دلم تنگه؛ یا شاید نه.
شاید فقط دلم برای اون نسخه از خودم کنار تو تنگ شده. یا برای اون ما یی که دیگه هیچ‌وقت برای هیچ آدم تازه‌ای تکرار نمی‌شه.

‏پر از سودا باش. اگه نشد چیزی رو حفظ کنی بنویس روی دست‌هات. از انگشت‌هات برای شمردن استفاده کن. اگه یه برگی توی موهات گیر کرد فرض بگیر که نامه‌ی یه درخته. از طبیعت زخم به ارث ببر و از باد رویا. هر دفعه طوری سرخی غروب رو ببین که انگار آخرین‌باره. دست شفقت بکش روی سرت، همینطوریش هم دنیا فرسودتت.

بدترین باگ زندگی اینه که باید مهمترین تصمیمای زندگیتو تو سنی بگیری که تجربه‌ زیادی نداری.

از آدم‌ها فرار می‌کنم برای فرار از حس تنهایی. نه صرفا حس تنهایی، بلکه تجربه‌ی حس بعد از تنهایی.

آدمی که از درون بمیره، دیگه هیچ چیزی نمی‌تونه باعث مرگ دوباره‌اش بشه حتی مرگ.

من هم همین‌طور صبا جان، من هم همین‌طور.

امید کوچکِ کار.

کار کنی می‌تونی توی ایران زندگی خوب و مرفه‌ای داشته باشی🤡.

درس بخونی می‌تونی توی ایران زندگی خوب و مرفه‌ای داشته باشی🤡.

یه وقتایی دلم می‌خواد روحم چند ساعت از تنم جدا شه،
بره یه گوشه‌ای دور از من بشینه،
فقط واسه این‌که این حس بی‌حسی مطلقو یه کم ول کنه.
نه دنبال خوشی‌ام، نه آرامش.
فقط می‌خوام از این حالت خالی و بی‌جون بودن خلاص شم، حتی واسه یه مدت کوتاه.

این خلا ّبی‌حسی رو جوری تو وجودم حس می‌کنم که انگار هر لحظه ممکنه سرریز شه و بالا بیارمش.

بعضی زخم‌ها درمان نمی‌خوان، فقط یادآوری می‌کنن دیگه به اون نقطه برنگردی.

شدم اون ساعت خرابی که تصادفا دو بار در روز زمان رو درست نشون می‌ده. اندک شرری هم نیست دیگه.

کسی نمی‌تونه توانایی‌هاتو کامل بفهمه، جز تو که نویسنده‌ی اونی.

زمان که بگذره، جبران معناشو از دست میده؛چون فرصتِ دیده شدن،‌ همون اول بود.

شادابی روح، سلامت تنه.

شکاف بزرگی بین دنیام با همین چهارتا آدم دور و اطرافم ایجاد شده. انگار هیچ رشته‌ای نمونده که به بقیه وصلم کنه.

ممکنه آهنگ‌ها جای آدم‌های رفته رو بگیرن ولی هیچ چیز جای خاطره‌ها رو نمی‌گیره.