ولی من واقعا اگه بخوام عکسی اینجا پست کنم روزی ده ساعت با خودم سر پست کردن یا نکردنش کلنجار می‌رم.

با من از اندوهت بگو.

من این روزها به خودسانسوری سرسام آوری رسیدم. این بسیار من رو آزار می‌ده. از آزار دادن خودم آزرده می‌شم ولی همچنان خودآزاری می‌کنم.

از نوشته‌های ادبی و روانشناسان‌ات بوی دروغ به مشامم می‌خوره.

وادی کوچکی از عطش زندگانی درونم می‌جوشد.

در پاسخ این پیام نوشت:

عمیق و سایه روشنی، از درون ژرفی که در بیرونت هم خوب حرف میزنی.

به ته های اسفند که می‌رسم لاق در هوا می‌مانم، نه توان کاری کردن دارم نه حوصله‌‌ی بیکار ماندن.

نوشته بود: من "نبود" رو به "کمبود" ترجیح می‌دم. به قول گفتنی« عزتی در هیچ است که در کم و کاستی نیست»

تو سال ۰۴ یه هایلایتر خوشرنگ بردار و روی خودت بکش، روی تنها چیز مهم و ارزشمندی که وجود داره.

چه شجاعانه دست کشیدیم، چه تقدیر غریبانه‌ای.

هیاهوی اسفند را می‌بینی؟ می‌بینی چه غوغایی دارد برای بهار ندیده‌اش؟

نوشته بود: دقت کردی؟
آدمای زیبا ازت تعریف می‌کنن، پولدارا حمایتت می‌کنن، ورزشکارا مثل خودشون بهت تمرین می‌دن و همیشه آدم‌هایی که هیچ کاری تو زندگیشون نکردن می‌خوان تحقیرت کنن.

در سی‌ام اسفند یک‌هزارو‌چهارصد‌وسه ایستاد‌ه‌ام بر لبه‌ی سال جدید و دور درست‌های گذشته را می‌نگرم. لبخند مطلوبی از دل برمی‌خیزد و زمزمه کنان می‌گوید چه پربار تر شده‌ای.

سال نو مبارک.

خوب دیگه عید تموم شد، زین لحظه به بعد دوست دارم برگردم خونه بخوابم، فیلم ببینم و با رفقای اهل دل بزنیم جاده‌های ناکجاآباد؛ باتری جمع خانوادگی من تموم شد.

میگه درد به خروار میاد به مثقال میره،راست میگه.

هوا سرد و بیرون بارانی من هم دراز کش کنار بخاری، شاید اگر بودی می‌گفتی چه باب میلته اون هم تو هوای بهاری، همه‌ی این‌ها درست ولی جای خالی تو که تو ذوق می‌‌زنه رو چیکار کنم؟

هنوز هم ماتم زده به اتفاقاتی که نباید می‌افتادند نگاه می‌کنم.

همیشه از دست آدم در رفته، نگاهش، احساسش. حتی گاهی خود آدم هم از دست می‌ره، تو هم از دست رفتی. امان از این از دست رفتن‌ها.