‏من از زیر کار در نمیرم، فقط یک آن دلم میخواد هرکاری بکنم بجز کار کردن. هرچند دقیقه یکبار.

به یمن رنج و اندوه‌ است که زنده مانده‌ام.

میخوام زن رئیس قبلیه سرخ‌پوست‌ها بشم.

‏میگه که:
‏«عاقل که اشتباه میکنه، متاسف میشه
‏احمق فلسفه میبافه.»

‏با وجودی از خودم زندگی می‌کنم که به حداقل کاهش پیدا کرده است.

چند نفر خسته‌ام/ مفتعلن فاعلن.

زمان جونور خنده‌داریه که من غالبا بهش می‌بازم.

‏من از 18 سالگی قانونی شدم اما هنوز که هنوزه هیچکس منو ندزدیده.

هیچ‌وقت جانم، هیچ‌وقت.

بشر امروزی چقدر به موضوعات می‌پردازه!

نمی‌تونم پرواز کنم، پس می‌نوشم و می‌رقصم.

‏عموم نحله‌های فکری فارغ از تفاوت و شباهت‌های میانشان، بر سر این نکته اتفاق نظر دارند که بعد از نسترن، هیچی دیگه نمونده باقی.

از اینکه هر سال با کراهت و مجبورن تحویل سال رو جشن می‌گیریم دمار از خودم و روزگارم درآمده.
حالا کمی تا تحویل مانده، تاریکی اتاق رو بغل کردم و دراز به دراز رو تخت، تخ شده‌ام.
نه دست‌آوردی داشته‌م نه آمدن فصل جدید حالم رو خوش می‌کند نه هیچ فلان دیگر.
فقط پیغمبری هستم که امید به صحابه‌ی
دور و نزدیکم بسته‌ام.

سردردتان ندهم گران‌قدران!
دل و دماغ نوروز ندارم به کنار، ولیکن سال سبز و آزاد را برایمان خواهانم.
در آخر! تحویل سال زنگم بزنید، پیغامم دهید، دست کم دل پیرم را شاد می‌کنید.
امضا
قازلّه.