عزیزم من ‏خودم را هم به‌ تعویق می‌اندازم.

هربار که هم‌نشینم میشه، یه چرای من رو چون میکنه. عقل‌مندی که عایده‌مندم میکنه.

مثل قبلیا، مثل دیگران، مثل خیلیا.

حالا آخرعمری پیش خودم سگ‌آبرو شدم. مدام باید از این کلاس به اون کلاس بشم و جسم نحیف و ناسورم رو هی وادار به حرکت کنم؛ درحالی که آدمی به سن من نیاز به استراحت مطلق داره و هفته‌ای یکبار وصیعت‌نامه‌ش رو بازنگری می‌کنه و نسخه جدیدش رو برا وکیلش می‌فرسته.

‏من از زیر کار در نمیرم، فقط یک آن دلم میخواد هرکاری بکنم بجز کار کردن. هرچند دقیقه یکبار.

به یمن رنج و اندوه‌ است که زنده مانده‌ام.

میخوام زن رئیس قبلیه سرخ‌پوست‌ها بشم.

‏میگه که:
‏«عاقل که اشتباه میکنه، متاسف میشه
‏احمق فلسفه میبافه.»

‏با وجودی از خودم زندگی می‌کنم که به حداقل کاهش پیدا کرده است.

چند نفر خسته‌ام/ مفتعلن فاعلن.

زمان جونور خنده‌داریه که من غالبا بهش می‌بازم.

‏من از 18 سالگی قانونی شدم اما هنوز که هنوزه هیچکس منو ندزدیده.

هیچ‌وقت جانم، هیچ‌وقت.