تو مسیر رسیدن به هدف در ایران، دوتا آیتم لازم داری: چنگ و دندون.

نشستم حساب‌وکتاب کردم. دخلم رو. خرجم رو. جمهوری اسلامی رو. هدف رو. زندگی غیرقابل‌پیش‌بینی رو. سواد مالیم رو. مسئولیت‌هام رو. فرزند آینده‌م رو. آرزوهامون رو. آزادی رو. ماشه رو. نمی‌صرفِد!
سرم درد گرفته. سرم خیلی درد گرفته.
ولی من قوی‌ ترم.

بی‌گدار به آب زدن و استعفا دادن از کار منفوری که بقای‌ خونواده‌م بهش وابسته‌س به نظرم همونقدر کودکانه‌ست که نشستن و غر زدن به اینکه ازش متنفرم. برنامه‌ریزی و صبر باید و یک‌ اقدام اساسی، هرچند کوچک.

میدونم به چشم متولد ۸۰، ازم گذشته. ولی شما حسرت توی نگاه شصت ساله‌ها رو نمی‌بینید وقتی می‌فهمن سی سالمه.

باید پذیرفت که جوان‌ترین ورژن ممکن من این پیام رو می‌نویسه و جوان‌ترین ورژن شماست که این پیام رو میخونه. از این جوون‌تر که نمیشه!

من بد شما خوب ولی بازیگر زن برای ولدمورت رو دیگه نه، نمیتونم بپذیرم.

توی انتخاب بازیگر سریال هری پاتر نه تنها قیمه‌ها تو ماست‌هاست که سالادشیرازی و خیارشور و سیرترشی هم داره قاطی ماست و قیمه میشه.

از اینکه کارهای بزرگ و زیادی هست که باید انجام‌ شه خسته‌م، از اینکه مسئول انجامشون منم خوابم میاد!

دورانی بود که‌ رفیقام می‌دیدن من دارم تو احساس اشتباه حیف می‌شم و خودم نه. تلاش کردن تو اشتباهاتم کنارم باشن ولی میدونم دلشون‌ میخواست با مشت بزنن توی صورتم که به خودم بیام و نمی‌زدن. امروز می‌فهمم اون روزا چقدر از اون آدم بابت بلایی که داشت سر من می‌آورد و از من بابت بلایی که داشتم سر خودم میاوردم شاکی بودن اما صبوری میکردن.
امروزی که می‌خوام یه آپرکات بکوبم زیر چونه‌ت شاید مغزت جابه‌جا شه ببینی داره چی به سرت میاد، ولی نمی‌زنم، می‌فهمم.

فرشته شونه راست و چپم خیلی وقته که ولم کردن. تو ایران، گناه و ثواب دیگه معنی نداره.!

اون کامیون، زندگیه.
اون مرد، مرد زندگیه.
اون زن، جامعه‌ و خانواده‌ست.
و اون "اوه!" آخری که زن میگه، ضجه‌های جامعه و خانواده پای گور مردیه‌ که زندگی رو با تمام وجودش نگه داشته بود.

اگه ندیدین هنوز که چی به سر زندگی میاد وقتی مرد‌ نباشه، احتمالا هنوز سایه‌ی پدربزرگ روی سر خاندانتون هست. حتی بیمار، نحیف و با آلزایمر.

بابت همه وقت‌هایی که تلاشت رو کردی آب توی دل خونواده تکون نخوره و نخورد ازت ممنونم بابا. من حالا می‌فهمم تو کی هستی و چیکار کردی این سال‌ها.

من وقتی شبکه تهران "به خانه برمی‌گردیم" رو میداد بچه بودم. ضمنا توی یه شهر کوچیک زندگی می‌کردم و اصلا هیچوقت دسترسی نداشتم این برنامه رو ببینم که چه‌جور سمی هست یا نیست. ولی اسمش رو شنیده بودم توی تبلیغات و اسمش رو دوست داشتم. "به خانه برمیگردیم" برای من تداعی‌گر خطوط مترو و ترافیک (نمادهای تهران!) قطارها و ماشین‌های خسته‌ای بود که بعد از یه روز طولانی خاکستری به آرامش خونه، رنگ خونه و بوی غذا و مادر برمی‌گردن.
کاش اینجای زندگیم می‌تونستم بگم به خانه برمی‌گردیم.

من نمیدونم این ‌ADHD که خودمون (دقت شه! ما ادم‌های معمولی. نه روانپزشک‌ها و روان‌درمانگرها و تشخیص کلینیکال!) بهونه تنبلیمون می‌کنیم و بهش دامن می‌زنیم کجا بود وقتی پدربزرگ ۴ صبح بیدار می‌شد برای زمین باغ آب‌راه باز کنه یا وقتی مادربزرگ ۵ صبح میوه‌ چیدن رو شروع میکرد یا حتی زمانی که والدینمون‌ کله‌سحر‌ صبحونه‌مون رو میدادن و راهی مدرسه‌مون میکردن و باز کار و کار و کار.

به نظر میرسه روان‌ها سالم‌تر بود وقتی بحث سلامت روان مطرح نبود. اکثرا افسرده نیستیم صرفا در دوره‌ی پساپهلوی متولد و ساکن ایرانیم.

خودتی و خودت. خب؟ خودتی و خودت.

احتمالا وقتی پول رو‌ اختراع کردیم قرار بوده زندگی رو راحت‌تر کنه.

سفر جوری روزمره رو زیر و رو میکنه و رشدت میده که گاهی فکر میکنم شاید هدف نهایی زندگی همین سفر مداومه!

هر سودی، حد ضرری هم داره و من فقط راجع به اقتصاد حرف نمی‌زنم.

یه تعطیلات خوب، واقعا با انگیزه برمی‌گردونتت پای کار.