💬 توییتر ملوبات
🗣 یاس
‌

استرسی که توی مدرسه ی حضوری داشتیم،الان با مجازی بودنش به حد روانیا میرسه

از آشناییتون خوشحالم
‏کلام: هیچکس
‏آهنگ: مهدیار
‏مجموعه: مجاز
تاریخ انتشار: ۱۲ فروردین
‏پیش‌خریدِ مجموعه‌ی مجاز: ⁦ hichkas.me ⁩

‏⁧ #مجاز ⁩

همچنین

من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم(:

لعنت به کرونا که نمیتونم دستاتو بگیرم

دست گرفتن چیه دیدنم قشنگیای خودشو داره.

فیلم، کتاب و یا سریالی خوبه که وقتی تموم میشه تو ناراحتی؛
نه بخاطر پایان تلخ؛ بلکه بخاطر اینکه نمی‌خوای از خوندن/دیدن اون دست بکشی.

بیاین یه جوک دارم

مورد داشتیم طرف ﺷﺒﻮﻧﻪ می‌رفته بهزيستی
ﮐﻮﻟﺮ ﺑﭽﻪ ﯾﺘﯿﻤﺎ ﺭﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ می‌کرده؛ ازش می‌پرسن چرا این کارو می‌کنی؟!
میگه: نمی‌خوام ﯾﻪ ﻭﻗﺖ ﻓﮏ ﮑﻨﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺪﺍﺭﻥ.

وات ایز د کاست اف لایز؟

‌هیچوقت نفهمیدم؛ نفهمیدم رفتن یک کنش است یا واکنش؛ آیا عملی‌است که باعث ناخشنودی‌ها و دلتنگی‌ها و تَر شدن لب‌های خشکی‌ست که تنها با اشک‌ها رنگ می‌گیرند؟! و یا تنها عکس‌العملی‌ست در برابر اتفاقاتی که موجب ناخشنودی و دلدادگی و تر شدنِ لب‌های خشکی‌ست که هر روز با قطره‌هایِ فرو ریخته از دیده‌ها جانی می‌گیرند؟!
حدس می‌زنم؛ نمی‌دانم، تنها حدس می‌زنم پاسخ این سوالات بستگی به من یا تو بودن دارد. اینکه من می‌روم یا تو می‌روی؛ اینکه من می‌مانم یا تو می‌مانی؛ اینکه من می‌روم و تو نمی‌آیی!
احساس می‌کنم؛ نمی‌دانم، تنها احساس می‌کنم هر کداممان آن عزیزِ رفته‌یِ دیگری هستیم؛ من رفتنِ کسی را دیدم و کسی با رفتنِ من رفت و کسی با رفتنش و‌....
انگار، حتما نه، تنها انگار زندگی چرخه‌ایست از رفتن‌ها؛ نماندن‌ها. اما مطمئنم؛ می‌دانم و مطمئنم که در دو جا این چرخه تواناییِ قطع شدن دارد. یکی همانی که رفیقِ جدایی‌ناپذیرِ زندگی‌مان، مرگ و دیگری چرخه‌ای در خلافِ جهتِ زندگی، عشق است.
عشق را دیده‌ام و از آن می‌ترسم؛ می‌دانی، آخر نقطه‌یِ اشتراکی با مرگ دارد!
مهیار.

راه ما، راه بد، راه کم‌نوری‌ست
درد، درد رمز پیروزی‌ست.

پروفایل مهیار؟
Speech109

ببخشید من دارم بفرمایید شام میبینم ولی طغرل کو؟

وااای که چقدر این جدیده رو مخههه.