با این ویس ها میشه مُرد ...
صحبت های سعید، کودک کاری ده ساله در پیرامون کرونا
لطفا در این شرایط هوای کودکان کار را داشته باشیم ...

#زندگی_از_نگاه_کودک_کار
عکس شماره‌ی ۱
@mojeneveshte2

ساکنان دریا ؛
پس از مدتی
دیگر صدای امواج را
نمی‌شنوند
چه تلخ است روایت غم بار عادت!

تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم.

من درد مشترکم مرا فریاد کن.

کنار تموم خاطره هام با این اهنگ

امروز فقط مال تو رو یادم اومد :)

من خدا را در قمقمه آب یافته‌ام! در عطر یک گل، در خلوص برخی کتاب‌ها و حتی نزد بی‌دینان.
اما تقریبا هیچ گاه وی را نزد آنانی که کارشان سخن گفتن از اوست، نیافتم.

اشک رازی‌ست
لبخند رازی‌ست
عشق رازی‌ست
اشکِ آن شب لبخندِ عشقم بود.
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی...
من دردِ مشترکم
مرا فریاد کن.
درخت با جنگل سخن می‌گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می‌گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه‌های تو را دریافته‌ام
با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌هایت با دستانِ من آشناست.
در خلوتِ روشن با تو گریسته‌ام
برایِ خاطرِ زندگان،
و در گورستانِ تاریک با تو خوانده‌ام
زیباترینِ سرودها را
زیرا که مردگانِ این سال
عاشق‌ترینِ زندگان بوده‌اند.
دستت را به من بده
دست‌های تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می‌گویم
به‌سانِ ابر که با توفان
به‌سانِ علف که با صحرا
به‌سانِ باران که با دریا
به‌سانِ پرنده که با بهار
به‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گوید
زیرا که من
ریشه‌های تو را دریافته‌ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست...