کمبود عدالت جمعی به تولید تعصبات فردی کمک می‌کند و تعصبات فردی، ترازوهای جمعی را کج‌تر می‌کند.

وقتی جامعه عادلانه عمل نمی‌کند، یعنی فرصت‌ها، حقوق و منابع بین افراد به‌طور منصفانه تقسیم نمی‌شود، افراد احساس تهدید، بی‌عدالتی یا نابرابری می‌کنند.
مغز و روان انسان به دنبال امنیت و کنترل است، پس واکنش دفاعی نشان می‌دهد.
فرد برای محافظت از خود یا گروهش، شروع به تعصب می‌کند: «اگر من یا گروه من از حق خود محافظت نکنیم، ضعیف و بازنده می‌شویم.» این تعصب می‌تواند روی نژاد، جنسیت، طبقه اجتماعی، خانواده یا حتی سرگرمی‌ها بنشیند.

وقتی عدالت جمعی ضعیف است، ترازوهای انرژی اجتماعی متعادل نیستند. افراد برای بازیابی تعادل، انرژی خود را به سمت «سنگینی یک کفه» هدایت می‌کنند و این همان تعصب فردی است.

حالا این تعصبات فردی دوباره به سطح جمعی بازمی‌گردند!
وقتی تعداد زیادی از افراد دارای تعصب باشند، این باورها و رفتارها به ساختارهای اجتماعی و فرهنگی منتقل می‌شوند.
قوانین، سنت‌ها، هنجارها و حتی رفتارهای روزمره با این تعصبات همسو می‌شوند.
ترازوهای جمعی بیش از پیش کج می‌شوند و عدالت جمعی باز هم کاهش می‌یابد.

وقتی یک جامعه در آستانه یک تغییر عظیم و بنیادین است، اوضاع واقعاً پیچیده می‌شود، چون انسداد جمعی، نقص عدالت، و تعصبات تثبیت‌شده همزمان با هم عمل می‌کنند.
در چنین شرایطی «درست بودن» و «آگاهانه عمل کردن» معناهای خاصی پیدا می‌کند.
اولین گام هم شناخت دینامیک‌های جمعی و فردی است.
در بحران‌ها، ترس و اضطراب فردی و جمعی افزایش می‌یابد. این باعث می‌شود تعصب‌ها قوی‌تر و ترازوهای عدالت کج‌تر شوند.

آگاهانه‌ترین کار در این مرحله : شناخت اینکه چرخه‌ها چگونه کار می‌کنند و اینکه همه این واکنش‌ها طبیعی‌اند، اما لزوماً درست یا سازنده نیستند.

تکامل زمانی رخ می‌دهد که یک سیستم زیستی از وضعیت قفل‌شده و محدودش «آزاد» شود و اجازهٔ جهش، تنوع و انتخاب پیدا کند. “

و آیا الان داریم قفل هارو میشکونیم؟ داریم از ذهنِ قدیمی یک ظرف نو خلق میکنیم تا محیط جدید مناسب رشد و شکوفایی باشه؟سیستم عصبی ما هنوز فریزه یا دوباره داره بیدار میشه؟

بی‌کلام و آروم.🦩

در شرایط نرمال، خشم و اندوه در کانال‌های متنوعی تخلیه می‌شوند: گفت‌وگوی آزاد، درمان، اعتراض امن، هنر، آیین‌های جمعی. وقتی این مسیرها بسته می‌شوند و فضای امن حضوری و واقعی برای تخلیه‌ی هیجانی وجود ندارد، دنیای مجازی به‌طور ناخواسته تبدیل می‌شود به اتاق تخلیه‌ی هیجانیِ خام؛ جایی که تحلیل، درد، خشم و ترس بدون فیلتر علمی یا هیجانی با هم قاطی می‌شوند.

خشم در این شرایط اجتماعی کاملاً مشروع و سازگارانه است؛ خشم نشانه‌ی نقض ارزش‌هاست. اما تبدیل خشم به حمله‌ی بین‌فردی، نه‌تنها رهایی‌بخش نیست، بلکه به فرسایش سرمایه‌ی اجتماعی، ازهم‌گسیختگی گروه و در نهایت، بازتولید همان منطق تخریبیِ بیرونی منجر می‌شود.

مسئله این نیست که چرا مردم خشمگین‌اند. مسئله این است که چطور می‌توان این خشم را به شکلی ابراز و هدایت کرد که حافظ مرز، معنا، پیوند و آینده باشد، نه نابودکننده‌ی آن‌ها.

خشم می‌تواند هم ابزاری رشددهنده و هشیارکننده باشد و هم فرساینده و ویرانگر، بسته به شکل ابراز و کانالیزه شدن آن.

واکنش‌ها قابل‌فهم‌ و انسانی‌اند اما اگر مزمن شوند، خطرناک‌اند. نه چون مردم ضعیف‌اند، بلکه چون مغز و روان انسان برای این سطح از فشار، برای این مدت طولانی طراحی نشده‌اند.

وقتی جنبش در وضعیتی است که روان جمعیِ تحتِ فشار، برای بقا، جهان سیاسی را به خیرِ مطلق و شرِ مطلق می‌شکافد، هر ابهام و اختلافی را تهدید و خیانت می‌بیند، پیچیدگی برایش تحمل‌ناپذیر می‌شود و خشمِ حل‌نشده را به‌جای ساختار قدرت، به درون خودِ جنبش یا به دیگری‌های ساده‌سازی‌شده فرافکنی می‌کند در نتیجه افراد وحشی می‌شوند، نه چون ذاتاً وحشی‌اند، بلکه چون روان جمعی زیر فشار برگشته به دفاع‌های ابتدایی.

اینجا کسی هست که کسب و کار خونگی و کوچیک خودش رو داره و هزینه های زندگیش به اون وابستس؟ توی کامنت های این پست راجع بهش بنویسین. داستان کسب و کارتون رو بذارین اینکه چه می فروشین. آدرسش آنلاینش رو بذارین.

این قطعی اینترنت٬ علاوه بر آسیب های جانی که برای ما داشت٬ درآمد روزمره خیلی ها رو هم قطع کرد یا خیلی کم کرد. اونم توی این شرایط وحشتناک اقتصادی. پس از این پست (فقط در کامنت های همین پست) استفاده کنین برای اینکه کارتون رو معرفی کنین.