روایت چهارم: باغی در دل خانه

خانه‌ی خورشید، باغی کوچک بود؛ پر از سبزه و گل‌های رنگارنگ. زنانی که عاشق گل و گیاه بودند، با دستانشان زندگی را دوباره می‌رویاندند.
هر گلدان، نمادی از امید بود؛ هر برگ سبز، نشانه‌ای از میل به زیستن.
این عشق به طبیعت، نشان می‌داد که روحشان هنوز زنده است، هنوز می‌خواهد زیبایی را لمس کند و به جهان ببخشد.
خانه‌ی خورشید، خانه‌ی سبز شدن دوباره بود.

و ما در دل این سبزه ها و برگ ها فکر می‌کردیم که آیا ما آماده‌ایم این سبزی و امید را از دیوارهای خانه‌ی خورشید به جامعه بیاوریم؟
- چه کسی مسئول است تا این چرخه‌ی زندگی دوباره در بیرون هم ادامه یابد؟

ادامه دارد...

#آغوش‌_صبور

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

روایت پنجم: اشک‌های مادرانه

در لحظه‌ی آخر، وقتی دست‌هایمان در آغوش هم گره خورد، اشک‌هایشان جاری شد. گفتند: «ما بچه داریم، فرزند داریم
اما آن‌ها نیامدند… شما آمدید.»
این گریه‌ها، گریه‌ی تنهایی بود، گریه‌ی مادرانی که هنوز قلبشان برای فرزندانشان می‌تپد، اما در سکوت، بی‌پناه مانده‌اند.
ما فهمیدیم که حضور ساده‌ی ما، برایشان معنای بزرگی داشت؛ معنای دیده شدن، معنای پذیرفته شدن.
معنای اینکه چه چیزی فرزندان را از آغوش مادر جدا می‌کند؟ ترس؟ ناآگاهی؟ یا بی‌مسئولیتی؟
و تمام اشک های ما در خلوت های دوستانه ی‌مان ریخته شد. جایی که فقط ما بودیم و ما.

_ پایان.

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

"هر روایت!پلی است میان تجربه های ما و شما؛ بخوان و همراه شو ."
@Basij_ub