باشد که روزگار،بچرخد به کام دل
باشد که غم،خجل شود از صبر قلب ما

اضطرابی که وصل بودن اینترنت می‌ده بهم وصل نبودنش نمی‌ده. منظور البته این نیست که با داشتن حقوق بشر مخالفم، منظور اینه بلایی به سر این کشور آوردن که حقوق بشر مزه‌ی زهرمار می‌ده و زنده موندن مزه‌ی مرگ.

خب... کجا بودیم؟
آها ما برای چندمین بار دیگر آدم‌های قبل نیستیم.

از یه جایی به بعد دیگه حتی نمی‌تونی دربارش بنویسی.

اگه وصل شدید به تمام گوش‌ها برسونید که من با تمام دهان‌ها گفتم «کص ننت خامنه‌ای.»

دایی مجید داره پیوسته VPN ارائه می‌ده.

خداروشکر داروی ضدافسردگی می‌خورم وگرنه تا الان دوهزاروسی‌صد بار مرده بودم.

روحم دیگه حتی نوشتن رو هم نمی‌طلبه.

اپ استور باز شده. این برنامه هارو نصب کنید که اگه دوباره بستنش بتونید با کانفیگا و سرورا وصل شید:

NPV Tunnel
https://apps.apple.com/us/app/npv-tunnel/id1629465476

V2box
https://apps.apple.com/us/app/v2box-v2ray-client/id6446814690

Streisand
https://apps.apple.com/us/app/streisand/id6450534064

Hiddify
https://apps.apple.com/us/app/hiddify-proxy-vpn/id6596777532

چاهار سال پیش اینجا نوشتم یعنی میشه برگردم به حالت عادی و غر بزنم؟ الان می‌خوام برگردم به حالت عادی و از زنده بودن خجالت نکشم.

می‌خوام فقط یک بار دیگه زندگی کنم و در آینده‌ای دور باشم و تاریخِ ایران زمین رو با دل و جون بخونم و به یاد بسپرم.

دلار هم این گوشه واسه خودش میره بالا. شبیه یه کتری که داره جوش میاد. شبیه بار خنده توی همسایه‌های جهنمی. شبیه هرچیزی که عیبی نداره. دیگه عیبی نداره.

کاش من با وجود تمام این افسردگی و دل‌سردی و بی‌رحمی مرده بودم و کسانی که انقدر زندگی درونشون جریان داشت می‌موندن و روزهای خوب رو می‌دیدن.

امروز گریه کردم، برای ا‌ولین بار به حالِ خودم و تنها یک قطره اشک از چشم‌هام فرو افتاد.

روزی اینجا درباره‌ی عرب‌ها نفرت پراکنی کردم و همه بهم توپیدن، امروز اما هنوز هم «عرب هرچه باشد مرا دشمن است»