این روزها خیلی بیشتر می‌فهممت ولی هنوز هم معتقدم نحوه مواجه‌ت با زندگی بزدلانه بود.
: آبیِ تنها

بزرگترین مشکل زندگی من اینه که خیلی زیاد فکر می‌کنم. کاش یه احمق کله پوک بودم که توانایی فکر کردن نداشت، من مدام فکر می‌کنم و لا به لاش کمی زندگی. کاش می‌تونستم رشته‌ی طناب افکارم رو پاره کنم.

انقدری به خواب وفادارم که هر آن ممکنه بیخیال آینده و درس و کلاس و کار بشم و پتو رو بکشم رو سرم و بگیرم بخوابم.

هر بار که قاب نگاه غم‌زده‌اش رو پشت سیاهی چشم‌هاش مخفی می‌کنه، میل به تنهایی و خواب زیاد اون رو لو می‌ده.

همیشه نگاهم به سمتی بود که جای خالی تو رو نبینم، ولی اعتراف می‌کنم که حتی جای خالیت هم زیبا بود.

معنی عشق همیشه برای من رنجه.

کافکا در نامه‌ای به میلنا می‌نویسد:
«شاید این نیز واقعا عشق نباشد که من بگویم تو برایم از همه چیز محبوب‌تری؛
عشق در نظر من آن است که تو خنجری هستی که من در درون خویش می‌چرخانم!»

بعضی چیز‌ها ارزشی ندارن، اون طرز نگاه کردن ماعه که بهشون ارزش می‌ده.‌

نااُمید میشی عزیزم؛ چون می‌فهمی فراسوی باور تو،واقعیتی وجود داشته که همواره انکارش می‌‌کردی.

بیخیال من میدونم چیو باید باور کنم چیو باور نکنم؛ولی دارم خودمو گول میزنم تهش

تو هیچ وقت بیگانه نبودی، تو هنوز هم عزیزِ جانِ مایی.

زمان یکی یکی دلبستگی‌های آدمی رو می‌گیره. بر اثر تکرار این پیشامد، حفره‌های به وجود اومده تبدیل به یه گودی عمیق داخل روح می‌شن، که اسمش رو گذاشتن بی‌تفاوتی.

می‌بینی؟ مثل ستاره‌پخش‌مان کرده‌اند
توی این صحفه سیاه که هر کدام‌مان
جایی برای خودمان سوسو بزنیم که مثلا هستیم.

عباس معروفی

نگاهم مملو از از نوشته‌است اما دستانم؟ توان نگاشتن ندارند.

روز جمعه رو تا لنگ ظهر نخوابیدم ولی بجاش زود بیدار شدم، به موقع صبحانه خوردم و اتاقم رو مرتب کردم. الان حس بهتری دارم و می‌تونم به بقیه روزم برسم.

وقتی حوصله‌ی تحمل کردن رو نداشته باشم یه نقطه می‌ذارم و رد می‌شم.