نشون هیچکس نده پشت پرده تو

گذاشت رفت

همه اشنان توی فرست سونی برای کار داشتن

مفت دادیم به یک بی ظرفیت

اگه از من بپرس تنهایی یعنی چیه

رفیق اونیه که دستتو بگیره

میری برو

غرش کن ببینم

قطع ارتباط کنید و ‌کنار بزارید و بگذرید؛ بخاطر روحتون،جسمتون،روانتون، زندگیتون.

اگه صدتو بزاری درتو میزارن
این یه قانونه

آدما بخشیده میشن ولی جایگاهشون دیگه بهشون پس داده نمیشه.

درگیر باشید.
درگیر درس، کار، باشگاه، موسیقی، هنر؛ هر چیزی به جز انسان ها.

یه‌ روز متوجه میشی که عاقلانه ترک کردنِ آدمی که قلبتو نادیده گرفته، خیلی بهتر از عاشقانه موندن و ساختن و جنگیدنه!
به هر قیمتی نمونید.

ریشه تمامی اندوه ها داشتن توقع از آدم هاست.

نميدونم انگار وقتی یکی دوستت داره، با انگیزه‌ تری.

از حمایت نشدن توسط آشناهات غمگین نشو
خدا غریبه هایی رو سر راهت قرار میده که تورو به بالاترین جاها میرسونن!

توکل بر خدایت کن، کفایت می‌کند حتما.

چه نزدیک‌ترین هایی که دور ترین شدند.

ما قربانی‌های بخشیدن‌های مکرریم.

بر من لحظات بسیاری گذشته...
شیرینی‌های بسیاری تجربه کرده‌ام و تلخی‌های بسیاری پشت‌سر گذاشته‌ام، آدم‌های بسیاری را شناخته‌ام و باآدم‌های بسیاری همنشین بوده‌ام...
بی‌نهایت شاد بوده‌ام و بی‌نهایت غمگین. بی‌نهایت امیدوار و بی‌نهایت ناامید. بی‌نهایت عاشق و بی‌نهایت فارغ.
بی‌نهایت آرام و بی نهایت، ناآرام.
بی‌نهایت معمولی و بی‌نهایت عجیب...
اما... اما... اما... اعتراف می‌کنم که هیچ‌ زمانی به اندازه‌ی حالا سرسخت و بی‌تفاوت و نسبت به احساسات خودم بی‌رحم نبوده‌ام!

فهمیده‌ام انسان باید همیشه مشغول باشد، وگرنه غصه خواهدخورد!
انسان باید همیشه کار کند و مسئولیت داشته‌باشد و خسته و خواب‌آلوده به رختخواب برگردد. آدمیزاد اگر ذره‌ای استعدادِ زیاد فکر کردن و زیاد فهمیدن داشته‌باشد، رنج دنیا را تاب نخواهد آورد، مگر اینکه خودش را تا حد خفگی، در کار و مشغولیت‌ها غرق کند، آنقدر که دیگر نتواند دقت کند و اهمیت بدهد و به چیز دیگری فکر کند...