کاش شجاعت انجام خیلی از کار‌ها رو داشتم، کاش می‌تونستم قاطع باشم و محکم چیزی که باید بگم رو بگم. خیلی چیز‌ها من رو آزار می‌دن ولی از اینکه همیشه با تسکین دادن خودم، خودم رو ساکت کردم عصبانی و ناراحتم.

اکثر مواقع من به دنبال جایگزین کردن نیستم بلکه به دنبال راهی هستم تا بتونم درست کنم. دارم حد وسط رها کردن و موندن و ساختن رو یاد می‌گیرم. سختیش قابل تحمل نیست ولی برای پیشگیری از بروز اتفاقات بد بعدش خیلی جوابه.

انقدر درگیر مشغله‌ی زندگی شدم که فرصت نکردم برم کتابی که مدت‌هاست تو ذهنمه رو بگیرم و بخونمش، دیشب خواب دیدم یه ناشناس همون کتاب رو برام کادو فرستاده.

از بزرگسالی و ‌قورباغه‌هایی که باید سریع و پشت هم قورت بدی، خوشم نمی‌آد.
: Mademoiselle

صبح تا شب و شب تا صبح پر از اضطرابم. ده گرم سروش صحت و شکوری و مکری بیارید اسنیف کنیم.
: دریما

غم، نقطه‌ی مشترک همه‌ی ما آدم‌هاست.

اگه همیشه با احترام برخورد کنی و کنار لبت کلمه‌ی چشم بکاری، تبدیل می‌شی به یه اسب سواری رام شده که فقط قراره برای سود و منافع دیگران بتازونی.

برادر می‌سوزاند.

می‌گفت: "آمین شود هرآنچه که می‌پنداری."

من به شب‌ها محتاجم.

امسال به قدری زود گذشت که هنوز باورم نمی‌شه امروز اول اسفنده. چقدر پارسال این موقع‌ها همه چی عجیب غریب و پیچ در پیچ بود.

مشکلات از بین نمی‌رن بلکه از سالی به سال دیگه منتقل می‌شن.

بچه‌ها عهدنامه‌هاتون رو آماده کنید که قراره از اول 1404 شروع کنیم.

اینجور که من می‌بینم از اول سال جدید و شنبه جدید فایده نداره، باید یه دور هممون از اول متولد بشیم.

داداشم امباپه.

نوشته بود "اگه خوب تا کردید نشد، مچاله کنید بندازید دور. اعصابتون، آرامشتون، روح و روانتون خیلی مهم‌تره."