از آدم‌ها فرار می‌کنم برای فرار از حس تنهایی. نه صرفا حس تنهایی، بلکه تجربه‌ی حس بعد از تنهایی.

آدمی که از درون بمیره، دیگه هیچ چیزی نمی‌تونه باعث مرگ دوباره‌اش بشه حتی مرگ.

من هم همین‌طور صبا جان، من هم همین‌طور.

امید کوچکِ کار.

کار کنی می‌تونی توی ایران زندگی خوب و مرفه‌ای داشته باشی🤡.

درس بخونی می‌تونی توی ایران زندگی خوب و مرفه‌ای داشته باشی🤡.

یه وقتایی دلم می‌خواد روحم چند ساعت از تنم جدا شه،
بره یه گوشه‌ای دور از من بشینه،
فقط واسه این‌که این حس بی‌حسی مطلقو یه کم ول کنه.
نه دنبال خوشی‌ام، نه آرامش.
فقط می‌خوام از این حالت خالی و بی‌جون بودن خلاص شم، حتی واسه یه مدت کوتاه.

این خلا ّبی‌حسی رو جوری تو وجودم حس می‌کنم که انگار هر لحظه ممکنه سرریز شه و بالا بیارمش.

بعضی زخم‌ها درمان نمی‌خوان، فقط یادآوری می‌کنن دیگه به اون نقطه برنگردی.

شدم اون ساعت خرابی که تصادفا دو بار در روز زمان رو درست نشون می‌ده. اندک شرری هم نیست دیگه.

کسی نمی‌تونه توانایی‌هاتو کامل بفهمه، جز تو که نویسنده‌ی اونی.

زمان که بگذره، جبران معناشو از دست میده؛چون فرصتِ دیده شدن،‌ همون اول بود.

شادابی روح، سلامت تنه.

شکاف بزرگی بین دنیام با همین چهارتا آدم دور و اطرافم ایجاد شده. انگار هیچ رشته‌ای نمونده که به بقیه وصلم کنه.

ممکنه آهنگ‌ها جای آدم‌های رفته رو بگیرن ولی هیچ چیز جای خاطره‌ها رو نمی‌گیره.

همه چیز با بودن معنا پیدا می‌کنه، نه با داشتن.