روایت دوم: خورشید را به جامعه بیاوریم

خانه‌ی خورشید به ما یادآوری کرد که روز زن، تنها جشن گل و شیرینی نیست؛ روز زن یعنی دیدن زنانی که دیده نمی‌شوند. یعنی پرسیدن از خودمان: چه کرده‌ایم برای آنان که در سکوت، بار سنگین بیماری و طردشدگی را بر دوش می‌کشند؟

این زنان، این مادران، نیازمند بازگشت به جامعه‌اند؛ نیازمند آن‌اند که خانواده‌ها و مسئولان نگاهشان را تغییر دهند. بیماری روانی، لکه‌ی ننگ نیست؛ زخمی است که درمان می‌خواهد، مراقبت می‌خواهد، و مهم‌تر از همه، پذیرش می‌خواهد.

-چرا نگهداری از بیماران روانی در خانواده‌ها این‌قدر سخت تلقی می‌شود؟
- آیا ما به اندازه‌ی کافی برای حمایت از روان‌درمانگران و مراقبان سرمایه‌گذاری کرده‌ایم؟
-این بانوان کجای داستانِ ساختنِ ایرانِ قویِ ما جای دارند؟ جریانِ دانشجویی باید چه کند؟

#آغوش‌_صبور

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

روایت سوم: هنر در دل رنج

خانه‌ی خورشید پر بود از دست‌هایی که هنر می‌آفرید: قالی‌های رنگین، بافتنی‌های ظریف، کلاه‌گیس‌هایی که با صبر و مهارت ساخته می‌شد.
این هنرها نشان می‌داد که اگر به آنان فرصت و حمایت داده شود، می‌توانند زندگی متعادلی بسازند؛ می‌توانند دوباره در چرخه‌ی جامعه نقش داشته باشند.
هنرشان فریاد خاموشی بود که می‌گفت: «ما توانمندیم، ما می‌توانیم، فقط ما را باور کنید.»

و حالا چرا جامعه توانایی‌های این زنان را نمی‌بیند و تنها بیماری‌شان را به یاد می‌آورد؟ یا محرومیت استان سبب کم توجهی شده است؟

ادامه دارد...

#آغوش‌_صبور

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

روایت چهارم: باغی در دل خانه

خانه‌ی خورشید، باغی کوچک بود؛ پر از سبزه و گل‌های رنگارنگ. زنانی که عاشق گل و گیاه بودند، با دستانشان زندگی را دوباره می‌رویاندند.
هر گلدان، نمادی از امید بود؛ هر برگ سبز، نشانه‌ای از میل به زیستن.
این عشق به طبیعت، نشان می‌داد که روحشان هنوز زنده است، هنوز می‌خواهد زیبایی را لمس کند و به جهان ببخشد.
خانه‌ی خورشید، خانه‌ی سبز شدن دوباره بود.

و ما در دل این سبزه ها و برگ ها فکر می‌کردیم که آیا ما آماده‌ایم این سبزی و امید را از دیوارهای خانه‌ی خورشید به جامعه بیاوریم؟
- چه کسی مسئول است تا این چرخه‌ی زندگی دوباره در بیرون هم ادامه یابد؟

ادامه دارد...

#آغوش‌_صبور

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

روایت پنجم: اشک‌های مادرانه

در لحظه‌ی آخر، وقتی دست‌هایمان در آغوش هم گره خورد، اشک‌هایشان جاری شد. گفتند: «ما بچه داریم، فرزند داریم
اما آن‌ها نیامدند… شما آمدید.»
این گریه‌ها، گریه‌ی تنهایی بود، گریه‌ی مادرانی که هنوز قلبشان برای فرزندانشان می‌تپد، اما در سکوت، بی‌پناه مانده‌اند.
ما فهمیدیم که حضور ساده‌ی ما، برایشان معنای بزرگی داشت؛ معنای دیده شدن، معنای پذیرفته شدن.
معنای اینکه چه چیزی فرزندان را از آغوش مادر جدا می‌کند؟ ترس؟ ناآگاهی؟ یا بی‌مسئولیتی؟
و تمام اشک های ما در خلوت های دوستانه ی‌مان ریخته شد. جایی که فقط ما بودیم و ما.

_ پایان.

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

"هر روایت!پلی است میان تجربه های ما و شما؛ بخوان و همراه شو ."
@Basij_ub