‏دلم میخواد برم بیرون یه کار احمقانه انجام بدم و زود بیام.

As always.

من سراسر مکافاتم عزیزم.

‏ببین عزیزم! من عادت دارم با دست خودم، خودم رو به خاک سیاه بشونم.

‏کاش دست کم موهام جو گندمی بود.

میگه:«تو بچه کوه و سرمایی، تو آدم از دست دادن نیستی.» نمی‌دونه من همیشه از یک‌قدمی به دست آوردن‌ها رد شدم.

بله گاها در کون خودم هم نمیره این رفتارهای خاکسترْوارم.

متوجه شدم با این شیوه رفتاری و کرداریم از الان باید یکی دو نبات و رُستنی داشته باشم و عواطف کم‌سوی انسانیم رو بدون نگرانی صرفشون کنم. چرا که هیچ امیدواری نسبت به طرز عاطفی خودم و آدمیان ندارم.

سؤال پایه‌ای که باید از خودتان بپرسید این است که
آیا “من از یادت نمی‌کاهمِ” کسی هستم؟

‏زود رنج، شکننده، ناکارآمد و ملول؛ بی آنکه دلیلِ درخوری داشته باشد.

‏خویش را بدون جنسیت خواهم و جهان را بدون جنسیت و هر رابطه‌ای را عاری از جنسیت.
‏بدین منظور، باید که مرده باشم.

بی‌خود و بی‌جهت یا باخود و باجهتش اهمیتی ندارد. آنچه حائز اهمیت است، احساس بی‌محبتی من است.
یعنی احساس میکنم باک محبتم پر نمی‌شود این روزها. یقه که را بگیرم؟ سر به کجا گذارم؟ خودم از خودم وامانده و درمانده‌ام.
حالا یک گوشه کزکُنان نشسته‌ام و زوال احوالات و اندوه بی‌‌اندازه‌ام را می‌پرورم.

ماه لیلی دنیای واقعی اینروزا زود زووود داره فارغ التحصیل میشه. نیستم محکم بغلش کنم. ولی خیلی خوشحالم.
خوشحال از اینکه عزیزدلم برای انچه که دوست داشت جنگید، خستگی ها را نقش لوح دلش کرد و برای هر موفقیتش شادی کرد.
حبی و قلبی مبارکت باشه.
بیست و هشت ژوئن ۲۰۲۳

محمد دور و عزیز من.
اندازه هزاران فرسنگ از من دوری ولی همواره حضورت رو دارم.
تو بدترین و سخت‌ترین لحظاتم بودی، بودم و اگر خدایی هست، دوام بده این دوستی رو عزیز دور و بزرگم.

‏امشب گیله‌لو‌ی آقای فریدون پوررضا هستم.

‏الان موقع اشتباه کردنه نمی‌دونم از چی انقدر واهمه دارم.

یک‌ دقیقه سکوت میتونه خیلی طولانی باشه.
یک دقیقه سکوت واقعی، تا ابد طول می‌کشه.

‏ببخشید که همه‌چی رو خراب میکنم. من خیلی وقته از داشتن، میترسم.

ولی رانده‌شدن من با زاده‌شدنم پیوند خورده. هرکه را اجتماع پس بزند، دل من پیش می‌کشد.

به خودت میای می‌بینی چقدر سِر شدی، می‌بینی خبری از تب و تاب اوان جوانی نیست. از خودت برای لحظه‌ای می‌ترسی.