بیاین بعد عمری یه چیز خوب گوش کنیم باهم.

غزاله: شعر کوچک جاندار.
:)))))

یادتان نرود که هیچ‌ چیز مفصلی خوب نیست، الا سبیل مفصل.

برخلاف علم روانشناسی، فکر میکنم بحران‌های وجودی و هویتی هیچ‌گاه حل نمیشن، فقط تو برهه‌های مختلف با اتفاقات دیگه همایند میشن و خیلی به چشم نمیان! همینکه اون اتفاقات کمی کمرنگ شن، این بحران‌ها از پشت می‌زنن رو شونه‌تون و میگن کجا به این زودی جگر؟ برنج خیس کردیم. :))))))

اجازه بدین کمی پُز ورید‌های نزدیک به پوستم رو بدم بهتون. :’’’’’

‏ویتگنشتاین در جواب دوستی که از حال و روزگارش پرسیده بود خیلی دقیق نوشت: «من خوبم و بجز این مابقی چیزها افتضاحه.»

‏من نمی‌خوام تابستون تموم شه؛ من به تن‌پروری عادت کردم.

زمانی بود که سری داشتم و هزار سودا!
حالا؟
کو سرم؟
کو سوداهایم؟
ای وای امیدهای بسیارم.

‏تَیه بود و بی سر و ته.

‏«از من دیوونه می‌پرسن چرا و چند و چون زمین خوردن!»

«سلامتی. هاشم مرده.»

دوست دارم بار بعدی که مردی رو دوست دارم، این رو براش بذارم و ببوسمش. ببوسمش و‌ گریه کنم.

می‌دونی عزیزم! انگار کسی نفرین‌ام کرده باشه.

‏شاید هم نه. همیشه باید آخر حرف‌هام اضافه کنم "شاید هم نه."

تمامی شرایط برای یک خودکشی شرافت‌مندانه در من جاری و واریه.
نمی‌دونم منتظر چی هستم؟

‏همیشه که قرار نیست آدمیزاد خوب و درست باشه. نه عزیزم؛ نه. مثلاً روی حرف‌های من “هیچوقت” حسابی باز نکن.

‏تو از زمانی بگو که چیزی شبیه خوشبختی در میان بود. من سر به دیوار تکیه داده، چند ثانیه خوابم ببرد. نه مست نیستم. دوست دارم همینجا دراز بکشم. تو بگو.