ایکس‌سالته و فکر می‌کنی دیره؟
آینده رو‌ تصور کن. سال ۱۴۱۰.
سالی که می‌گی "من شش ساله توی این کارم" اگه امروز شروع کنی.

عیبی نداره.

درستش می‌کنیم‌. همیشه درستش می‌کنیم.

دارم به زبان فرانسوی علاقه‌مند می‌شم و وقتی یادم میاد که توی دوران لیسانس واحدهاش رو سرسری پاس کردم از خودم شاکی می‌شم.

یه وقت‌هایی همون چیزی که روی مخته فرصت یادگیری خوبیه که اگه ازش استفاده کنی بعدها راضی هستی و اگه نه، حسرت می‌خوری.

شاید اون کتابی که یه عمره فکر می‌کنی باید بنویسی و نمی‌نویسی و بابت ننوشتنش عذاب‌وجدان داری اصلا اون کتابی نیست که باید بنویسی.

وقتی مامان میگه درست میشه، درست میشه. حتی اگه درست نشه!

کشور زیبایی داریم.
این آب‌وهوا، این مردم، این هنر و ادبیات، این منابع و گنجینه‌ها و میراث تاریخی، این چهار فصل و این همه رنگ... حقش این نبود.

این شادمهر نیست. این هوش مصنوعیه. این نمیتونه شادمهر باشه. نه. شادمهر نمیخونه "کرک و پرم ریخت"، نه!

داشتم از جلوی یه مهدکودک رد می‌شدم که اینو شنیدم و ایستادم. چون عمر ما کوتاست. عمر ما کوتاست. عمر ما خیلی خیلی خیلی کوتاست.

به بی‌عدالتی فکر می‌کردم و اینکه چرا باید جوونیم در دوران پساپهلوی در ایران بگذره و اینو دیدم. هنوزم به بی‌عدالتی فکر می‌کنم و اینکه عمر این‌ بچه‌ها چجوری رفت و چی فهمیدن از زندگی و بعد به تمام جنگ‌ها و قحطی‌ها و بیماری‌ها و نقص‌های مادرزادی سراسر جهان فکر کردم و به نظر میاد که واقعا بهترین توجیه خداوند می‌تونه وجود نداشتنش باشه.

از هرچیزی که ضعف رو عادی‌سازی می‌کنه حالم به هم میخوره. تعریف ضعف برام چیه؟ نمی‌دونم. همونیه که حال منو به هم می‌زنه.

سه‌بار خواستن یه چیزی دیگه شبیه التماسه.

گاهی یک‌ذره مفید بودن می‌تونه روزت رو نجات بده. یک‌ذره مفید بودن، حتی می‌تونه زندگی‌ت رو نجات بده.

هرچی کمتر حرف می‌زنم مغزم پرحرف‌تر میشه.

دلتنگی برای سریال‌های محبوبمون و حسرت اپیزودهای جدیدی که دیگه نمیان هم توی یه Level دیگه‌ای از دلتنگیه.

Stop talking, nobody listens.
Tu es un homme afterall!

اینباکسم‌ پره از خبرهای خوب. قلبم پر از درد.

نمی‌فهمم چندمه.‌ چی‌ام. چندشنبه‌س. کی‌ام. چی شده. من کجام؟