اسم شب:
میخوام همه‌ی دکمه‌های آسانسور رو باهم فشار بدم و امیدوار باشم منو به یک جهان موازی ببره.

برام نوشته: برا سامورایی همه‌جا جاپونه.
“رادیو حمیدرضا”

ما از تهِ قلب به مذهبِ لینگُم گرویده‌ایم و دیگر حنای هیچ مذهبی پیشمان رنگی ندارد. جانم برایتان بگوید، اگر خدا وجود داشت دیگر احتیاجی به کشیش و آخوند و خاخام و مسجد و کلیسا و کنیسه نبود. مظهرِ پرستشِ ما محسوس و در دسترس همگی است و میانجی لازم ندارد، حتی از تبلیغ هم بی‌نیاز است. مُشک آنست که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید. چون آنچه که مشکوک است همیشه تبلیغ لازم دارد.
در مملکتی که دزد و مارگیر و آخوند شپشوی آن سالی چندین رأس دکتر به جامعه تحویل میدهند و ارزش دانشگاهی در آن معنی ندارد افتخار میکنم که هیچ مدرکی ندارم.

صادق هدایت/
۱۲۸۱.۱۱.۲۸
۱۳۳۰.۱.۱۹
.

ای دخترِ دور از دسترسِ عزیزِ من... کنارِ پنجره ایستاده‌ام و ضمنِ بازی‌کردن با دستگیره‌‌ی آن، این احساس را پیدا کرده‌ام که وظیفه دارم پنجره را باز کنم و خودم را از آنجا به بیرون پرت کنم.


[کافکا - نامه به فلیسه]

اسم شب:

[‏-سَ سَ سَقفمون
‏+آسمون
‏-سقفمون
‏+آسمووون [خنده]

‏“سقفمون، آسمون آبی باشه.”]

—سنتوری
.

چون مجمع بیداره.
@BeeBooBeeBooBe

[خودم ساختمت
بزرگت کردم
مال منی دیو کوچولو]
.

—سیِ یازدهِ نود و گه.

گفتم “آ”، جوری که تو نبودی. گفتم “آ”، و تو چوب‌سیگاری یادگارت توتون کشیدم. گفتم “آ” و ها درازی کردم تو هوا. گفتم “آ” اما نشنیدم بگی: “غزالَه قیزیم نازالَه قیزیم”. گفتم “آ” و ژاکت اناریت رو تن کردم. گفتم “آ”؛ شاه‌بی‌بی نیستی و برف داره وارش میکنه. “آ”؛ شاه‌بی‌بی توتون هم توتون‌های قدیم. گفتم “آآ”؛ آسمون امشب صدای شِروه خوندن‌های تورو میده.

گفت اسم شب:
[تاریکی و سردی قلبت رو بلعیده غزاله‌ی کوچک.]

‏به خودم اومدم دیدم ساعت ۴ صبح دارم توی نمکدون‌های خالی نمک می‌ریزم.

کمی تا گرگ و میش.

به بزرگ‌تر و صاحابام بگویید، این سگ از خستگی مرد.

مرا تنها با انسان‌هایی که “کیر” می‌کنندمشان قضاوت کنید.

اسم شب:
‏"به ناگاه فرزندی زاده شد. عجیب الخلقه و مفلوک. ببچاره و بیمار. چشم به راه تیمار. وی را "دلتنگی" نام نهادند."

این موزیک رو باید دید. ریخت آدام رو باید دید. درمورد این موزیک ویدیو، همه‌چیز باید. من هم باید. حتی در بستر مُردگی.

—یکبار برای همیشه‌ی همیشه‌ها.

تعدد پیغام‌های ناشناس داره میگه شما‌ها فکر‌می‌کنید غزاله با تمامی مذکرات (ات تأنیث برای مذکر!) می‌پره! حرف‌هاتون می‌رسونه فکر می‌کنید که غزاله‌ پارتنرهای مختلف داره. یا غزاله معتقده خب هر گلی یه بویی و جایی و جونی داره. دارید مستقیم از ویرجین بودن یا نبودن من سوال می‌کنید، از داشتن رابطه‌ی عاطفی با شخص خاص؛ می‌پرسید اگر احسان حسینی واقعا شوگر ددی من نیست پس چی من هست؟ یا آنی که من باهاش هستم مشخصات و جد و آل‌اش کی‌ان؟
شماها می‌دونید من اهل تعارف نیستم همچنین اهل رک‌گویی هم. اتفاقاً من اصلاً هم آدم رُکی نیستم.
‏برای رک بودن باید تا رک گفتن پایین اومد.
‏اما ابراز ،ْ انواع بدیع‌تری هم داره. کما اینکه بعضا، یعنی بعضا بسیار، متوجه ابرازِ از سرْ وا کردن نیستید. اینکه با لبخند بگم: «قربانت شم ...»؛ پس صراحتا عرض می‌کنم: حقیقت زندگانی من مطلقا به هیچ احدی یا جانوری مربوطه نیست. اگر بنظر می‌رسه غزاله مسیحی یا یهودی یا آتئیست یا کلبی یا هیپی یا بدکاره هست یا فالان و‌حتی فیلان ، مبنا رو‌ بر همون بذارید و نیاین از من از صحت و‌ سقم فرضیه‌تون سوال کنین تا اطمینانتون حاصله شه.
اما یک‌چیز رو از من برای باقی‌مانده‌ی عمر نخ‌نما‌تون داشته باشید!
«باقی رو وا بِنهید. و درگیر مسائل کلان خودتون باشید. دانستن دین و تعدد روابط و گرایشات من و سگ و سگ‌های دیگر، مسئله‌ی‌ مربوطه به زندگی شما نیست. دغدغه‌مند مسائل خودتون باشید.
زندگی‌مند زندگی خودتون باشید بابا‌جان‌های من.»

پایان پیغام.

اسم شب:
اتفاقا من هم احمد‌جان. من هم بد بودم اما بدی نبودم.