“کجا با این عجله جانم؟ بودید حالا.”

ریشه‌هام درد میکنه.

“تو قطره اشک منی تو غربت.”

بامداد هجدهِ دیِ نود و گه.
اما سوال اینجاست! آیا می‌شود دست‌کم در توسط مرد؟

سال چهارم.

‏خواسته کوچکم این بود که در آغوش تو باشم، اکنون اما در آغوش شبم، دستان غم بر گردنم است و از تو با ماه می‌گویم.

بار دیگر که آمدی، حلوا حلوا خواهمت کرد جانم.

دَردائیل هم اسم جالبیه.

سلام جِگر. من آدم خوبی هستم.

طبیعی‌ست که در این سن راه حل‌های آسانی انتخاب کنم؛ زمان زیادی است که جدل نمی‌کنم و با مرور ذهنی جمله “پدر شما خراب است جانم.” ماجرا را برای خودم خاتمه می‌دهم.

رفتیم غریبانه: بی‌صدا وُ پنهانی از یاد نبر خون را، خونی که شتک می‌زد.
“اعدامی دیگر؛ محمد قبادلو.”

این شما بودین که به من دل لانه کردن روی شاخه‌هاتون رو دادین؛
شما درخت ثقل‌ریشه نجیب من.

‏آدم سگ بشه انسان نشه.

نظربازی و گستاخیِ نظر و خیره شدن‌های خیره‌سرانه تا فردا دل‌کش و خواستنی‌اند؛ منتها اگر از انسان درست با طریقه میزان دیده باشین، خیره‌سری و نظربازی اگر میزان باشه، آدمیزاد رو به وجد میاره.

[لطفعلی‌خانَم کی میاد؟]

کما اینکه از حشو دوری کنید.

بحمدلله زنده‌ام؛ گوشه‌ای بودم و داشتم پِش می‌انداختم و نظاره‌گر اوضاع بودم.

‌‏بله عزیزم، بدن انسان مرکز تمام منازعاته.

آقا/خانم که شما باشید، باز فی‌السابق کمی ژاژ می‌خاییدم و سرتان را درد می‌آوردم؛ حالا؟ هرچه اینور آنور می‌کنم چیزی درخور سردرد دادنتان دستم نمی‌آید.
برآیند احوالات یک سال از سر گذشته اینجور که، احساس غنای نسبی می‌کنم، نگرانی‌های گذشته دیگر بادی نیستند که این بید را بلرزانند، انسانِ “درآنی” شده‌ام-همینکه در لحظه از اصل تعادل حیاتی تبعیت کنم خوب است، لحظه بعدی را کی دیده؟ کی شنیده؟
از رد و بدل کردن پیغام متنی حذر می‌کنم، برایم دشوار است، خیلی دشوار.
نهایت پیغام تک‌خطی بدهم و بگیرم.
آرزویم این است که زودتر موهایم بلند شوند.
در جواب سوال “سبز مثل؟!” می‌گویم: “سبز مثل دَدیا. “ محوری که خط زندگانی‌ام حول‌‌اش می‌گردد.

به سلک گذشته، امید که سال پیش رو سال آزادی، بی‌پروایی و سبز برایمان باشد.
:**

امضا/قازلّه.

هیاهو بسه! می‌خوام برگردم به سکوت و سکون پیرانه‌ام.

‏خوبم مامان. رفته‌م روی برف‌های جنگل دراز کشیده‌م.
خیالت راحت.