‏باعث افتخارمه که تا اینجای سال رو بدون بستری شدن توی تیمارستان دووم آوردم.

‏ترجیح میدهم با آدم هایی در ارتباط باشم که ته مانده‌ی امیدم را از من نگیرند. به من اضطراب ندهند، حسادت نداشته باشند، مقایسه نکند، به این نتیجه رسیدم که آرامش نتیجه انتخاب آدم های درست است.

این زندگی پر از خدافظیه
خدافظی کنید با آدمایی که نمیزارند لبخند بزنی :)))

خدافظ برای همیشه

یک روزی من از این شهر غریب میرم
دشتیاری شهر خاکستر ارزوهاست

میکشم نفس راحت

ادب به آدم بی ادب نکن

نشون هیچکس نده پشت پرده تو

گذاشت رفت

همه اشنان توی فرست سونی برای کار داشتن

مفت دادیم به یک بی ظرفیت

اگه از من بپرس تنهایی یعنی چیه

رفیق اونیه که دستتو بگیره

میری برو

غرش کن ببینم

قطع ارتباط کنید و ‌کنار بزارید و بگذرید؛ بخاطر روحتون،جسمتون،روانتون، زندگیتون.

اگه صدتو بزاری درتو میزارن
این یه قانونه

آدما بخشیده میشن ولی جایگاهشون دیگه بهشون پس داده نمیشه.

درگیر باشید.
درگیر درس، کار، باشگاه، موسیقی، هنر؛ هر چیزی به جز انسان ها.

یه‌ روز متوجه میشی که عاقلانه ترک کردنِ آدمی که قلبتو نادیده گرفته، خیلی بهتر از عاشقانه موندن و ساختن و جنگیدنه!
به هر قیمتی نمونید.

ریشه تمامی اندوه ها داشتن توقع از آدم هاست.