Forwarded from Gavazn
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آنها با خون و اشک مردم ما، انقلاب صنعتیشان را تامین مالی کردند
نخستوزیر کشور باربادوس:
چرا هر بار که در مورد کشورهایی از جنوب صحبت میکنیم، اولین ادعا فساد است؟ آخرین باری که ایالات متحده، انگلیس و اروپا را بررسی کردم آنها هم با فساد روبهرو بودند اما هیچکس نمیگوید که آنها بهدلیل فساد، قادر به دستیابی به اهداف خود نیستند.
چرا ما در مورد این واقعیت صحبت نمیکنیم که کشورهای استعماری به کشورهای که مستقل شدند، اجازه ندادهاند تا بخشهای قابل توجهی از ثروت خود را استخراج کنند؟ به گونهای که ما هیچ سیستم مراقبتهای بهداشتی، مسکن، آموزش و همچنین هیچ سیستم حقوقی مناسبی نداریم.
آنچه اتفاق افتاده این است که ما از زمان استقلال، وقت خود را صرف کردیم تا به مردم خود آنچه را که شمال جهانی در طی قرنها از ما گرفته، بدهیم. آنها با خون، عرق و اشکهای مردم ما، انقلاب صنعتیشان را تامین مالی کردهاند. انقلاب صنعتی که خود عامل این بحران آب و هوایی است!
حالا ما باید تاوان بحران آب و هوایی را بپردازیم که بهدلیل انقلاب صنعتی رخ داده است! آنها هیچ صلاحیت اخلاقی ندارند که در مورد تامین مالی تغییرات آب و هوایی چیزی بگویند.
نخستوزیر کشور باربادوس:
چرا هر بار که در مورد کشورهایی از جنوب صحبت میکنیم، اولین ادعا فساد است؟ آخرین باری که ایالات متحده، انگلیس و اروپا را بررسی کردم آنها هم با فساد روبهرو بودند اما هیچکس نمیگوید که آنها بهدلیل فساد، قادر به دستیابی به اهداف خود نیستند.
چرا ما در مورد این واقعیت صحبت نمیکنیم که کشورهای استعماری به کشورهای که مستقل شدند، اجازه ندادهاند تا بخشهای قابل توجهی از ثروت خود را استخراج کنند؟ به گونهای که ما هیچ سیستم مراقبتهای بهداشتی، مسکن، آموزش و همچنین هیچ سیستم حقوقی مناسبی نداریم.
آنچه اتفاق افتاده این است که ما از زمان استقلال، وقت خود را صرف کردیم تا به مردم خود آنچه را که شمال جهانی در طی قرنها از ما گرفته، بدهیم. آنها با خون، عرق و اشکهای مردم ما، انقلاب صنعتیشان را تامین مالی کردهاند. انقلاب صنعتی که خود عامل این بحران آب و هوایی است!
حالا ما باید تاوان بحران آب و هوایی را بپردازیم که بهدلیل انقلاب صنعتی رخ داده است! آنها هیچ صلاحیت اخلاقی ندارند که در مورد تامین مالی تغییرات آب و هوایی چیزی بگویند.
◾نامه جمعی از زنان زندانی سیاسی از اوین: «تغییرات اقلیمی؛ هشداری برای فرزندان ایران»
✔️زنان زندانی ضمن یادآوری شرایط اقلیمی تحت خطر ایران، شش مطالبه جهت حفاظت از محیط زیست و مقابله با خطراتی که به واسطه تغییرات اقلیمی آینده کشور را تهدید میکند، مطرح کردهاند. آنان از همگان خواستهاند از این مطالبات حمایت کرده و به «جنبش اقلیمی» در جهان بپیوندند.
➖با پیوستن به جنبش جهانی اقلیمی میتوانیم به جای آنکه پارهای از مشکل باشیم بخشی از راهحل بشویم.
متاسفانه باید اذعان کرد که ایران با قرار گرفتن در مقام ششم جهانی، نه تنها از بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانهای است بلکه همزمان یکی از آسیبپذیرترین کشورها نسبت به اثرات منفی تغییرات اقلیمی نیز است و انتشار دیاکسید کربن در ایران ۶۷۸ میلیون تُن در سال است که به تنهایی با مجموعه همین میزان گاز گلخانهای که در کشورهای فرانسه، بریتانیا، سوئد، نروژ و سوئیس تولید میشود، برابری میکند. همزمان ایران مستعد خشکسالی، کمآبی، ریزگرد، توفانهای گردوغبار، سیلهای ناگهانی و سایر رویدادهای آبوهوایی شدیدی است که به دلیل تغییرات اقلیمی در حال تشدید است و اثرات مخربی بر کشاورزی، اقتصاد، تامین آب آشامیدنی، سلامت و غیره دارند.
➕ در همین راستا اقدامات زیر را در ایران ضروری و ممکن میدانیم. همه این موارد با در نظر گرفتن عدالت اجتماعی و اقلیمی و حمایت از اقشار آسیبپذیر و با مشارکت مردمی بهخصوص زنان، جوانان، جوامع محلی و اقلیتهای بومی محقق خواهد شد:
۱- گذار از سوختهای فسیلی و حرکت به سوی استفاده از ظرفیتهای کشور در زمینه انرژی تجدیدپذیر (خورشیدی و بادی)
۲- حفاظت و احیای زیستبومهای جاذب دیاکسید کرین (جنگلها، تالابها، آبسنگهای مرجانی خلیج فارس و...) و تنوع زیستی که ضامن سلامت آنهاست.
۳- گذار به اقتصاد کم کربن و توسعه تابآور
۴- کاهش آلودگی و افزایش بهرهوری و انرژی و کاهش هدر رفت گاز طبیعی و انرژی در فرایند تولید و استفاده از فناوری پاک
۵- کاهش خطر رویدادهای شدید آبوهوایی با مدیریت سوانج، حفاظت از زیستبومها و...
۶- اقدامات اساسی جهت سازشپذیری (Adaptation) نسبت به اثرات غیرقابل اجتناب تغییرات اقلیمی در صنایع کشاورزی، مدیریت یکپارچه آب و غیره
#تغییر_اقلیم
@Azegaar
🖇️متن کامل⬇️
https://www.radiozamaneh.com/759143
✔️زنان زندانی ضمن یادآوری شرایط اقلیمی تحت خطر ایران، شش مطالبه جهت حفاظت از محیط زیست و مقابله با خطراتی که به واسطه تغییرات اقلیمی آینده کشور را تهدید میکند، مطرح کردهاند. آنان از همگان خواستهاند از این مطالبات حمایت کرده و به «جنبش اقلیمی» در جهان بپیوندند.
➖با پیوستن به جنبش جهانی اقلیمی میتوانیم به جای آنکه پارهای از مشکل باشیم بخشی از راهحل بشویم.
متاسفانه باید اذعان کرد که ایران با قرار گرفتن در مقام ششم جهانی، نه تنها از بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانهای است بلکه همزمان یکی از آسیبپذیرترین کشورها نسبت به اثرات منفی تغییرات اقلیمی نیز است و انتشار دیاکسید کربن در ایران ۶۷۸ میلیون تُن در سال است که به تنهایی با مجموعه همین میزان گاز گلخانهای که در کشورهای فرانسه، بریتانیا، سوئد، نروژ و سوئیس تولید میشود، برابری میکند. همزمان ایران مستعد خشکسالی، کمآبی، ریزگرد، توفانهای گردوغبار، سیلهای ناگهانی و سایر رویدادهای آبوهوایی شدیدی است که به دلیل تغییرات اقلیمی در حال تشدید است و اثرات مخربی بر کشاورزی، اقتصاد، تامین آب آشامیدنی، سلامت و غیره دارند.
➕ در همین راستا اقدامات زیر را در ایران ضروری و ممکن میدانیم. همه این موارد با در نظر گرفتن عدالت اجتماعی و اقلیمی و حمایت از اقشار آسیبپذیر و با مشارکت مردمی بهخصوص زنان، جوانان، جوامع محلی و اقلیتهای بومی محقق خواهد شد:
۱- گذار از سوختهای فسیلی و حرکت به سوی استفاده از ظرفیتهای کشور در زمینه انرژی تجدیدپذیر (خورشیدی و بادی)
۲- حفاظت و احیای زیستبومهای جاذب دیاکسید کرین (جنگلها، تالابها، آبسنگهای مرجانی خلیج فارس و...) و تنوع زیستی که ضامن سلامت آنهاست.
۳- گذار به اقتصاد کم کربن و توسعه تابآور
۴- کاهش آلودگی و افزایش بهرهوری و انرژی و کاهش هدر رفت گاز طبیعی و انرژی در فرایند تولید و استفاده از فناوری پاک
۵- کاهش خطر رویدادهای شدید آبوهوایی با مدیریت سوانج، حفاظت از زیستبومها و...
۶- اقدامات اساسی جهت سازشپذیری (Adaptation) نسبت به اثرات غیرقابل اجتناب تغییرات اقلیمی در صنایع کشاورزی، مدیریت یکپارچه آب و غیره
#تغییر_اقلیم
@Azegaar
🖇️متن کامل⬇️
https://www.radiozamaneh.com/759143
Radiozamaneh
نامه جمعی از زنان زندانی سیاسی از اوین: «تغییرات اقلیمی؛ هشداری برای فرزندان ایران»
زنان زندانی ضمن یادآوری شرایط اقلیمی تحت خطر ایران، شش مطالبه جهت حفاظت از محیط زیست و مقابله با خطراتی که به واسطه تغییرات اقلیمی آینده کشور را تهدید میکند، مطرح کردهاند. آنان از همگان خواستهاند از این مطالبات حمایت کرده و به «جنبش اقلیمی» در جهان بپیوندند.
▪️«آزگار» جایی است برای بیان دغدغهها و خردهپارههای تفکر گرداگرد محیط زیست، عدالت اجتماعی، عدالت زیستمحیطی و حیات شهری.
▫️ آزگار مسالۀ محیط زیست را از منظر نقد اقتصادسیاسی پی میگیرد و اعتقاد دارد تخریب طبیعت مستقیما ناشی از منطق زیربنایی ساختار است نه روابط روبنایی که در حقوق و قانون و عملکرد افراد متجلی است. سلب مالکیت و اختصاصیسازی طبیعت و بهرهبرداری از منابع به قصد سود به نفع اقلیت، نهادها و مناسباتی را شکل داده که نتیجۀ آن بحران در همۀ عرصهها بهویژه طبیعت است. نقد این مناسبات ابزاری فراتر از نقد اصلاحطلبانه و کلیشهای دارد.
☑️ آزگار قائل به مرزهای قراردادی در مباحث انسانی و محیط زیستی نیست و تلاش میکند مسائل محلی را هم از سویهای کلینگر و جامع بررسی کند.
✔️ از این رو از دریافت و انتشار مقالات همسو با محورهای مطالعاتی و خط مشی خود، که در پستهای پیشین و مباحث مطرحشده قابل ردگیری است، به ویژه پرداختن به مصائب محیط زیستی ایرانزمین، استقبال میکند. مطالب خود را برای ادمین بفرستید.
➖ به «آزگار» بپیوندید و به دیگران معرفی کنید.
https://news.1rj.ru/str/Azegaar
@Azegaar
▫️ آزگار مسالۀ محیط زیست را از منظر نقد اقتصادسیاسی پی میگیرد و اعتقاد دارد تخریب طبیعت مستقیما ناشی از منطق زیربنایی ساختار است نه روابط روبنایی که در حقوق و قانون و عملکرد افراد متجلی است. سلب مالکیت و اختصاصیسازی طبیعت و بهرهبرداری از منابع به قصد سود به نفع اقلیت، نهادها و مناسباتی را شکل داده که نتیجۀ آن بحران در همۀ عرصهها بهویژه طبیعت است. نقد این مناسبات ابزاری فراتر از نقد اصلاحطلبانه و کلیشهای دارد.
☑️ آزگار قائل به مرزهای قراردادی در مباحث انسانی و محیط زیستی نیست و تلاش میکند مسائل محلی را هم از سویهای کلینگر و جامع بررسی کند.
✔️ از این رو از دریافت و انتشار مقالات همسو با محورهای مطالعاتی و خط مشی خود، که در پستهای پیشین و مباحث مطرحشده قابل ردگیری است، به ویژه پرداختن به مصائب محیط زیستی ایرانزمین، استقبال میکند. مطالب خود را برای ادمین بفرستید.
➖ به «آزگار» بپیوندید و به دیگران معرفی کنید.
https://news.1rj.ru/str/Azegaar
@Azegaar
Telegram
آزگار
نقدِ اقتصادسیاسیِ محیط زیست
Sorkhboom.ir
تماس با آزگار:
@Azegaarr
Sorkhboom.ir
تماس با آزگار:
@Azegaarr
✔️ دوستی علاقمند به مسائل محیط زیست، از یکیدوهفته پیش فقط با رصد وضعیت از دادههای در دسترس، نه خاص و محرمانه و دولتی، هشدار سیل داد.
اما سیستم فاسد، بیعرضه و بیسواد و احمق و با مدیران شلمغز و کارمندان بیمایه سبب شدهاند و میشوند هر دم فاجعهای تازه را.
این سیستم با برکشیدن افراد فاسد و بیمایه عملا در ابتداییترین کارکردهای خود نیز ناتوان از اقدام و عمل بههنگام و مناسب است.
سیستمی بدون نظارت، غیرپاسخگو که درگیر روزمرگی است و بهرهمندی از مواهب و مزایای مالی قانونی و غیرقانونی.
#سیل
@Azegaar
اما سیستم فاسد، بیعرضه و بیسواد و احمق و با مدیران شلمغز و کارمندان بیمایه سبب شدهاند و میشوند هر دم فاجعهای تازه را.
این سیستم با برکشیدن افراد فاسد و بیمایه عملا در ابتداییترین کارکردهای خود نیز ناتوان از اقدام و عمل بههنگام و مناسب است.
سیستمی بدون نظارت، غیرپاسخگو که درگیر روزمرگی است و بهرهمندی از مواهب و مزایای مالی قانونی و غیرقانونی.
#سیل
@Azegaar
👍3
◾ضرورت ورود دولت به توسعه تجدیدپذیرها
🖋️ کامیار فکور / صمت
✔️باتوجه به ضرورت توسعه انرژیهای تجدیدپذیر باید در یک نگاه بلندمدت اقدام به توسعه سرمایهگذاری در این بخش توسط دولت کرد، گرچه نگاه دولت و اقتصاد ایران هیچگاه بلندمدت نبوده و چنین انتظاری شاید غیرواقعبینانه باشد. بهانهها برای بودجه برای ورود و سرمایهگذاری در این بخش قانعکننده است، اما اگر از دریچه ساختاری اقتصادی ایران به آن نگاه کنیم که متکی بر اقتصاد سوختهای فسیلی و سودآوری کوتاهمدت آن بوده است و از اساس کلیت ساختار اقتصادی وقعی برای جلوگیری از تخریب محیطزیست نمیگذارد، وگرنه اگر قصدی برای تغییر مسیر وجود داشت، بسیاری از بودجههایی که از جیب مردم در بخشهای فرهنگی و تبلیغاتی صرف میشود که یا اولویتی ندارند یا در اولویت بسیار پایینتری هستند، صرف توسعه در انرژیهای تجدیدپذیر میشد. از طرفی، اگر برنامهای جامع برای گذار به انرژیهای تجدیدپذیر بود، بخشی از سودهای نیروگاههای سوختهای فسیلی به این بخش منتقل میشد و برنامههای دیگر گذار انرژی اجرایی میشد، اما برای نادیده گرفتن توسعه جدی انرژیهای تجدیدپذیر در کشور این امر را به بخش خصوصی حواله کردهاند که بخش خصوصی هم باتوجه به شرایط اقتصادی و موانع مختلف، امکان ورود گسترده به آن را ندارد، اما حتی اگر این امکان را داشت، واگذاری انرژی به بخش خصوصی سیاستی ناکارآمد است. ادعا میشود بخش خصوصی از بخش دولتی «کارآمدتر» است و به همین دلیل حضور آن در یک «بازار رقابتی» و در راستای «حداکثری کردن سود» منجر به توسعه بخش تولیدی خواهد شد.
@Azegaar
➖افسانه کارآیی بخش خصوص
✔️احمد سیف، اقتصاددان و استاد دانشگاه استافوردشر و دانشگاه رجنتس لندن در مقالهای با عنوان «بلای خصوصیسازی» معتقد است که این ادعا بیاساس است. وی درباره خصوصیسازی انرژی به نخستین بررسی در این زمینه میپردازد که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و در آن پولیت به بررسی بیش از ۱۰ مورد خصوصیسازی برق پرداخت و نتیجه گرفت که هیچ اختلافی بین بخش خصوصی و دولتی در پیوند با کارآیی وجود ندارد. درباره نرخ برق پس از خصوصیسازی در کشورهای عضو سازمان همکاریهای اقتصادی و توسعه OECD، بررسی منتشرشده در ۲۰۱۰ نشان داد که قیمتها پس از واگذاری افزایش یافته و بهطور متوسط هم ۲۳.۱ از زمانی که مالکیت در بخش دولتی بود، بیشتر شده است. بررسی دیگری از نرخ برق در ۱۵ کشور اروپایی غربی در ۲۰۱۳ نتیجه گرفت که شاهد افزایش نرخ بودهایم. پژوهشی که در ۲۰۰۷ منتشر شد و خصوصیسازی برق در ۸۳ کشور را بررسی کرد، نتیجه گرفت که اگرچه بهای برق برای مصرفکنندگان صنعتی کاهش داشته است،اما برای خانوارها «شاهد افزایش نرخ بودهایم». بررسی دیگر در ۲۰۰۸ به خصوصیسازی برق در افریقا پرداخت و نتیجه گرفت که میزان کارآیی هیچ رابطهای با وجود بخش خصوصی ندارد.
بانک جهانی در ۲۰۰۵ در یک بررسی از خصوصیسازی برق در جهان نتیجه گرفت که پیامد شیوه مالکیت بر کارآیی «برخلاف ادعایی که اغلب میشود اهمیت چندانی ندارد و در بیشتر بررسیها هیچ رابطه معناداری بین کارآیی و مالکیت خصوصی آنها وجود ندارد». در ۲۰۰۹ بررسی مفصلتری از سوی بانک جهانی منتشر شد که در آن نشان داده شد که واحدهای واگذارشده به بخش خصوصی تمایل بیشتری به بیکار کردن کارگران دارند ـ که در نهایت موجب افزایش کارآیی میشود ـ اما در پیوند با بهبود سرمایهگذاری هیچ شاهدی وجود ندارد.
در ضمن، در این واحدها شاهد افزایش نرخ برق و کاهش شمار خانوارهایی که به برق دسترسی داشتهاند، هم بودهایم. به عبارت دیگر، بهبود بازدهی بهصورت سود بیشتر نصیب سرمایه شده است.
➕بنابراین، نهتنها میتوان توجیه ناکارآمدی را رد کرد، بلکه بااشاره به تجربهها میتوان واگذاری به بخش خصوصی را به ضرر مصرفکننده دید. با این حال این بدان معنا نیست که بخش دولتی بهویژه در ایران که اقتصاد آن با بریز و بپاش رانت و انحصار معنا میگیرد، کارآمد و باکفایت است.توسعه انرژیهای تجدیدپذیر نیازمند ارائه سوبسید و سیاستگذاریهای حمایتگرانه است اما باید فرمان را چرخاند و مسیر دیگری در پیش گرفت، اما این صحبتها در شرایطی مطرح میشود که ایران هیچ پایبندی به توافقات اقلیمی ندارد و تشکلهای محیطزیستی و نهادهای مردمی از قدرت کافی برای فشار بر دولت بهرهمند نیستند.
#تجدیدپذیر
#گذار_انرژی
@Azegaar
🖇️متن کامل⬇️
https://smtnews.ir/d/45revm
🖋️ کامیار فکور / صمت
✔️باتوجه به ضرورت توسعه انرژیهای تجدیدپذیر باید در یک نگاه بلندمدت اقدام به توسعه سرمایهگذاری در این بخش توسط دولت کرد، گرچه نگاه دولت و اقتصاد ایران هیچگاه بلندمدت نبوده و چنین انتظاری شاید غیرواقعبینانه باشد. بهانهها برای بودجه برای ورود و سرمایهگذاری در این بخش قانعکننده است، اما اگر از دریچه ساختاری اقتصادی ایران به آن نگاه کنیم که متکی بر اقتصاد سوختهای فسیلی و سودآوری کوتاهمدت آن بوده است و از اساس کلیت ساختار اقتصادی وقعی برای جلوگیری از تخریب محیطزیست نمیگذارد، وگرنه اگر قصدی برای تغییر مسیر وجود داشت، بسیاری از بودجههایی که از جیب مردم در بخشهای فرهنگی و تبلیغاتی صرف میشود که یا اولویتی ندارند یا در اولویت بسیار پایینتری هستند، صرف توسعه در انرژیهای تجدیدپذیر میشد. از طرفی، اگر برنامهای جامع برای گذار به انرژیهای تجدیدپذیر بود، بخشی از سودهای نیروگاههای سوختهای فسیلی به این بخش منتقل میشد و برنامههای دیگر گذار انرژی اجرایی میشد، اما برای نادیده گرفتن توسعه جدی انرژیهای تجدیدپذیر در کشور این امر را به بخش خصوصی حواله کردهاند که بخش خصوصی هم باتوجه به شرایط اقتصادی و موانع مختلف، امکان ورود گسترده به آن را ندارد، اما حتی اگر این امکان را داشت، واگذاری انرژی به بخش خصوصی سیاستی ناکارآمد است. ادعا میشود بخش خصوصی از بخش دولتی «کارآمدتر» است و به همین دلیل حضور آن در یک «بازار رقابتی» و در راستای «حداکثری کردن سود» منجر به توسعه بخش تولیدی خواهد شد.
@Azegaar
➖افسانه کارآیی بخش خصوص
✔️احمد سیف، اقتصاددان و استاد دانشگاه استافوردشر و دانشگاه رجنتس لندن در مقالهای با عنوان «بلای خصوصیسازی» معتقد است که این ادعا بیاساس است. وی درباره خصوصیسازی انرژی به نخستین بررسی در این زمینه میپردازد که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و در آن پولیت به بررسی بیش از ۱۰ مورد خصوصیسازی برق پرداخت و نتیجه گرفت که هیچ اختلافی بین بخش خصوصی و دولتی در پیوند با کارآیی وجود ندارد. درباره نرخ برق پس از خصوصیسازی در کشورهای عضو سازمان همکاریهای اقتصادی و توسعه OECD، بررسی منتشرشده در ۲۰۱۰ نشان داد که قیمتها پس از واگذاری افزایش یافته و بهطور متوسط هم ۲۳.۱ از زمانی که مالکیت در بخش دولتی بود، بیشتر شده است. بررسی دیگری از نرخ برق در ۱۵ کشور اروپایی غربی در ۲۰۱۳ نتیجه گرفت که شاهد افزایش نرخ بودهایم. پژوهشی که در ۲۰۰۷ منتشر شد و خصوصیسازی برق در ۸۳ کشور را بررسی کرد، نتیجه گرفت که اگرچه بهای برق برای مصرفکنندگان صنعتی کاهش داشته است،اما برای خانوارها «شاهد افزایش نرخ بودهایم». بررسی دیگر در ۲۰۰۸ به خصوصیسازی برق در افریقا پرداخت و نتیجه گرفت که میزان کارآیی هیچ رابطهای با وجود بخش خصوصی ندارد.
بانک جهانی در ۲۰۰۵ در یک بررسی از خصوصیسازی برق در جهان نتیجه گرفت که پیامد شیوه مالکیت بر کارآیی «برخلاف ادعایی که اغلب میشود اهمیت چندانی ندارد و در بیشتر بررسیها هیچ رابطه معناداری بین کارآیی و مالکیت خصوصی آنها وجود ندارد». در ۲۰۰۹ بررسی مفصلتری از سوی بانک جهانی منتشر شد که در آن نشان داده شد که واحدهای واگذارشده به بخش خصوصی تمایل بیشتری به بیکار کردن کارگران دارند ـ که در نهایت موجب افزایش کارآیی میشود ـ اما در پیوند با بهبود سرمایهگذاری هیچ شاهدی وجود ندارد.
در ضمن، در این واحدها شاهد افزایش نرخ برق و کاهش شمار خانوارهایی که به برق دسترسی داشتهاند، هم بودهایم. به عبارت دیگر، بهبود بازدهی بهصورت سود بیشتر نصیب سرمایه شده است.
➕بنابراین، نهتنها میتوان توجیه ناکارآمدی را رد کرد، بلکه بااشاره به تجربهها میتوان واگذاری به بخش خصوصی را به ضرر مصرفکننده دید. با این حال این بدان معنا نیست که بخش دولتی بهویژه در ایران که اقتصاد آن با بریز و بپاش رانت و انحصار معنا میگیرد، کارآمد و باکفایت است.توسعه انرژیهای تجدیدپذیر نیازمند ارائه سوبسید و سیاستگذاریهای حمایتگرانه است اما باید فرمان را چرخاند و مسیر دیگری در پیش گرفت، اما این صحبتها در شرایطی مطرح میشود که ایران هیچ پایبندی به توافقات اقلیمی ندارد و تشکلهای محیطزیستی و نهادهای مردمی از قدرت کافی برای فشار بر دولت بهرهمند نیستند.
#تجدیدپذیر
#گذار_انرژی
@Azegaar
🖇️متن کامل⬇️
https://smtnews.ir/d/45revm
👍1
✔️عکسهایی که TJ Watt از جنگلهای باستانی در ونکوور با فاصلۀ زمانی کمی گرفته است عمق و وسعت و فاجعۀ تخریب و ویرانی که فعالیتهای صنعتی در مناطق بکر و باعظمت طبیعت بهجا نهاده را به خوبی نشان میدهد.
➖سرمایهداری هیچ عرصهای را به حال خود رها نمیکند و دامنهاش را در هرکجا که سود نهفته میگستراند. منطق سرمایهداری، نه بهبودی شرایط، نه بهروزی انسانها و نه بهباشی طبیعت که سوداگری است. سرمایهداری در تضاد کامل با انسان و طبیعت است.
@Azegaar
➖سرمایهداری هیچ عرصهای را به حال خود رها نمیکند و دامنهاش را در هرکجا که سود نهفته میگستراند. منطق سرمایهداری، نه بهبودی شرایط، نه بهروزی انسانها و نه بهباشی طبیعت که سوداگری است. سرمایهداری در تضاد کامل با انسان و طبیعت است.
@Azegaar
◾انتشار دیاکسیدکربن و تغییرات آبوهوایی
🖋️ دیوید هاروی / ترجمهی حسین رحمتی
✔️ من همواره معتقد بودهام که مسائل زیستمحیطی را باید جدی گرفت اما به سناریوها و بینشهای آخرالزمانی مشکوک بودم. با این حال وقتی دیدیم که غلظت کربن به رقم بیسابقهی 400 واحد در میلیون رسیده است، درحالیکه بالاترین میزان غلظت کربن دیاکسید در طول 800 هزار سال 300 واحد در میلیون بوده است نگاهم از اساس تغییر کرد. معنای 400 میلیون واحد در میلیون این است که میزان انتشار کربن نیست که باید بدان توجه و آن را کنترل کنیم بلکه ما باید به سطح مطلق غلظت گازهای گلخانهای موجود در جوّ توجه کنیم. سطح کنونی گازهای گلخانهای هیچ شک و تردیدی دربارهی تشدید خشکشدگی، افزایش سریع دمای هوا در مقیاس جهانی، بالاآمدن سریع سطح آب دریاها، افزایش تناوب الگوهای آبوهواییِ شدید و غیره برجای نمیگذارد. این نشان میدهد که سیاست کنترل میزان انتشار کربن را که این روزها نقل محافل است باید تغییر داد.
دیدن نمودار تغییرات غلظت کربن دیاکسید در 800 هزار سال پیش اینگونه همه چیز را در جهانبینیام تغییر داد. مسألهی تغییرات آبوهوایی از چیزی که من فکر میکردم که با تکنیکهای معمول و مداخلات عاقلانه قابل مدیریت است به چیزی رسید که مستلزم دگرگونی ریشهایِ تمام روشهای تفکر، تمام روشهای انجام کارها و شیوهی زندگی است. نه تنها باید مصرف سوختهای فسیلی و میزان انتشار کربن را بهطور چشمگیری کاهش دهیم بلکه باید بهطور جدیتر به راههایی برای خارج کردن کربن دیاکسید از اتمفسر و بازگردان آن به جای خودش یعنی زیر زمین بیندیشیم.
ما باید بهطور جدیتر به مشکل تغییر آبوهوا و انتشار کربن دیاکسید بیندیشیم. باید بهطور جدیتر به روشهای کنترل و مهار افزایش مداوم انتشار گازهای گلخانهای بهویژه در چین و در بازارهای نوپا در سراسر جهان بیندیشیم. اما وقتی دولتهای ایالات متحد، بریتانیا یا اروپا به این کشورها میگویند که «شما نباید این کار را بکنید» آنها بهدرستی پاسخ میدهند که «100 سال است که این کار را اینقدر کردید تا به منزلت کنونیتان دست یافتید پس چرا ما نباید همین کار را برای 100 سال آینده انجام دهیم؟» کربنی که هند، چین، برزیل و ترکیه تولید میکنند مدام در حال افزایش بوده است. ما باید راهی بیابیم برای ایجاد توسعهی اقتصادی بدون افزایش شدت کربن و مصرف روزافزون سوختهای فسیلی.
➖در اینجا یک مسألهی فوری هست که باید در تفکر و روالهای اقتصادی وسیاسی بدان پرداخت. اما توجه کنید که در پس همهی اینها یک مشکل بزرگ نهفته و آن انباشت سرمایه است. با این همه این نیروی پیشبرندهی انباشت سرمایه در چین بود که توسعه را به همان روشی ایجاب کرد که آنها در پیش گرفتند. خب با توجه به این که چین و بازارهای نوپا از راه ورود به گسترش افراطی که منجر به افزایش شدید انتشار گازهای گلخانهای شد سرمایهداری جهانی را از منجلاب 8-2007 عمدتاً بیرون کشیدند بنابراین میتوان گفت که ما با وضعیتی مواجهایم که در آن، بقای سرمایهداری در گروی تداوم پروژهی گسترشگرایانه در تمام این کشورها به هزینهی انتشارِ شدیدتر کربن دیاکسید است. اما باید تأکید کنم که مشکل˙ غلظتِ از پیش موجود کربن دیاکسید است. جامعهی جهانی باید هرچه زودتر به این مشکل بپردازد و این در گروی به چالش کشیدن نیروی پیشبرندهای است که در پس این مشکل نهفته است: نرخهای بیپایان و مرکب انباشت سرمایه.
🖇️متن کامل⬇️
https://wp.me/p2GDHh-5lJ
#تغییر_اقلیم
@Azegaar
🖋️ دیوید هاروی / ترجمهی حسین رحمتی
✔️ من همواره معتقد بودهام که مسائل زیستمحیطی را باید جدی گرفت اما به سناریوها و بینشهای آخرالزمانی مشکوک بودم. با این حال وقتی دیدیم که غلظت کربن به رقم بیسابقهی 400 واحد در میلیون رسیده است، درحالیکه بالاترین میزان غلظت کربن دیاکسید در طول 800 هزار سال 300 واحد در میلیون بوده است نگاهم از اساس تغییر کرد. معنای 400 میلیون واحد در میلیون این است که میزان انتشار کربن نیست که باید بدان توجه و آن را کنترل کنیم بلکه ما باید به سطح مطلق غلظت گازهای گلخانهای موجود در جوّ توجه کنیم. سطح کنونی گازهای گلخانهای هیچ شک و تردیدی دربارهی تشدید خشکشدگی، افزایش سریع دمای هوا در مقیاس جهانی، بالاآمدن سریع سطح آب دریاها، افزایش تناوب الگوهای آبوهواییِ شدید و غیره برجای نمیگذارد. این نشان میدهد که سیاست کنترل میزان انتشار کربن را که این روزها نقل محافل است باید تغییر داد.
دیدن نمودار تغییرات غلظت کربن دیاکسید در 800 هزار سال پیش اینگونه همه چیز را در جهانبینیام تغییر داد. مسألهی تغییرات آبوهوایی از چیزی که من فکر میکردم که با تکنیکهای معمول و مداخلات عاقلانه قابل مدیریت است به چیزی رسید که مستلزم دگرگونی ریشهایِ تمام روشهای تفکر، تمام روشهای انجام کارها و شیوهی زندگی است. نه تنها باید مصرف سوختهای فسیلی و میزان انتشار کربن را بهطور چشمگیری کاهش دهیم بلکه باید بهطور جدیتر به راههایی برای خارج کردن کربن دیاکسید از اتمفسر و بازگردان آن به جای خودش یعنی زیر زمین بیندیشیم.
ما باید بهطور جدیتر به مشکل تغییر آبوهوا و انتشار کربن دیاکسید بیندیشیم. باید بهطور جدیتر به روشهای کنترل و مهار افزایش مداوم انتشار گازهای گلخانهای بهویژه در چین و در بازارهای نوپا در سراسر جهان بیندیشیم. اما وقتی دولتهای ایالات متحد، بریتانیا یا اروپا به این کشورها میگویند که «شما نباید این کار را بکنید» آنها بهدرستی پاسخ میدهند که «100 سال است که این کار را اینقدر کردید تا به منزلت کنونیتان دست یافتید پس چرا ما نباید همین کار را برای 100 سال آینده انجام دهیم؟» کربنی که هند، چین، برزیل و ترکیه تولید میکنند مدام در حال افزایش بوده است. ما باید راهی بیابیم برای ایجاد توسعهی اقتصادی بدون افزایش شدت کربن و مصرف روزافزون سوختهای فسیلی.
➖در اینجا یک مسألهی فوری هست که باید در تفکر و روالهای اقتصادی وسیاسی بدان پرداخت. اما توجه کنید که در پس همهی اینها یک مشکل بزرگ نهفته و آن انباشت سرمایه است. با این همه این نیروی پیشبرندهی انباشت سرمایه در چین بود که توسعه را به همان روشی ایجاب کرد که آنها در پیش گرفتند. خب با توجه به این که چین و بازارهای نوپا از راه ورود به گسترش افراطی که منجر به افزایش شدید انتشار گازهای گلخانهای شد سرمایهداری جهانی را از منجلاب 8-2007 عمدتاً بیرون کشیدند بنابراین میتوان گفت که ما با وضعیتی مواجهایم که در آن، بقای سرمایهداری در گروی تداوم پروژهی گسترشگرایانه در تمام این کشورها به هزینهی انتشارِ شدیدتر کربن دیاکسید است. اما باید تأکید کنم که مشکل˙ غلظتِ از پیش موجود کربن دیاکسید است. جامعهی جهانی باید هرچه زودتر به این مشکل بپردازد و این در گروی به چالش کشیدن نیروی پیشبرندهای است که در پس این مشکل نهفته است: نرخهای بیپایان و مرکب انباشت سرمایه.
🖇️متن کامل⬇️
https://wp.me/p2GDHh-5lJ
#تغییر_اقلیم
@Azegaar
نقد اقتصاد سیاسی
انتشار دیاکسیدکربن و تغییرات آبوهوایی / دیوید هاروی / ترجمهی حسین رحمتی
بهمناسبت بیستوششمین کنفرانس آبوهوایی سازمان ملل در گلاسکوی اسکاتلند دربارهی محیط زیست ___________________ ما با وضعیتی مواجهایم که در آن، بقای سرمایهداری در گروی تداوم پروژهی گسترشگرایانه…
👍1
◾حجم مواد غذایی هدررفته اتحادیه اروپا بیش از حجم واردات است
✔️تازهترین گزارش اتحادیه اروپا نشان میدهد که حجم غذای تلف و دور ریخته شده در کشورهای عضو این اتحادیه، بیشتر از حجم واردات مواد غذایی است.
براساس این گزارش سالانه حدود ۱۵۳ میلیون تن مواد غذایی در اتحادیه اروپا دور ریخته میشود که دو برابر پیشبینیهای قبلی است و پانزده میلیون تن بیشتر از میزان واردات مواد غذایی است.
فرانک مک ایلسن، یکی از محققانی که در انتشار این گزارش نقش داشته میگوید: « در زمانی که قیمتهای مواد غذایی و بحران هزینه زندگی، در اتحادیه اروپا سرسام آور شده باید گفت که این یک رسوایی است. اتحادیه اروپا اکنون فرصت بزرگی برای تعیین طرح های الزام آور قانونی برای کاهش ضایعات غذایی خود تا سال ۲۰۳۰ دارد.»
اولیویه دی شوتر، گزارشگر ویژه سازمان ملل در بخش مبارزه با فقر می گوید «مشکل این است که صنعت کشاورزی مدرن در دهه های گذشته سود و منفعت مالی را به ضایعات ترجیح داده است.»
او می گوید: که «شرکت های زنجیره ای توزیع مواد غذایی ترجیح می دهند بدلیل سود بیشتر مواد غذایی را بجای ارزان کردن دور بریزند و این یکی از عوامل اتلاف و هدردادن بی سابقه مواد غذایی است.»
#سرمایهداری
#استعمارسبز
@Azegaar
https://parsi.euronews.com/2022/09/20/eu-waste-more-food-than-import
✔️تازهترین گزارش اتحادیه اروپا نشان میدهد که حجم غذای تلف و دور ریخته شده در کشورهای عضو این اتحادیه، بیشتر از حجم واردات مواد غذایی است.
براساس این گزارش سالانه حدود ۱۵۳ میلیون تن مواد غذایی در اتحادیه اروپا دور ریخته میشود که دو برابر پیشبینیهای قبلی است و پانزده میلیون تن بیشتر از میزان واردات مواد غذایی است.
فرانک مک ایلسن، یکی از محققانی که در انتشار این گزارش نقش داشته میگوید: « در زمانی که قیمتهای مواد غذایی و بحران هزینه زندگی، در اتحادیه اروپا سرسام آور شده باید گفت که این یک رسوایی است. اتحادیه اروپا اکنون فرصت بزرگی برای تعیین طرح های الزام آور قانونی برای کاهش ضایعات غذایی خود تا سال ۲۰۳۰ دارد.»
اولیویه دی شوتر، گزارشگر ویژه سازمان ملل در بخش مبارزه با فقر می گوید «مشکل این است که صنعت کشاورزی مدرن در دهه های گذشته سود و منفعت مالی را به ضایعات ترجیح داده است.»
او می گوید: که «شرکت های زنجیره ای توزیع مواد غذایی ترجیح می دهند بدلیل سود بیشتر مواد غذایی را بجای ارزان کردن دور بریزند و این یکی از عوامل اتلاف و هدردادن بی سابقه مواد غذایی است.»
#سرمایهداری
#استعمارسبز
@Azegaar
https://parsi.euronews.com/2022/09/20/eu-waste-more-food-than-import
euronews
حجم مواد غذایی هدررفته اتحادیه اروپا بیش از حجم واردات است
تازه ترین گزارش اتحادیه اروپا نشان می دهد که کشورهای عضو اتحادیه اروپا بیش از میزان واردات، مواد غذایی را دور می ریزند.
👍1
✔️صنعت مد و پوشاک بهویژه مد زودگذر هزینهٔ محیط زیستی سنگینی دارد. این صنعت هر سال ۹۲ میلیون تن پارچه دور میریزد و ۹۳ میلیارد متر مکعب آب مصرف میکند که برای تأمین نیاز ۵ میلیون نفر کافی است. در این صنعت استثمار شدید کارگران در جریان است. تولید زباله، ریزپلاستیک، آلودگی آب و تحریک استخراج نفت از اصلیترین عوارض این صنعت پولساز است.
@Azegaar
@Azegaar
👍2
◾آیا رشد سبز امکانپذیر است؟
🖋️جیسون هیکل / آزگار
آیا آنچه اقتصاددانان و سیاستمداران به عنوان آخرین دفاع از سرمایهداری تحت نام «رشد سبز» به شدت بر آن تکیه میکنند امکانپذیر است؟ تحقیقات بسیاری میگویند نه.
کاهش انتشار گازهای گلخانهای با سرعت کافی برای نگهداشت افزایش جهانی دما زیر 1.5 درجه و همان زمان رشد اقتصاد جهانی امکانپذیر نیست. زیرا رشد نیاز به مصرف انرژی بیشتری دارد که کربنزدایی را بسیار دشوار میکند.
- یک مسأله: جداسازی مطلق تولید ناخالص داخلی از انتشار ممکن است (مثلا با استفاده از تجدیدپذیرها!)، و برخی از کشورها در حال حاضر به این مرحله رسیدهاند. اما سوال اساسی این است که آیا ما میتوانیم این کار را با چنان سرعت مناسبی انجام دهیم تا در بودجههای کربن ایمن باقی بمانیم و در عین حال رشد را هم دنبال کنیم. پاسخ منفی است.
- در مورد استفاده از منابع، هرگونه جداسازی مطلق تولید ناخالص داخلی از استفاده از منابع، حتی در خوشبینانهترین فرضیات بعید است محقق شود. چرا؟ به دلیل اثرات برگشتی و محدودیتهای فیزیکی برای کارایی مواد و فناوری.
- همچنین بررسی 835 مطالعه نشان میدهد جداسازی به تنهایی نه برای دستیابی به اهداف اقلیمی کافی است و نه برای کاهش استفاده از منابع به صورت مطلق.
- در نهایت، یک بررسی از 179 مطالعه درباره جداسازی منتشر شده از سال 1990، نشان میدهد «هیچ مدرکی دال بر جداسازی مطلق منابع ملی یا بینالمللی، و هیچ مدرکی دال بر نوع جداسازی مورد نیاز برای پایداری زیستمحیطی» وجود ندارد.
➖به عبارت دیگر، "رشد سبز" وجود خارجی ندارد. اگر میخواهیم خرابی اکولوژیکی را معکوس کنیم، باید هوشمندانهتر از این عمل کنیم: کشورهای پردرآمد باید به طور فعال مصرف منابع و انرژی را کاهش دهند و اقتصاد را بر اساس رفاه سازماندهی کنند نه بر اساس توسعه و رشد دائمی.
#اختصاصی
@Azegaar
🖇️منابع بیشتر در این لینک⬇️
https://twitter.com/jasonhickel/status/1343601950793859072
🖋️جیسون هیکل / آزگار
آیا آنچه اقتصاددانان و سیاستمداران به عنوان آخرین دفاع از سرمایهداری تحت نام «رشد سبز» به شدت بر آن تکیه میکنند امکانپذیر است؟ تحقیقات بسیاری میگویند نه.
کاهش انتشار گازهای گلخانهای با سرعت کافی برای نگهداشت افزایش جهانی دما زیر 1.5 درجه و همان زمان رشد اقتصاد جهانی امکانپذیر نیست. زیرا رشد نیاز به مصرف انرژی بیشتری دارد که کربنزدایی را بسیار دشوار میکند.
- یک مسأله: جداسازی مطلق تولید ناخالص داخلی از انتشار ممکن است (مثلا با استفاده از تجدیدپذیرها!)، و برخی از کشورها در حال حاضر به این مرحله رسیدهاند. اما سوال اساسی این است که آیا ما میتوانیم این کار را با چنان سرعت مناسبی انجام دهیم تا در بودجههای کربن ایمن باقی بمانیم و در عین حال رشد را هم دنبال کنیم. پاسخ منفی است.
- در مورد استفاده از منابع، هرگونه جداسازی مطلق تولید ناخالص داخلی از استفاده از منابع، حتی در خوشبینانهترین فرضیات بعید است محقق شود. چرا؟ به دلیل اثرات برگشتی و محدودیتهای فیزیکی برای کارایی مواد و فناوری.
- همچنین بررسی 835 مطالعه نشان میدهد جداسازی به تنهایی نه برای دستیابی به اهداف اقلیمی کافی است و نه برای کاهش استفاده از منابع به صورت مطلق.
- در نهایت، یک بررسی از 179 مطالعه درباره جداسازی منتشر شده از سال 1990، نشان میدهد «هیچ مدرکی دال بر جداسازی مطلق منابع ملی یا بینالمللی، و هیچ مدرکی دال بر نوع جداسازی مورد نیاز برای پایداری زیستمحیطی» وجود ندارد.
➖به عبارت دیگر، "رشد سبز" وجود خارجی ندارد. اگر میخواهیم خرابی اکولوژیکی را معکوس کنیم، باید هوشمندانهتر از این عمل کنیم: کشورهای پردرآمد باید به طور فعال مصرف منابع و انرژی را کاهش دهند و اقتصاد را بر اساس رفاه سازماندهی کنند نه بر اساس توسعه و رشد دائمی.
#اختصاصی
@Azegaar
🖇️منابع بیشتر در این لینک⬇️
https://twitter.com/jasonhickel/status/1343601950793859072
Twitter
Economists and politicians lean heavily on the promise of "green growth" as a last-ditch defense of capitalism. But is green growth possible? This year brought a lot of new research to bear on this question. Here's a summary:
Forwarded from نقد اقتصاد سیاسی
تنها مبنای تغییر درازمدت و دائمی در نحوهی ارتباط بشر با بقیهی طبیعت، یک انقلاب اکو سوسیالیستی است. اگر این تحول را ایجاد نکنیم، ممکن است فاجعه را به تعویق بیندازیم، اما وقوع فاجعه اجتنابناپذیر است. «اکوسوسیالیسم یا بربریت: راه سومی وجود ندارد.» اما منظور ما از اکوسوسیالیسم چیست؟ و منظور ما از انقلاب اکوسوسیالیستی چیست؟
____________
👈متن کامل
____________
👈متن کامل
👍6
Spectrum.Magazine.-EcoFeminism.pdf
23.5 MB
◾پروندهای در معرفی اکوفمینیسم
شماره اول گاهنامه اسپکتروم با موضوع اکوفمینیسم تلاش دارد ایدههای نظری و عملی اکوفمینیسم را به مخاطب فارسی زبان بیشتر معرفی کرده و ابهامات و سوءبرداشتهای محتمل از این نظریه را مورد ملاحظه قرار دهد.
➖عناوین مقالهها:
- اکوفمینیسم، گرتا گارد
- نقش جنسیت در چرخه تولید مواد غذایی:
از پاسداری زمین تا آشپزخانه
- حقوق حیوانات؛ اهرمی کلیدی یا باری اضافی بر دوش فمینیسم؟
- اگرواکولوژی و نقش آن در توانمندسازی زنان
- زنان و جنبش محیط زیستی پسماند صفر
هنر حیوان، نگاهی بر سیاستهای جنسی گوشت
- در حمایت از اکوفمینیسم: پاسخی به انتقادات
- گفتگو با اعظم بهرامی
#اکوفمینیسم
#اکوسوسیالیسم
@Azegaar
شماره اول گاهنامه اسپکتروم با موضوع اکوفمینیسم تلاش دارد ایدههای نظری و عملی اکوفمینیسم را به مخاطب فارسی زبان بیشتر معرفی کرده و ابهامات و سوءبرداشتهای محتمل از این نظریه را مورد ملاحظه قرار دهد.
➖عناوین مقالهها:
- اکوفمینیسم، گرتا گارد
- نقش جنسیت در چرخه تولید مواد غذایی:
از پاسداری زمین تا آشپزخانه
- حقوق حیوانات؛ اهرمی کلیدی یا باری اضافی بر دوش فمینیسم؟
- اگرواکولوژی و نقش آن در توانمندسازی زنان
- زنان و جنبش محیط زیستی پسماند صفر
هنر حیوان، نگاهی بر سیاستهای جنسی گوشت
- در حمایت از اکوفمینیسم: پاسخی به انتقادات
- گفتگو با اعظم بهرامی
#اکوفمینیسم
#اکوسوسیالیسم
@Azegaar
👍3
◾یک تناقض جنایی: رشد همزمان گرسنگی و تولیدات کشاورزی
🖋️آزگار
✔️یک مطالعه جدید توسط موسسه War On Want در لندن نشان میدهد که با وجود اینکه سیستم غذایی جهانی 6000 کالری، بیش از ۲.۶ برابر نیازهای متوسط کالری یک فرد تولید میکند، ۲.۳ میلیارد نفر دسترسی مطمئن به غذای سالم و مغذی ندارند؛ 150 میلیون نفر افزایش نسبت به سال 2019.
این تناقض جنایی را چگونه می توان توضیح داد؟
➖طبق گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد بین سالهای 2005 تا 2020 تولید جهانی غذا در اثر کودهای مصنوعی جدید و اصلاحات ژنتیکی، بهطور قابل توجهی افزایش یافته است: بازدهی محصولات نیشکر، ذرت، برنج و گندم و عرضه جهانی میوه بیش از 50% افزایش یافته است. تولید انواع سبزیجات 65% افزایش یافت. شیر 53% و تولید گوشت حداقل 40%.
علاوه بر این 3.1 میلیارد نفر قادر به دریافت یک رژیم غذایی مغذی نیستند: «امروز، با وجود ثروت بیسابقهای که در جهان وجود دارد، از هر هفت نفر یک نفر گرسنه به رختخواب میرود».
بدتر از این، در سال آینده صندوق بینالمللی پول درباره یک «بحران غذایی» بالقوه هشدار داده است زیرا افزایش قیمتها امنیت غذایی یک میلیارد نفر دیگر را بهاصطلاح «کانونهای گرسنگی» در کشورهای فقیر تهدید میکند.
سود انحصاری
همانطور که War On Want خاطرنشان میکند، سیستم غذایی جهانی تحت سلطه تعداد کمی از شرکتهای چندملیتی است که چون مار بر همهچی چنبره زدهاند: از بذرها و دانههای ژنتیکی گرفته تا مواد شیمیایی کشاورزی، زیرساختهای توزیع و خردهفروشی.
بخش دانهها و دانههای ژنتیکی عمدتاً تحت سلطه 5 شرکت قرار دارند. بخش شیمیایی کشاورزی تحت انحصار 5 شرکت است. 58% از بازار جهانی بذر و 77.6% از بازار مواد شیمیایی کشاورزی تنها در اختیار شش شرکت است.
در نهایت، بخش تجارت کالاهای غلات تحت سلطه «گروه ABCD» است. فقط ده شرکت 40% تجارت کشاورزی را در دست دارند. بنا به این گزارش، این انحصارها خود تحت سلطه غولهای بخش مالی و سرمایهگذاران نهادی بزرگتر هستند که عمدتاً در آمریکای شمالی و اروپا مستقر هستند، تقریبا 6 گروه مالی بزرگ. به این ترتیب تنها 30 درصد از زمینهای قابل کشت در اختیار 70 درصد جمعیت کشاورز در جهان است.
در حالی که میلیونها نفر برای دسترسی به غذا تلاش میکنند، طبق این گزارش این انحصارها شاهد «سود فزاینده» بودهاند: «کسانی که به اندازه کافی قدرتمند هستند تا تولید غذا را کنترل کنند، تعیین میکنند که چه کسی آن را مصرف میکند و چه کسی گرسنه میماند».
این بحران سرمایهداری است نه بحران غذا
در سطح جهانی، تا یکسوم غذای تولیدشده قبل از اینکه به دست کسی برسد از بین میرود، عمدتاً در مرحله توزیع. بسیاری از آن تخلیه یا دفن میشود، هدر میرود زیرا نمیتوان آن را بهطور سودآور فروخت، در حالی که میلیونها نفر توانایی خرید غذا را ندارند.
پوچ بودن این سیستم زمانی آشکارتر میشود که در نظر بگیریم که اکثر به اصطلاح «کانونهای گرسنگی» نیز صادرکنندگان مواد غذایی هستند. این کشورهای «فقیر» به اندازه کشورهای توسعهیافته زمینهای قابل کشت دارند و بهطور فزایندهای، بخشهایی از زمینهای آنها حتی در معرض تصرف زمین توسط سفتهبازان خارجی قرار میگیرد.
البته، این مدیران شرکت های کشاورزی یا دلالان وال استریت نیستند که در نتیجه این روند گرسنه میمانند. علیرغم افزایش بازده، انحصار صنایع غذایی باعث شده از سال 2017 قیمت یک رژیم غذایی سالم 7% افزایش یابد. در کنار سود روزافزون شرکتها، این مردم عادی هستند که هزینههای ناشی از شوکهای طبیعی یا ناشی از شیوه تولید سرمایهداری را متحمل میشوند.
#سرمایهداری
#بحران_غذا
#اختصاصی
@Azegaar
منبع:
http://www.marxist.com/2-3-billion-going-hungry-despite-global-overproduction-of-food.htm?fbclid=PAAaYfimJDBVFogWR55YWq37YJuk18gW5Br-6FmcTZcGdRo2WaphT7Nbdcyj4
🖋️آزگار
✔️یک مطالعه جدید توسط موسسه War On Want در لندن نشان میدهد که با وجود اینکه سیستم غذایی جهانی 6000 کالری، بیش از ۲.۶ برابر نیازهای متوسط کالری یک فرد تولید میکند، ۲.۳ میلیارد نفر دسترسی مطمئن به غذای سالم و مغذی ندارند؛ 150 میلیون نفر افزایش نسبت به سال 2019.
این تناقض جنایی را چگونه می توان توضیح داد؟
➖طبق گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد بین سالهای 2005 تا 2020 تولید جهانی غذا در اثر کودهای مصنوعی جدید و اصلاحات ژنتیکی، بهطور قابل توجهی افزایش یافته است: بازدهی محصولات نیشکر، ذرت، برنج و گندم و عرضه جهانی میوه بیش از 50% افزایش یافته است. تولید انواع سبزیجات 65% افزایش یافت. شیر 53% و تولید گوشت حداقل 40%.
علاوه بر این 3.1 میلیارد نفر قادر به دریافت یک رژیم غذایی مغذی نیستند: «امروز، با وجود ثروت بیسابقهای که در جهان وجود دارد، از هر هفت نفر یک نفر گرسنه به رختخواب میرود».
بدتر از این، در سال آینده صندوق بینالمللی پول درباره یک «بحران غذایی» بالقوه هشدار داده است زیرا افزایش قیمتها امنیت غذایی یک میلیارد نفر دیگر را بهاصطلاح «کانونهای گرسنگی» در کشورهای فقیر تهدید میکند.
سود انحصاری
همانطور که War On Want خاطرنشان میکند، سیستم غذایی جهانی تحت سلطه تعداد کمی از شرکتهای چندملیتی است که چون مار بر همهچی چنبره زدهاند: از بذرها و دانههای ژنتیکی گرفته تا مواد شیمیایی کشاورزی، زیرساختهای توزیع و خردهفروشی.
بخش دانهها و دانههای ژنتیکی عمدتاً تحت سلطه 5 شرکت قرار دارند. بخش شیمیایی کشاورزی تحت انحصار 5 شرکت است. 58% از بازار جهانی بذر و 77.6% از بازار مواد شیمیایی کشاورزی تنها در اختیار شش شرکت است.
در نهایت، بخش تجارت کالاهای غلات تحت سلطه «گروه ABCD» است. فقط ده شرکت 40% تجارت کشاورزی را در دست دارند. بنا به این گزارش، این انحصارها خود تحت سلطه غولهای بخش مالی و سرمایهگذاران نهادی بزرگتر هستند که عمدتاً در آمریکای شمالی و اروپا مستقر هستند، تقریبا 6 گروه مالی بزرگ. به این ترتیب تنها 30 درصد از زمینهای قابل کشت در اختیار 70 درصد جمعیت کشاورز در جهان است.
در حالی که میلیونها نفر برای دسترسی به غذا تلاش میکنند، طبق این گزارش این انحصارها شاهد «سود فزاینده» بودهاند: «کسانی که به اندازه کافی قدرتمند هستند تا تولید غذا را کنترل کنند، تعیین میکنند که چه کسی آن را مصرف میکند و چه کسی گرسنه میماند».
این بحران سرمایهداری است نه بحران غذا
در سطح جهانی، تا یکسوم غذای تولیدشده قبل از اینکه به دست کسی برسد از بین میرود، عمدتاً در مرحله توزیع. بسیاری از آن تخلیه یا دفن میشود، هدر میرود زیرا نمیتوان آن را بهطور سودآور فروخت، در حالی که میلیونها نفر توانایی خرید غذا را ندارند.
پوچ بودن این سیستم زمانی آشکارتر میشود که در نظر بگیریم که اکثر به اصطلاح «کانونهای گرسنگی» نیز صادرکنندگان مواد غذایی هستند. این کشورهای «فقیر» به اندازه کشورهای توسعهیافته زمینهای قابل کشت دارند و بهطور فزایندهای، بخشهایی از زمینهای آنها حتی در معرض تصرف زمین توسط سفتهبازان خارجی قرار میگیرد.
البته، این مدیران شرکت های کشاورزی یا دلالان وال استریت نیستند که در نتیجه این روند گرسنه میمانند. علیرغم افزایش بازده، انحصار صنایع غذایی باعث شده از سال 2017 قیمت یک رژیم غذایی سالم 7% افزایش یابد. در کنار سود روزافزون شرکتها، این مردم عادی هستند که هزینههای ناشی از شوکهای طبیعی یا ناشی از شیوه تولید سرمایهداری را متحمل میشوند.
#سرمایهداری
#بحران_غذا
#اختصاصی
@Azegaar
منبع:
http://www.marxist.com/2-3-billion-going-hungry-despite-global-overproduction-of-food.htm?fbclid=PAAaYfimJDBVFogWR55YWq37YJuk18gW5Br-6FmcTZcGdRo2WaphT7Nbdcyj4
In Defence of Marxism
2.3 billion going hungry despite global overproduction of food
A new study by the London-based charity War On Want finds that, even though the global food system produces more than 2.6 times the average person’s caloric needs, 2.3 billion people lack secure access to healthy and nutritious food. How is this criminal…
Forwarded from نقد اقتصاد سیاسی
در آستانهی اول ماه مه، روز جهانی کارگر
_____________
در شکل خاص زیست و کار کارگران عسلویه، میتوان ردپای مفهوم «حیات برهنه» را پی گرفت: حیاتی بیولوژیکی فاقد هرگونه منزلت نیک و نمادین. حیاتی ازپیشموجود که قدرت حاکم تصرفاش کرده، بَرش اِعمال قدرت میکند. حیاتی که رو به سعادت نیست و از قبلْ همهی امکانات و بالقوهگیهایش را برای تبلور یک زندگی نیک، از طریق بروز و پرورش ظرفیتها و نیروهای درونی انسان، از دست داده و از او ستاندهاند.
_____________
👈متن کامل
_____________
در شکل خاص زیست و کار کارگران عسلویه، میتوان ردپای مفهوم «حیات برهنه» را پی گرفت: حیاتی بیولوژیکی فاقد هرگونه منزلت نیک و نمادین. حیاتی ازپیشموجود که قدرت حاکم تصرفاش کرده، بَرش اِعمال قدرت میکند. حیاتی که رو به سعادت نیست و از قبلْ همهی امکانات و بالقوهگیهایش را برای تبلور یک زندگی نیک، از طریق بروز و پرورش ظرفیتها و نیروهای درونی انسان، از دست داده و از او ستاندهاند.
_____________
👈متن کامل
👍9