صداقت قوی ترین سیاسته.

من کلکسیون غنی‌ای از خال‌ دارم.

چهار روز مونده به سال جدید، کدورتا رو حفظ کنید و از درون خونه تکونی کنید چون شما قبل از اینکه به آدم‌ها نیاز داشته باشید به آرامش احتیاج دارید.

می‌گفت اگه بتونی آخرین آدم زنده روی کره زمین باشی و اون موقع اثری از نیاز به دیگری نداشته باشی و همچنان خوشحال و خوب باشی...اون موقع می‌تونی بگی سالمی.

ولی من واقعا اگه بخوام عکسی اینجا پست کنم روزی ده ساعت با خودم سر پست کردن یا نکردنش کلنجار می‌رم.

با من از اندوهت بگو.

من این روزها به خودسانسوری سرسام آوری رسیدم. این بسیار من رو آزار می‌ده. از آزار دادن خودم آزرده می‌شم ولی همچنان خودآزاری می‌کنم.

از نوشته‌های ادبی و روانشناسان‌ات بوی دروغ به مشامم می‌خوره.

وادی کوچکی از عطش زندگانی درونم می‌جوشد.

در پاسخ این پیام نوشت:

عمیق و سایه روشنی، از درون ژرفی که در بیرونت هم خوب حرف میزنی.

به ته های اسفند که می‌رسم لاق در هوا می‌مانم، نه توان کاری کردن دارم نه حوصله‌‌ی بیکار ماندن.

نوشته بود: من "نبود" رو به "کمبود" ترجیح می‌دم. به قول گفتنی« عزتی در هیچ است که در کم و کاستی نیست»

تو سال ۰۴ یه هایلایتر خوشرنگ بردار و روی خودت بکش، روی تنها چیز مهم و ارزشمندی که وجود داره.

چه شجاعانه دست کشیدیم، چه تقدیر غریبانه‌ای.

هیاهوی اسفند را می‌بینی؟ می‌بینی چه غوغایی دارد برای بهار ندیده‌اش؟

نوشته بود: دقت کردی؟
آدمای زیبا ازت تعریف می‌کنن، پولدارا حمایتت می‌کنن، ورزشکارا مثل خودشون بهت تمرین می‌دن و همیشه آدم‌هایی که هیچ کاری تو زندگیشون نکردن می‌خوان تحقیرت کنن.

در سی‌ام اسفند یک‌هزارو‌چهارصد‌وسه ایستاد‌ه‌ام بر لبه‌ی سال جدید و دور درست‌های گذشته را می‌نگرم. لبخند مطلوبی از دل برمی‌خیزد و زمزمه کنان می‌گوید چه پربار تر شده‌ای.

سال نو مبارک.

خوب دیگه عید تموم شد، زین لحظه به بعد دوست دارم برگردم خونه بخوابم، فیلم ببینم و با رفقای اهل دل بزنیم جاده‌های ناکجاآباد؛ باتری جمع خانوادگی من تموم شد.