌هام ولی.

تو یا همین الانش هم مسئول یه خونواده‌ای و یا در آینده مسئول یه خونواده خواهی بود. قوی شو.

این adobe illustrator خیلی شیرینه. من می‌خوام روش صددرصد مسلط شم. الان چیزی درحد صفرم که به یک میل می‌کنه. اینو اینجا گفتم که در ادامه بگم سی‌سالمه‌ و دهن اون بیست ساله‌‌هایی که می‌گن دیگه واسه یادگیری مهارت جدید دیره و پیر شدیم رو، محترمانه گِل بگیرم.

من صدای تو رو نمی‌شنوم،
من صدای تو رو می‌نوشم.

دلم می‌خواد زیر هر کامنتی از ویراستار که نوشته «در متن اصلی فلان» بنویسم شما *ـایه‌مال متن اصلی هستی؟ بعد یادم میاد که بله. هست.

مجموعه آفرینش توی زمینه آیلتس، مثال بارز آرکتایپ فرمانرواست. هرکسی توی این مملکت بخواد آیلتس بده بالاخره دیر یا زود گذرش به یه کانال یا منبع یا دوره‌ یا فایل و آموزش این مجموعه می‌‌افته.

کم‌کم دارم دلیل بدعنقی کارفرمام رو درک می‌کنم. سخته رسیدن به هدف و آرزوهات رو بدی دست غریبه‌ها. حتی اگه حقوقشون ضامنش باشه. هیچکدومشون قد‌ تو دل نمی‌سوزونن. این رویا و هدف توئه نه اون‌ها.

یه چایی‌‌مون نشه؟

من اما می‌بخشم. همه رو می‌بخشم.
کینه برای معده‌ی کرم‌ها ضرر داره.

چقدر عجیبه این زندگی.
چقدر عجیبه. چقـــدر عجیبه.

گاهی ما آدم‌ها همه‌چیز رو به شکل تهوع‌آوری کِش می‌دیم.

زبان زایاست‌. شبیه زندگیه و در جریانه. مدام به اشکال مختلف درمیاد و درهم تنیده‌ست. تلاش شما برای جا انداختن «درود»ها به جای «سلام»‌ها، تحسین‌برانگیزه اما دست‌کم فعلا بی‌فایده‌ست. هرچی بیشتر روی این کره‌ی خاکی می‌لولم، کمتر ناسیونالیسم رو درک می‌کنم.

نه اینکه کشته‌مرده‌ی گرته‌برداری باشم، نه. هنوز هم هربار فروشنده‌ها یا اوپراتورها می‌گن: «چطور می‌تونم کمکتون کنم؟» چندشم می‌شه. اما اگه این وضعیت ادامه پیدا کنه تا ده سال آینده، شل می‌کنم و می‌پذیرم که ازم بپرسن چطور می‌تونن کمکم کنن و من هم احتمالا در جوابشون می‌گم «می‌تونم اون لباس رو داشته باشم؟»

من توی زندگیم با هرچیزی تونستم کنار بیام جز دختر بددهن!