واقعا بین ۲۰ ساله‌های الان آدم‌های دردمندتر، عاقل‌تر، پرتلاش‌تر و هدفمندتری پیدا میشه. من تعطیل بودم!

من از جوونیم لذت بردم آره. رفقای قدیمم هم چه اونایی که دیگه نیستن چه اونایی که موندن همیشه برام قابل احترام و عزیزن. ولی وقتی خوب نگاه می‌کنی می‌بینی وقتی خونه مجردی داری توی جوونی، غریبه‌هایی رو راه‌ میدی توی زندگیت که یه شبه میان از روت رد میشن و میرن و‌ حتی اسمت رو هم یادشون نمی‌مونه.

هشتاد درصد زخم‌هامون رو از کسایی خوردیم که نفهمیدن زخم‌ زدن.

امید اسمش روشه. می‌بینمش امید میگیرم. رفیق روز خوب و بد همیم. همه‌ی ما توی زندگیمون به یه امیدی زنده‌ایم!

زندگی بدون قهوه واقعا قهوه‌ایه.

چندلری توی سرم دارم که با صدای بلند سر کارفرمام داد می‌زنه شات آپ! شات آپ! شااااات... آپ!

بغض توی گلو دقیقا مثل یه جسم خارجیه. درد داره. فیزیکی درد داره!

هزاران هزار بزرگسال، کهنسال شدند و مُردند و تجزیه شدند و هرگز ننوشتن "بزرگسالی یعنی...". چه نسل لوسی هستیم ما!

ایکس‌سالته و فکر می‌کنی دیره؟
آینده رو‌ تصور کن. سال ۱۴۱۰.
سالی که می‌گی "من شش ساله توی این کارم" اگه امروز شروع کنی.

عیبی نداره.

درستش می‌کنیم‌. همیشه درستش می‌کنیم.

دارم به زبان فرانسوی علاقه‌مند می‌شم و وقتی یادم میاد که توی دوران لیسانس واحدهاش رو سرسری پاس کردم از خودم شاکی می‌شم.

یه وقت‌هایی همون چیزی که روی مخته فرصت یادگیری خوبیه که اگه ازش استفاده کنی بعدها راضی هستی و اگه نه، حسرت می‌خوری.

شاید اون کتابی که یه عمره فکر می‌کنی باید بنویسی و نمی‌نویسی و بابت ننوشتنش عذاب‌وجدان داری اصلا اون کتابی نیست که باید بنویسی.

وقتی مامان میگه درست میشه، درست میشه. حتی اگه درست نشه!

کشور زیبایی داریم.
این آب‌وهوا، این مردم، این هنر و ادبیات، این منابع و گنجینه‌ها و میراث تاریخی، این چهار فصل و این همه رنگ... حقش این نبود.

این شادمهر نیست. این هوش مصنوعیه. این نمیتونه شادمهر باشه. نه. شادمهر نمیخونه "کرک و پرم ریخت"، نه!

داشتم از جلوی یه مهدکودک رد می‌شدم که اینو شنیدم و ایستادم. چون عمر ما کوتاست. عمر ما کوتاست. عمر ما خیلی خیلی خیلی کوتاست.

به بی‌عدالتی فکر می‌کردم و اینکه چرا باید جوونیم در دوران پساپهلوی در ایران بگذره و اینو دیدم. هنوزم به بی‌عدالتی فکر می‌کنم و اینکه عمر این‌ بچه‌ها چجوری رفت و چی فهمیدن از زندگی و بعد به تمام جنگ‌ها و قحطی‌ها و بیماری‌ها و نقص‌های مادرزادی سراسر جهان فکر کردم و به نظر میاد که واقعا بهترین توجیه خداوند می‌تونه وجود نداشتنش باشه.