برای این دنیای فیک زیادی نرمالم.

My words will either attract a strong mind or offend a weak one.

دچار فوبیای میکروفون باز شدم.

نام بعضی نفرات، رزق روحم شده‌ست
وقت هر دلتنگی سویشان دارم دست
جرئتم می‌بخشد روشنم می‌دارد.

It costs 0.00Rial to shut the fuck up.

نمیدونم من خیلی به اطرافیانم اهمیت میدم یا توقع‌ام زیاده ازشون
ولی به هرحال کاری که باهام میکنن فقط ناامید کردنمه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
همه چیز داره خورد میشه، میپاشه بیرون
کسی هم نیست بهم بگه گریه، نکن بکش بیرون
هر شب دارم تو این منجلاب بی کسی بیشتر فرو‌ میرم
تو اصلا..
تو چی از من دیدی مگه، جز روزام و نقاب همیشگی رو چهرهٔ منحوسم
تو نمیدونی چطوری میشه شبا تو‌ خودت بشکنی، من میدونم، من دیدم، هر شب وضعم همینه، تو خودم جمع میشم بلکه یکم نفس بکشم، ضربان قلمبه که شبا بالا میره، هی بالا میره، تا حس کنم دارم سکته میکنم و با ده تا نفس عمیق برطرف میشه
یعنی یه جوری دارم روز به روز داغون تر میشم که هرکسی ببینه میگه این دیگه کیه؟
چه عجق وجقیه؟
چرا زیر چشماش اینطوری سیاهه؟
نمیدونه چه موجود بیچاره ای شبا خودشو با گریه هاش خفه میکنه
نمیدونه چه چیز وحشتناکِ بدبختی پشت این صورتِ روزانه نشسته و داره بال بال میزنه
تنهام، تقریبا همیشه
و وقتی تنهام یه بی دست و پای قابل ترحمم که عزرائیل هم قبولش نمیکنه، حتی خدا هم نمیخوادش
یه غمگین افسرده که علیرغم همهٔ اینا دلش می‌خواد تنها باشه
دوست دارم یه ورژن عین خودم داشته باشم، عین خودم کم حرف یا بهتره بگم بی حرف
بیاد بغلم کنه، بیاد
الان باشه که از شدت افکار درهم برهم دارم پرت و پلا روی کاغذ میارم، الان که خواب ازم قریبه
یکم محبت کن، واقعا بهش نیاز دارم، ابراز علاقه ای چیزی، می تونی؟
حداقل یه هدیه ای، گلی
فقط یه امید، یکمم انگیزه قاطیش، یادت هست؟ تو یه دلخوشی بهم بدهکاری
مثلا میتونی بیای از پنجرهٔ اتاقم هر شب دعوت به آغوشت کنی منو
زیر بالشتم شکلات بزاری که من فکر کنم بابانوئل اورده شب عید، که حداقل اون به فکرمه
حالم خیلی بده و دیر شده واسه این چیزا، میدونم، دیگه خیلی پیر شدم، خیلی فرسوده
یه روحِ مردنی به درد هیچکس نمیخوره، میفهمی که؟ از لحاظ روانی خسته ام
ولی بازم، از این تصویر که میای و بغلم می کنی و اینا، یه لبخندی روی این نشسته بود، که اگر کسی اون لبخند رو میدید تابلوش میزد روبروی تختش
ولی بعدش، بعدش ترکید، اون لبخند ترکید، اون حباب، مثل یه تلنگر به یه خوشحال، مثل یه مستِ پاتیل که یه دفعه روی سرش یه پارچ‌ پر از یخ های مکعبی ریخته میشه
از خیالت اومدم بیرون الان
و از فردا باز هم به زندگی نکبت بارم ادامه میدم، انقدر ادامه میدم که یه روز بالاخره تموم شه
ثلی این حقم نیست، باید میبودی میدیدی که به یک لحظه یه لبخند چطوری میتونه مثل دریاچهٔ ارومیه خشک شه...
۰۰:۵۹
۱۸شهریور۹۹
مهدیه

پ ن: نمیدونستم برای کی بفرستم
خب...
ببخشید اگر ناراحت شدی

بدنم وقتی هر روز مجبورش می‌کنم ۸ صبح بیدار شه:

I either feel no emotions or too many at once.

۰۰:۰۰

They start missing you when they fail at replacing you.

This is the kind of tired that sleep can't fix.

I feel like I'm already tired tomorrow.

+ Who hurt you?
- My own expectations.

چرا تا به من می‌رسه همه کارام اشتباه تلقی میشه؟

یعنی مثلاً رو اسمم چیزی ثبت شده که این هر چی گفت بپرین بهش یا قضیه چیه؟