ما ایستادیم. همون جایی که باید می‌بودیم یا همون جایی که نباید می‌بودیم. بودن و نبودن رو، هم خودمون رقم می‌زنیم هم نمی‌زنیم. تراژدیه سنگینیه، نمی‌شه با چند کلمه نوشت فقط می‌شه فهمید یاهم نفهمید و رد شد.

ایستادم کنار واژه‌ها و رغبتی به هل دادن کلمات برای کنار هم نشوندنشون ندارم. انگار زور سکوت و شلوغی روز خیلی به من رسیده.

من زورم به سکوت درونم نمی‌رسه، سکوتی که هر لحظه‌اش بوی حرف‌های ناگفته می‌ده.

آدمی که می‌گه "چای دم کردم، منتظرتم تا با هم بخوریم" ده هیچ از بقیه جلو تره.

رها کردن چیزیه که به شما امکان میده به اونچه که لیاقتش رو داری برسی.

راه حل و نتیجش میتونه باب میل ما نباشه اما درست باشه.

اهل حرف‌های بی‌پشتوانه نیستم؛ ولی اگه دیدی یه روز دستتو گرفتم، بدون قبلش هزار بار اون لحظه رو توی ذهنم زندگی کرده بودم.

کسی که با عمل ثابت نشه هیچ وجودیتی در زندگی نداره. صرفا چندتا حرفِ که این روزها مردم خیلی زیاد حرف می‌زنن.

پرده‌پرده آن قدر از هم دریدم خویش را
تا که تصویری ورای خویش دیدم خویش را
خویشِ خویشِ من مرا و هرچه من‌ها بود سوخت
کُشتم آن خویش و زِ خاکش پروریدم خویش را

-معینی کرمانشاهی.

چیز بی‌خودی که تورو به آدم‌ها وصل کرده رو کنار بذار و ببین چندنفر برات باقی می‌مونن. اون‌هایی که برات باقی می‌مونن اصلن، بدون هیچ نگه‌دارنده‌ای.

جون آدمیزاد رو همین چیزها می‌گیره. همین ذر‌ه‌ذره اضطراب‌های نیم‌روزی. همین غم‌های ادامه‌دار. همین ناکامی‌های دائمی.

باز هم حق با پرفسور دامبلدور بود. این توانایی‌های ما نیست که حقیقت باطنی‌مون رو نشون می‌ده، بلکه انتخاب‌هامونه.

زبان بدن، انگار همه‌چیز رو می‌گفت جز حنجره‌هامون. صداها خواب بودن، ولی دل‌ها داشتن داد می‌زدن.

دست کرد توی کیفش، انگار دنبال چیزی گم‌شده، چیزی مهم‌تر از یک کاغذ. بالاخره یه برگ کوچیک درآورد، با خودکاری که زود از ته دلش فرمان می‌گرفت، چیزی نوشت. برگشت سمتم، چشم‌هاش یه چیزی بین امید و ترس رو فریاد می‌زد.
آروم گفت: این شمارمه... کاری داشتی، بدون رودربایستی بهم بگو. خوشحال می‌شم کمکت کنم.
کاغذ رو گرفتم، با احتیاط تا کردم، گذاشتمش تو جیبم، جایی نزدیک به دلم. لبخندی زدم، شاید یه‌جور پنهون کردن آشفتگی، شاید یه‌جور تشکر از همه‌ی اون نگاهی که حرف می‌زد. رد شدم...
ولی ته دلم غوغا بود. اون حجم التماس بی‌صدا، که فقط می‌خواست چند دقیقه بیشتر بمونه، اون دلشوره‌ی پنهان که دنبال بهونه‌ای ساده می‌گشت برای نرفتن، برای گفتن: هنوز نرو...
چشم‌هاش، خدا خدا می‌کردن که زودتر برسم خونه و یه پیام، یه نشونه، یه جمله‌ بفرستم، فقط برای باز موندن راه، برای دل‌قرصی...
بدنمون، انگار همه‌چیز رو می‌گفتن... جز حنجره‌هامون. صداها خواب بودن، ولی دل‌ها داشتن داد می‌زدن.